Ik heb het wit gekierd
voorbij het dralend peinzen
een zinsnede gegrift
behoedzaam kartelranden
geraffineerd ontplooid,
opdat jij geen kwetsuren
Ontwaak en daag mij licht
verwek verscholen woorden
tot een herboren beeld
mijn handen vruchten dragend
langs lijnen ongevuld,
het wit opnieuw bezieling.
Jouw lach
zegt zoveel meer dan woorden,
breekt even de woeling van ’t zwijgen.
Een vrolijk sterven van de stilte,
de opluchting van humor
waarin wij saampjes de dag ontstijgen.
De bezieling van je giechel
klautert gewaagd langs hoge muren,
ontsnapt ginnegappend ons gevang;
plukt de kostbare seconden
die voor mij nog eeuwen mogen duren,
want jouw lach
duurt mij nooit te lang.
Recente reacties