Bekende mensen zijn geen openbaar ‘kunst’bezit.
Manja Croiset
Dag Els(e) Borst, Dag Oud Barlaeaan Else Eilers toen nog!Dus
schoolgenote en wat hebben genoten van die school! Moge jou een
rouwplechtigheid zonder persmuskieten gewenst worden.
Resultaten voor het trefwoord borst
Ik zou mezelf ook op de borst kloppen, als ik niet zo goed was.
Peter de Groot
Toen ik nog over daken vloog,
waar ik het oppervlak van laaghangende mensenadem
langs mijn borst kon voelen strijken,
toen ik nog schreeuw en echo was,
leek het feest te zijn in alle straten, klonk uit
ieder huis een lied.
Dus ik daalde, raakte klaagzang kwijt, werd
een lichaam rijker, betrok een kamer,
vulde ruimte met muziek, en zie.
Zoetgevooisde melodieën worden koolstofdioxide
nu ik, hardvochtig bij de tepels gevat, het sap
uit halsslagaders zuig, en guif.
Ik sta te grazen in de velden van de zon,
ik sta te kijken naar de voorbijrazende trein
die ik missen wou.
Ik draai mij om en staar in de oneindigheid
van de poëzie: loeiend in een raadsel dat
onopgelost mooier is.
Verwondering klautert uit de gracht.
Achter het hek staat een catatonische jongen,
hij draagt een wit masker met lange neus.
Hij wandelt traag naar je toe.
Eerst ren je weg maar uiteindelijk
draai je je om, samen met de menigte in je borst.
Je voelt geen angst meer
en je handen waden door de mist die hij is,
ook al spert hij zijn hoofd open als een haaienmuil.
Mijn vader zwaaide mij uit
voordat ik ja kon zeggen.
Als de auto met de kist ons huis
voorbij komt rijden, jankt de nieuwe hond.
Eeuwig weerzien met haar oude baasje.
Een lijk terug naar huis rijden
om iedereen te laten weten wie er dood is,
zodat wij vanuit de rouwstoet naar buiten
met David Bowie uit volle borst mee kunnen fluiten:
Let’s dance, put on your red shoes and dance the blues,
zodat we weten dat alle huizen zullen huilen,
zij mijn vader de laatste keer thuis zullen wuiven.
laat zijn tranen over Poolse akkers lopen
bijtende kou kan hij verdragen
maar nooit, het snijden
van stilte
in voetstappen die vertragen
weer ziet hij de barakken
waar zijn ziel werd vermoord
en waardigheid verkracht
hij brengt zijn hand naar de borst
zijn stem stokt, ze stalen mijn naam
ik werd nummer B 0698
1.
Gisteren werd er
een hartfilmpje gemaakt
verscholen
achter een redelijk
acceptabele borst
maakte het geluid
gaf het nog steeds vorm aan
een lichaam
2.
Vanmorgen zette ik het ene been
voor het andere
een beetje trillerig
verstopte ik me
achter de haren
die mijn hoofd nog bedekken
ik tuurde naar de handen van de zuster
om haar ogen niet te hoeven ontmoeten
de appelmoes
werd door zuster Anoniem opgelepeld
wie slaapt
zolang het licht is
wie ziet
wanneer de nacht verschijnt
de volle maan
de ronde borst
van houder ontdaan
wie lest zijn grote dorst
wie komt zulks
en meer nog toe
god ik ben het
dromen
moe
(vrij naar Komrij)
toen het literaire vlugschrift
met internationale allure
(your comment is awaiting moderation)
hem tot matigheid dwong
slonk zijn borst en werd alles anders
en dacht hij dat niemand hem
nog persoonlijk kende
hij zei lief, wanneer niemand iets zei
hij zei dood in plaats van poot
tegen de hond
hij zei een gedicht is een gesticht
en daar wilde hij leven.
Jong zijn ze, geliefden in volle vaart
haar sluier waait hoog
boven de hoofden van mensen
Het hemelpaard draagt hen
draaft door een scharlaken heelal
met het paar
Hij, zijn gezicht naar haar toe gewend
hand op haar borst, en zij
de ogen geloken
Onpeilbaar stil in die binnenste-
bovenwereld het betoverde stel
op weg in zichzelf
Wij mensen kijken en kijken –
wat schuilgaat in die beweging
blijft
(Marc Chagall, Le Cantique des Cantiques IV)
Recente reacties