Op de opklaptafel ligt een groene
vork die van achteren lepel is
je kunt er ook mee snijden al
zijn de meningen daarover verdeeld
het was goed bedoeld
In het prullenbakje ligt een restje
sla met een lege beker
erboven op, het plastic zakje
van de vork
op de grond
ik drink thee zonder me te snijden
als ik klaar ben klap ik de tafel dicht
Ze staan tegenover elkaar
Handen naast hun zakken,
vingers gespreid, de voeten
wijdbeens, met losse kaken
haken hun ogen zich vast
Ze wachten
op een teken
in het spiegelbeeld van zichzelf
Ze wachten
op die ene wimperslag met losse handen
op de asterix met gespreide benen
Maar die blijft hangen
boven het onuitgesproken woord
De man in het bushokje gaat gekleed
in een tas van de Mediamarkt op zoek
naar klassieke muziek en de maan huilt
een aria van sneeuwkristallen
Het staat hem goed, die tas
maakt hem zonniger dan zijn hond
die steeds tegen het bushokje piest
in lange stralen, een belediging
maar nooit persoonlijk bedoeld
Baas is hij nooit geweest
Straks, in zijn kale huis
haalt de man uit naar zijn plaat met klassieke muziek
waar de wollen deken van vrieskou is
die hij genoeglijk om zich heen slaat
Hij man wacht op wat ooit komen gaat
de hond blaft en de maan huilt
een aria van sneeuwkristallen
Op jouw Facebook
zag ik haar profiel
…pretty…pretty…pretty good…
met dat pistool
tussen haar borsten
geklemd
Ze was om op te vreten
maar dat hoefde al niet meer
Je weet hoe dat gaat met mooie meisjes:
Neem er nog eentje
…you never know…
(want het kan altijd de laatste
keer zijn)
Recente reacties