Minder dan
de afstand van de maan
zijn we van elkaar verwijderd als een
hemelkloot reis ik langs de aarde
vol reien en bochten
doolhof van nacht.
U kunt het geluid horen
van schaatsen die krassen
in een bevroren rivier
wachtend op zon.
Zeg niet zeg dat zeg wat doe dat
meer dan strijkijzers links
en rechts die de
aarde glad strijken en wentelen in
de warmte van verschroeide aarde.
minder dan de
afstand tot de maan
zijn we
van elkaar verwijderd
ik ben
een meteoor
raast langs
de hemelkloot vol
reien en bochten bergen
kijken toe
hoe vogels
hun nestje bouwen
in trillende
uitgestrekte armen
onder
blauw baldakijn
tranen
dakloos
in de
zon
verdampen
de bomen
ze dansen
als gekken
hun takken
ze draaien
in bochten
ik kijken
hoe zij in vlagen lucht hun groene rokken op doen waaien
zonder schaamte al hun blote basten laten zien
de toppen van hun vingers strekken
zwaaiend naar de wolken die in noodvaart
naar hun kruinen jagen
almaar lager aangetrokken
tot ze storten
ik haast voelen
hoe het water fijn generfde huiden glimmend likt
de snelste weg glijdt
naar beneden
daar
de aarde
binnendringt
dat elke boom dan
drinkt met teugen
tot ze vol
en loom haar wortels wiebelt
in de natte grond
zich
zacht
laat wiegen
in een laatste zuchtje
Recente reacties