Zachte ogen kijken me aan
oud en fragiel
maar nog steeds teder
bijna een moeder
was jij
toen ik hier leefde
Geluiden van weleer
dwarrelen neer
prompt verloren
ooit bevlogen woorden
nu slechts bestemd
voor dovemansoren
En straten lijken kleiner
alsof alles terugdeinst
voor zoveel verleden
mijn ouderlijk huis nu
als een winkel gesloten
wegens familie omstandigheden
Ik zal niet
meer speken
beschrijf mijn
schaduwen al tesaam
ik ben oor
ik was ongerust
vol mededogen
over jou, en wie
allemaal nog meer
rode steden
zilt van me tranen
ik verdrink mogen
woorden in de
krop van me keel
blijven hangen
niet te vangen
aan te raken noch
vlam kan ’t vatten
gescheurde vodden
wie de wereldmantel
om me heengeslagen
heb ik afgeworpen
buiten mezelf niet te zingen.
je ziet jezelf weer
staan, de handen
in de grote korte broek
stijf langs de lijn
hou het breed
zoek de ruimte op
dat was de opdracht
niet aan dovemansoren gericht
waar het spel is
daar ben jij niet
Recente reacties