ik verveel me.
ik schrijf uit louter
verveling. er moet iets
met de tijd. er moet iets
weg geschreven. ontkend
niet waar en worden op
getekend met dt en waar
begrijpelijkheden
academisch, zwaar
waar dichters
onder
elkaar
over speculeren
het raakvlak
met de wereld
de beurzen
alles zakt
en rijmt
toch in
elkaar.
..vandaag werd ik wakker naast een Vlaamse dichteres
ze was gehuld in een goudgeel gordijn met daaronder
niets dan de toekomst en zei dat ze mijn moeder was
geweest in een vorig leven waarin ik één van de vele
sprinkhanen was die door Afrika waarden. We vraten
de aarde kaal we leegden onze zinnen in woestijnen
we waren talrijk als de korrels zand en we verspreidden
een geloof in een toekomst van kale gedichten we hielden
onze woorden losjes bij elkaar en strooiden er zuinig mee
met de wind die warm blies naar het Noorden.
verwijt me geen sprookjes
van een jaar vol reuzendagen
de wereld wens ik een hoofd
boven water
de armen een keuken
met duizend en één smaken
de zoekers een kudde liefde
met een uitverkoren schaap
wollen dagen zonder knopen
de drukte van een sterrennacht
de dichters bruisende penselen
de kinderen een joelende morgen
met een hele lange snuit
het overkomt je
als een donderslag bij heldere hemel
herkent u het? Ik bedoel; dat Gevoel Van.
en altijd weer dezelfde strijd;
tussen dichters muren van beton;
roze bloesem regens dwarrelen
tussen zilverblauwe stromen
glanzen de zwanen veren
ruist het bloed van de poëet
en wat het anders doet
l’amfora van mijn hart, oh wat een smart
het boedt, het bloedt, het is nooit goed!
Dichters moeten zich voeden met broojes kroket
of aanzitten aan een groots banket van vijftien gangen;
goudomrande borden op tafel die na gebruik achterover gesmeten
het marmer op vallen. Stuk voor stuk. Tussenwegen zijn er niet.
Dichters moeten zich dood zuipen. Aan jenever en aan bier.
Of voorzichtig nippend peinzen, uitkijkend op een vijver
vanuit verzorgingstehuis “de Gouden Lier”.
Dichters moeten kinderen blijven, doelloos
lullen over niets. Of aan filosofie bezwijken.
Ouder worden zonder zin. Dichters moeten
eeuwig zwijgen, of zoiets als Rembrandt schrijven
woord voor woord in dikke lagen strijken
ze chocolade zinnen op papier.
Dichters moeten mensen
lijken die in twee dimensies fier doch
vet en vadsig troebel uit hun ogen kijken.
Boerend en stinkend naar zweet en bier.
mijn meisje heet er zijn
geen nieuwe berichten
maar ik noem haar nooit
ze is gekooid
met dode dichters
waar geen woord meer roept
haar dak is schuin ze heeft
een voor- en achtertuin
maar geen balkon
ze heeft ruimte voor kastelen
een bos en heel veel vis alleen
voor uitzicht moet ze klimmen
het is een half uur met de trein
en verder dan de zon
Er zijn humeuren die informatie wegduwen.
Er zijn politici die informatie door een scherpe bocht sturen.
Er zijn souffleurs die informatie uitdelen als klappen.
Er zijn burgers die boos worden van informatie.
Er zijn lachbuien die informatie in perspectief plaatsen.
Er zijn tv-programma’s met visueel aantrekkelijke informatie.
Er zijn journalisten die schietgebedjes doen voor informatie.
Er zijn kampeerders die informatie met een vinger aanwijzen.
Er zijn junks die naar een tabel met informatie staren.
Er zijn speculanten die van informatie in hun handen wrijven.
Er zijn huisvrouwen die informatie weigeren op te slaan.
Er zijn geloofsfanatici die informatie gevaarlijk vinden.
Er zijn toeristen die de informatie graag anders zien.
Er zijn directeuren die informatie verbieden.
Er zijn managers die twee soorten informatie onderscheiden.
Er zijn sporters die één type informatie opnemen.
Er zijn activisten die informatie rondbazuinen.
Er zijn priesters die informatie zorgvuldig buiten bereik houden.
Er zijn nihilisten die informatie beroven van al het gewicht.
Er zijn dichters die allergisch zijn voor informatie.
Er zijn vertegenwoordigers die informatie brengen met een glimlach.
Er zijn stagiaires die bij informatie weg rennen.
Er zijn stervenden die allang niet meer in informatie geloven.
Er zijn kroegbeesten die in informatie willen roeren.
Er zijn professoren die informatie laten afkoelen.
Er zijn families die lekker draaien op gebrek aan informatie.
Er zijn doktoren die informatie in een map stoppen.
Er zijn patiënten die beven door informatie.
Er zijn psychologen die informatie modelleren.
Er zijn gamers die over iets alle informatie willen.
Er zijn boeren die informatie bij voorbaat op de mesthoop gooien.
Er zijn muziekbands die informatie maken van hun tatoeages.
Er zijn goeroes die informatie heel veel toedichten.
Er zijn fabrieksmedewerkers met precies genoeg informatie.
Er zijn lanterfanters die informatie uitstellen tot morgen.
Er zijn reservespelers die informatie uit hun hoofd willen schoppen.
Er zijn spitsen die informatie voorbij hollen.
Er zijn geen mensen die informatie doorlopend kunnen laten liggen.
Er zijn geen mogelijkheden om alle informatie tot je te nemen.
Er zijn alleen maar kleine hapjes informatie die zich aandienen.
Hele kleine hapjes. Hele kleine hapjes. Hele kleine hapjes.
Kleine Revolutie Producties presenteert u op 8 januari weer het mooiste en meest vernieuwende poëziepodium van Haarlem en omstreken. In het Patronaat zullen voor u de volgende dichters en muzikanten in duo’s optreden:
Dichter Pim te Bokkel & Muzikant Merel Hutten
Dichter Victor Schiferli & Muzikant Elias D’Oemp
donderdag 8 januari 2008
Patronaat, Haarlem
zaal open 20.00 uur
entree: gratis
Volgende Word Lounge is op woensdag 4 maart
KleineRevolutie.blogspot.com
Recente reacties