hier liggen centenaren schedels
eenmaal verkoold tot beenzwart
wordt wijn en spiritus ontfoezeld
tot klaarheid gebracht
duizenden koperen knopen
lood van niet afgevuurde patronen
kamgaren broeken en jassen
koppelsloten en vetleren ransels
veldflesen met wodka en sake gevuld
ontvlees zorgvuldig de lijken
voer de sledehonden nu ze hongeren
Een trilling een schokkende beweging
de aarde beefde in het
hypocentrum, de overlevende
hongerig en dorstig tussen duizenden doden aan alles gebrek, lijkzakken
en kisten niet uitgesloten, de
gevreesde tsunami volgde al snel.
Brokstukken de zee ingesleurd met
een hond op een drijvend dak
Geluk is een schone zaak.
Helicopters cirkelden boven zee.
Reddingwerkers kwamen naar benêe.
Op de patrouilleboot lekkernijen
worst en brood. Gered uit waternood
en hongerdood.
Geluk is een schone zaak.
Na al duizenden dichten
Geschreven te hebben, vele zinnen onduidelijk afgebroken,
Andere symbolen in te verre streken gezocht
Na vele handen te hebben geschud
Parades en conventies, vergaderingen en thema-avonden
Af te zijn gegaan. Vele regels foutief te laten rijmen
Als een sprinkhaan van
Het realisme naar het postmodernisme gegaan,
En terug, want heden een dichter kent geen leiden
Na als een barbapapa
Vele vormen te hebben aangenomen, zonder reden,
Dan door de fruitmand te lopen, dan over de hemel te zweven
En ook sonnetten, eva en romano,
Ruim rekenend met metrums, als loden subways door de versveste,
En hoofdletters, laagletters, kiezen voor een titel (wat heb ik nou weer voor hoedje op)
Word er zo onderhand kotsmisselijk van, gebenendraai op papier
Ken het ik nou wel, de woord het woord het is mij als interpunctie om het even
Was ik maar een kraanmachinist, vanaf geboorte ingegeven.
Dan was dit gedicht,
Il Duce, mijn vader,
Zeven stukken beter.
Recente reacties