Alles vervliegt, melancholie
is wat goden hebben geplant
in het hart van eenieder wie
gegeven is nevelig verstand.
Dwazen die dolen door jaren
aan een ander bestemd, iemand
die dood is, de dagen varen
kleurloos en ongewis van land.
In volheid van vergane tijd,
wens ik te verpulveren maan
en zon, te grijpen en uit nijd
te doven, ster. Alles eraan.
Het gaat om de
tegenstander; tegenstander?
Wie is de tegenstander, ” vraagt u?”
U vraagt en wij draaien.
Wilt u het echt weten?
De tegenstander heeft van geen
kaas gegeten: hooguit
een paar uitgelezen kazen.
En ’t zal u verbazen
als u hen ziet staan aan de
kant van de dwazen om te
bedotten en te beknotten
Gedicht en ’t verhaal.
Gaat u ‘ m voelen?
Beter leren kennen
Tijdens de Powezie-Wet-Rennen!
En niet in zeven sloten tegelijk
’t hert op bevende poten
prikkeldraad stroom in de wei
’t gewei naderbij
En niet in zeven sloten tegelijk.
Schok wanhoop en luister
tegenstellingen welsprekendheid
der letteren en de dwazen die azen
altijd clowneske tand des tijds
kan ’t niet zeggen nog lang niet
alles dat weet niet weet allemaal
’t hart dat vleugels tedere waan
Onwetende werktuigen in mist
door gangen en spelonken
en zij die zoeken de hemel en in
boeken volgen de lichtgevende ster.
Amor hoor.
’t hert ’t gewei
’t sijpelend beekje.
En in zeven sloten tegelijk.
Jouw conclusie heet God, een bevroren concept
zonder kans op beweging met vrees voor leegte.
Ik ben een hoornen man, wrijf handen op elkaar
en wuif bezwaren naar een leeggezogen vat.
Daar is geen druk en heerst een tikloze klok;
zolang je niet kijkt verstrijkt de tijd zonder doel.
Een uurwerk is een windmolen voor dwaze helden;
waarom zou je ronddraaien op dezelfde plaats?
Zo de Vader, zo de Zoon, bevelhebbers van niets
dan wat jij toelaat in je angst en beven.
Ik vecht tegen de wijzers in en ontdooi een heelal
van opeengestapelde momenten rond een vacuüm.
Zo de Vader, zo de Zoon, zo IK!
Recente reacties