Kijk nou!
De weerman.

Zijn hand die met een half knikkende half wiebelende beweging
een laag drukgebied aanduidt dat buiten de overzichtskaart valt.

Je kunt wel zien dat hij niet met die wat vage verwijzing
in zijn maag zit.

O nee.

Daarvoor is de relatie met het stijlvolle colbert dat hij draagt
te zeer onderweg naar een nieuw hoogtepunt.

Te zeggen dat het stuk textiel hem als gegoten zit
en met zachte hand zijn zelfvertrouwen verder opkrikt
is te laag inzetten op het imagotechnische bestanddeel
van zijn strikt genomen wetenschappelijke werk.

Het gaat verder.

Wat hij vanavond door de perfecte snit van het jasje
voor de vertrouwde wolkenpartijen boven Nederland
aan blije energie en choreografische souplesse op het scherm brengt
grenst aan de totale harmonie

aan de elegantie van een modekoning
die aan zijn allerlaatste jurk frunnikt.

Met name het vrouwelijke gedeelte van het kijkerspubliek
houdt de adem in als hij zich halverwege zijn praatje
negentig graden omdraait en de andere kant van de weerkaart
met zijn semikunstzinnige pianogebaren gaat bespelen.

In die halve seconde van zijn pirouette
wordt er in de doelgroep HBO+ dames
volop over de mogelijkheid gefantaseerd
de weerman te kunnen bestellen
via een bureau waarvan de telefoniste
een warme stem en een dubbele achternaam heeft
vooraf gegaan door iets als ‘Lideweij’ of ‘Dieudonnee’.

De weerman rijdt ’s avonds fluitend naar huis.
Smartphone uit.
Handen kalm op het stuur.

Op het moment dat zijn manager de volgende ochtend
zijn mailbox opent
en ziet hoe honderden verzoeken zijn binnen gestroomd
waarvan gezicht-zijn voor een touroperator
met exclusieve zonvakanties vanaf tweeduizend euro
de meest aantrekkelijke en lucratieve is
voelt de weerman hoe zijn ochtendstijve zich opricht
tegen de appelkleurige en perzikvormige billen
van zijn ogenschijnlijk uit een grappige toetjesreclame weggelopen
echtgenote

hetgeen zijn ademhaling een fractie intensiveert
evenals zijn honger naar nieuwe donders en bliksems.