Resultaten voor het trefwoord eric van hoof

het engelse park (munchen) – eric van hoof

Tel de golven van de surfers
In het park waar de dag niet los wil laten
Op dit pad waar mensen emoties
Lijken willen te tellen

Kiezel duikt weg
Over de paden die deze stad voeden
En zij loopt hier ook
In cirkels rond een Chinese toren

Mensen praten en ik kijk naar wat ze wil
Het geluid, het geluid is
‘Wind chimes’ verzekert ze mij
Maar het is het geluid van malend steen

De oorlog is herpleistert want het
Koninklijke Blauw Wit wordt opgetrokken
En het Engelse Park
Heelt de mens

Zelfs de bomen zijn barok
Statig vermannen ze
Bayrische Meisterwerken
En zij nodigt me uit voor een Stein

Brezen en Weisswurst zegt ze
Meer is er niet nodig
Meer hoeft er niet te zijn
Dan het tellen van emotie

user calendarclock-o

amsterdam centraal, 18.04 uur – eric van hoof

Overal kun je afspreken
onder dat blauwe bord van de NS
dat metalen concerten en voeten dirigeert.
Behalve in Amsterdam.

En jij verwacht me daar
met bloemen, een grapje, misschien
een excuus over hoe laat,
wat wel en niet had kunnen zijn.

Er golven mensen onder bogen,
die vervagen tot strepen, die
verworden tot bijen die dansen en
het station muilkorven.

Er wordt mens geperst, rij aan rij
door smalle monden geperst terwijl
arbeiders breken, blootleggen en reconstrueren
een verleden achterhaald door vertraging.

En jij verwacht vast geen slotredes
bij mijn aankomst, want
overal kun je afspreken onder het blauwe bord,
behalve op Amsterdam Centraal Station.

user calendarclock-o

camera – eric van hoof

De lens opent

neem een pose aan
en laat dit stuk glas smelten
vermaal het vallen van kleding
tot lust en je vel tot vlees
even is er de respons van Wajang
en een tot bloedens getypte creditcard nummer
search engines slaan jouw naam uit steen
jij zet de baby bij lon
als modern equivalent van het oudste beroep
er is geen schroom
geen bloed meer om onder nagels uit te halen
geen tempel van graniet
in jouw digitale verblijf
laat je geld langs je benen glijden
zakken zijn er al genoeg voor
wijdbeens brood op tafel
en je huis kauwend op een vinger

Klik
De lens sluit

user calendarclock-o

de vis die niet geheel fris meer was – eric van hoof

inleven
beleven
meeleven

hoofden waar je inkruipt
zetelt
en niet meer weg gaat

want verplaatsen in
of uit en toch niet
en toch niet verdiepen

aanraken uit angst voor melaatse gedachten
waarom je dit zou willen is een raadsel

en verlaten gebeurt toch ongemerkt
vooral hier

in jouw hoofd stinkt het naar rotte vis
de dood fascineerde je altijd al

“dichter niet waar?”
er werd geknikt

user calendarclock-o

simon’s tafel – eric van hoof

een ode aan een groot dichter

Er brandt dat specifieke vuur in jou, Simon.
Jij verbrandt woorden als vloeipapier
tussen vingers die uit automatisme rollen.

Je tikt maten op tafels met die vingers,
opgebouwd uit planken van podia die jouw
zelfgecreëerde grootheid niet meer konden bevatten.

De vrouwen zijn als brandhout, Simon,
blonde kopjes van lucifers uitgeslagen
door een soepele beweging van je pols.

Maar het is je gegund,
het zou iedereen tot een vies oud mannetje maken,
maar jou maakt het charmant.

Een tafel in het café had je
en je brandde op de schouder van een vrouw
die je steunde en naar je tafel met je vaste drankje bracht.

Je mag nu vrouwen kijken, nietwaar Simon?
Beetje luisteren en oordelen en maten meten
met geelgerookte vingertoppen in naam van de poëzie.

Wondkoorts brak je uiteindelijk op, nietwaar?
Ook jij zult daar de ironie van inzien. Je tafel spreekt
nog, maar je stem, Simon, je stem zwijgt.

user calendarclock-o

bezwaar: ondeugdelijk product – eric van hoof

“Dag mevrouw, dag meneer. Namens de firma
God bv kom ik het niet naar behoren functioneren
van uw neus bekijken?
Mag ik even kijken? Mag ik het even zien?
Dat waar u naar verwijst, dat zijn uw hersens.
En krachtens het onderhoudscontract,
debiteurennummer 19-BH-836-17-ZE,
dient het ter bezichtiging opengesteld te zijn.
Bij verplaatsing of in gebruik name
verwijs ik u naar de bijgeleverde appendix waar u in heldere
microprint kunt lezen dat het laten groeien van haar
voor uw aangezicht geld als verplaatsing en dus vervalt
Uw recht op een vervangend product. Tevens valt het feit,
dat het ondeugdelijk is, geheel aan
Uw eigen initiatief ten deel en dus onder uw
eigen verantwoording.
U zult voor de kosten moeten opdraaien,
de rekening kunt u tegemoet zien”

user calendarclock-o

vier mei op het terras – eric van hoof

Er hangen zonnig lome geschutkoepels,
waaronder bolle glazen als helmen
kalm stomen en de dreigende stilte
niemand verbazen zal met het vangen

van een ijzeren roofvogel die daar
een moment boven deze stad zweefde.
Mensen praten, er is geen kogel die
zwijgen wel afdwingt en het beleefde

laat herleven tussen glas en asbak.
Een honderdtwintig seconden oorlog
die mensen als een strak korset verstikt
en alsnog een ernst van twee minuten

oplegt als de bomen zwanger van mei
reeds de geur van vrijheid ademen.

user calendarclock-o

kan waarheid geverfd worden? – eric van hoof

Zij verandert niet
met haar porseleinen ogen
die geverfd verbijsterd de wereld in staren.
Een archeologische waarheid
ligt onder die huidtinten en accenten.

Iedere ochtend meet ze een gezicht aan
en iedere avond pelt ze die af
met kleenex en remover
en watjes voor het zachte strelen.
Liefkozen is een eenrichtingsweg.

Want zelfs het klimaat verandert
maar zij niet.

user calendarclock-o

twee palen – eric van hoof

twee geblakerde palen,
koppen wit,
als mijn ouders op het strand
malen de zee tot tijd
die neerstort in eenheden
en op het zand uitsterft

die geulen slijt
in vaste cadans

er is niet veel veranderd
ik kokkel een mening en
jij kwalt nog steeds
en we happen nog steeds naar adem
iedere keer als we droogvallen
…

ik trap tegen een verweerd blikje
corrosie als verandering
is voedsel voor hangvogels
en de meeuwen vliegen nog steeds
tussen de doffe bel van de haven en hier
en ik ben nog steeds ik

user calendarclock-o