in een kamer die ik thans vervreemd, heb ik mij ontheven
van mijn werk, mijn plichten, mijn gevoel
van mijn liefde die verzandt in het gekende,
het voorspelbare vooral
achter gesloten deuren heb ik mij onteigend van mijn lichaam
ben ik ontdaan van mijn omgeving
het is nu afwachten
maar ik blijf hoopvol niettemin
Oh als de dag een veer zou zijn en opgewonden. Zij een pirouette op het plein die alle hoofden draaide als een weerhaan in de wind van alle kanten op het plein geblazen door de dorpelingen. We doen maar een keer gek in het jaar en dat is juist vandaag. Nu alle suikerzoet gewekte dagen in de drop en alle zoute stengels op, nu moeten we gaan knagen aan het ongeweten en de roomborst van haar lippen zuchten, zacht als marsepein. Het is een zijn om van te dromen het is een sein om thuis te komen. Armen open. Deuren wijd. De ogen dicht. Pianospel en dan de tijd invriezen tot de kerst. Nu alles is en op zijn best. De haaietanden sluiten.
Ik vervang de afvalzak,
doe de afwas, de was, boodschappen,
eet en drink.
Leegte, leegte, leegte.
Het leven gaat door.
(Als een stampende motor vol met benzine.)
Ik zet de computer aan, de tv,
youtube, teletekst.
Deuren en ramen open. Frisse lucht, zuurstof.
Ademhalen, kleine traantjes.
Het licht uit en aan.
Leegte, leegte, leegte.
Het leven gaat door.
(Als een stampende motor vol met benzine.)
Mensen gaan naar hun werk, naar huis,
naar vrienden, naar hun geliefde.
Lopend, met de fiets, de auto of de trein.
Het leven gaat door.
(Als een stampende motor vol met benzine.)
Leegte, leegte, leegte.
Het leven gaat door, door, door.
Keihard door, door en door en door.
Ik sta nog steeds stil alleen.
Soms doorloop je de tijd in de stad
trek je weer aan. Koop je wolken
in de winkel voor meisjes die van
wanten weten; meet je stappen op
straat en brult dat je de grootste
bent. Je hijst een moeizaam beeld
van verontwaardiging briest speeches
de raadszaal in en benoemt open deuren
tot vondsten van krakende antiquiteit
-wat dat ook moge betekenen- woorden
hebben hun betekenis jij spelt alles
fout omdat je het zo niet bedoelt. Jij
schrijft alleen als het uitkomt dat je
schrijver bent. Het werd al lang
gefluisterd, zeg je dan.
waar ik kom
schuiven deuren dicht
en als ik ga
gaan toeters en bellen af
wacht tot het rode licht gedoofd is
de bomen zijn van slag
treinen liepen traag files liepen
vast, zoals gewoonlijk. Deuren
gingen dicht, monden gingen open
er was een man die een vrouw lief
had. Er was een kind dat ademde
op de zonbestoven straat. Er was
niemand op een plek waar de zon
ten onder ging er was niemand
op een plek waar de maan de wolken
ving in een weerkaatsing.
Het was crisis en de tijd
rolde de wereld in.
er zijn plaatsen
waarheen je om
namen in hout
waar bomen in kasten
liggen naast woorden
die stutten en wangen
doen keren
waar deuren en ramen
besloten in codes
buiten de plekken
die raken
in kleur
Ze slaat haar armen om koppige draken
leest ezelsoren glad in vuur aan de schenen,
gedoofd door moeders nacht
ze kraait het kind in trouwen met poezen
haar borsten gepreveld in oudere tongen
dan rose kauwgom verdragen kan
ik wikkel haar benen in brandwerend folie
stel heupen af op onzichtbaar wiegen
terwijl haar stift Roodkapje kleurt
Haar kiem wil ik smoren, haar lippen begraven
in onschuldig zand haar afdruk behouden
de korrels zeven voor het geval
op handen en kniëen doorkruipt zij de kamer
echoot een paard naar naieve muren
het zadel gehuiverd in mijn hand
ik lach mij vermaakt, het leidsel in handen
blindeer ik de deuren en ramen, haar lipstick
verstopt in mijn plooibare angst.
In de remise van de ziel
is geluk stilstand van alles
wat ooit is geweest
niet wachten op signalen
maar de stilte vragen
niet de roestplekken tellen
maar de strepen in de lucht
niet gissen naar een plan
of zoeken naar de zin ergens van
Terug het donker in
de deuren hermetisch op slot
‘hineinhören in sich selbst’
In één keer zichzelf opbergen
In één keer grondig aanvaarden
In één keer de stilte snoeihard laten vallen.
Sayang,
ik mis je zo erg
dat ik alleen nog
kutgedichten schrijf.
Sayang,
je zou me eens moeten zien.
Zo fucking verdrietig,
samen met mijn halve liter bier.
Sayang,
ik heb hier wat gezelschap
van ramen, deuren & muren.
Maar zij zijn woordenproof.
Sayang,
straks knip ik de sneeuw-tv uit
& loop ik langzaam de trap op
met een ingehouden huilbui.
Sayang,
dan moet ga ik gaan liggen
& druk ik jouw vergeten slipje
tegen mijn lippen.
Sayang,
geloof me, vannacht krijg ik
geen bezoek van mooie dromen.
Mijn ogen zullen gericht staan
op de maan.
& ook hij geeft geen antwoord.
Recente reacties