Wat zou ik van haar kunnen houden,
al mijn aandacht inzetten. Och arme. Haar wijze
en lijdende mond, haar waardige kont,
haar geste is rond als de Russische aarde.
Ik zou van haar glijden na het bestijgen,
zacht en met gave. Ik zou de dagen besteden
met thee voor haar schenken en zomaar wat
kijken naar haar.
Mij afzonderen even, laat in de middag,
voor een gedicht.
alleen wat woorden op papier
dat is wat ik ben
en er van mij zal overblijven
spreken doe ik ze niet
wel lezen en schrappen
meer komt er niet bij kijken
of toch?
de duizendstemmenman
komt wel eens op bezoek
door hem krijgen de woorden lading
intrigerend hoe lezen en schrijven
dan door spreken pas echt gaat leven
de gave van de spraak heb ik niet
ik krabbel slechts als in trance
later merk ik pas
dat een kopie van mijn ziel
in de woorden besloten ligt…
Het is waar; ik heb het ondervonden
Gisteren liep ik daar, achter het station
Bijna achteloos verknocht aan de oude kruisboogschutter die
In zijn armzalige huisje een sjaal aan het breien was voor een kind dat
Geen ouders heeft die sjaals voor hem breien
Omdat ze genoeg geld hebben om sjaals te kopen in zogenaamde exclusieve boutiques.
Naast mij liep een hitsige bioloog die grote pupillen had
Hij stopte aan het benzinestation ‘Ricardo en zoons’ en
Zei: ‘ik ben onder de indruk van jouw gave’
Hij zei niet dewelke, ik mompelde dan maar: ‘ik ook’
Maar het betekende niet dat ik onder de indruk was van mezelf
Want dat mag ik niet van mijn katholieke opvoeding en
Het betekende evenmin dat ik onder de indruk was van een van zijn gaven.
Nu zit ik op zijn schoot, de schoot van de oude kruisboogschutter natuurlijk
Hij breit een sjaal voor mij, ondanks het feit dat ik ouders en geld heb
De naalden tikken zelden onheilspellend, de breiwol heeft een bijzondere kleur.
Recente reacties