beste tante overzee
ik zal het u vertellen
we zijn voldoende afgestompt
en afgedaald
de bodem is in zicht
we hebben al heel wat lagen huid verloren
aan de wand van schuurpapier
het bloeden
sijpelt ons inmiddels langs de lijven
maar ons loden hart blijft dapper slaan
als een moker
tot we opnieuw
door vloeren breken
steeds die kelder
onder kelder
er komt geen einde aan
maar ik denk
dat we nu
niet verder zullen zakken
Zoals vandaag zit de burgerman
aan zijn brede haven. Ooit kocht
hij hier zijn eerste huis op stand.
De meeuwen hebben de koppen
in bloed gedoopt – in buffels
op de bodem van de zee
die hier ontspringt en eindigt
in smalle sloten in de zomer.
Wat in die haven uit duiken
is gegaan, hij weet het niet.
En veel blijft natuurlijk onder.
Wat boven zal komen,
wat bovenkomt in onbekende kleuren –
hier zit de man aan de brede
mond van zijn kleine haven.
Het schuim stormt los
om zijn vrijstaande huis.
Haast staat in je huid gewreven.
Ik bijt in je haar, ik kus jou,
ik oefen welsprekendheid in brekend glas.
Je breekt je handen en telt de dagen af.
Mijn vet sluimert tegen een nieuwe winter.
De aarde die ben ik. De koude zoute grond
die zinkt als we onze wensen openbaren.
Wie looft de Heer nog
bij de warmte van een slapend hart?
Jij overvloeit mij, bloedend wijf,
tot ik ontheemd aan land kan gaan.
Recente reacties