lichtvoetig gracieus
rond en vriendelijk
dan de beweging
fors en vierkant stampend
overgaand in zwaar lomp
traag en uitgebuikt
een boertige figuur neerzettend
gevolgd door een ontmoeting
een flirtende blik
een uitnodigend gebaar
de dranklucht kun je bijna ruiken
dans of het leven zelf
Dit schreef zichzelf, nadat ik het zo fysiek neerzette.
Resultaten voor het trefwoord beweging
Bedankt aan de beweging,
want het is zij en zij alleen
die mij inspireert.
Nog meer dan het gonzende lichaam
dat blinkt in deze koude kamer.
Nog meer dan het lachen van een vrouw,
jong en vol onzin, maar geslepen
en rad van tong.
Nog meer dan het licht tussen mijn oren,
de geladen leegte na een bloedneus
of het prikken van een nieuw harnas.
Nog meer dan de eindeloze bast die staat
en blijft staan, geolied deint onder liefde.
Nog meer dan dit alles
is het de beweging die me stuwt
en verrast, die me hard en week maakt,
die me wakker schudt en streelt
met haar spannende spieren.
En na de beweging rest alleen nog de slaap,
die maar niet komen wil.
staren naar het scherm
dat kan ik wel
uren volhouden
dan wordt het zwart
voor mijn ogen
een ontwaken
één schokkende beweging
zet mij met beide benen
op de grond
Ze boert zonder tanden,
een dode in beweging
ze ruikt naar woorden
als haar schuld is uitgelekt
en sporen achterlaat
op het schrille perkament
van de herinnering
aan haar gedachten,
neemt en eet haar ziel
en zoekt in stille kastjes
naar kruimels die bevestigen
dat ze nog een leven heeft,
geen mens verlost haar
geen god, noch beest
en de tijd, ach, de tijd
is ook al tijden
niet meer langs geweest.
vlees dat zich zo verzoveelvoudigd heeft
gedoemd tot geen beweging meer
dan doodgaan
is
bed dat volstroomt met obees die zich
voor wat nooit zijn laatste maal is legt
een mens die uit zijn huis gehakt moet worden
is
spektakel op tv
we voelen oh wat voelen we
maar net niet vol genoeg ontzettend met hem mee
of haar
als er geen zwaartekracht bestond op aarde
stegen zij vermoedelijk tot hoogste hoogten
passeerden zij gemakkelijk de volle maan
uit de overvolle hokkenwagens
steken dierendelen
krulstaarten en bleke oren — kale kippenhalzen
elkaar tot bloedens toe naar onze kroon
ironisch is het woord allang niet meer
het is het mededingen
waarin de hoon zich zegt
de dithyrambe ongehoord is en vergaan
Jong zijn ze, geliefden in volle vaart
haar sluier waait hoog
boven de hoofden van mensen
Het hemelpaard draagt hen
draaft door een scharlaken heelal
met het paar
Hij, zijn gezicht naar haar toe gewend
hand op haar borst, en zij
de ogen geloken
Onpeilbaar stil in die binnenste-
bovenwereld het betoverde stel
op weg in zichzelf
Wij mensen kijken en kijken –
wat schuilgaat in die beweging
blijft
(Marc Chagall, Le Cantique des Cantiques IV)
een vrouw die schreeuwde
naar de meeuwen. Ze moesten
hun troep bij zich houden
en hun nesten elders bouwen.
Ze verhuisde naar Japan.
Laatst trilde ze zo
hevig dat er van alles
in beweging kwam.
Het zijn zaken die je
voor je moet houden
ik weet het. Maar
het kwam weer boven
toen ik de kranten las.
Ik wist: ze is weer
bezig, wil haar naam bevestigd
zien in alle koppen van de wereld.
Ooit had ze iets met Harmen Siezen.
Hij heeft het nooit verteld
in het journaal.
Het is zondag
een bleek zonnetje
de kade vol mensen
kermis met allerhande kramen
het meer is helder
de lucht voelt fris aan de huid
aan de overkant ligt Frankrijk
ooit wandelde Sisi hier langs de oever
als een zwarte schim
op de vlucht voor het noodlot
Kissingen Bad Bruckenau Caux Montreux
zoveel doden
zelf uit haar lijden verlost
door de anarchist Lucheni
embarquez s’il vous plait
de boot zet zich in beweging
benedendeks komen de zuigers die
de raderen aandrijven langzaam in beweging
ölgesteuerte Dampfmaschine
fossiel uit de belle epoque
het schuim spat op
alles trilt en schudt
dan zijn we op het meer
dagjesmensen families eropuit
met een half uur ben je aan de overkant
in de verte ligt Evian
het villa triste van Victor Chmara
vroeger een mondain vakantieoord
een paar grote hotels
met hun weelderige tuinen
een casino en een bioscoop
heeft aan glans verloren
maar het eten is er goed
veel later weer terug
loop ik alleen de heuvel op
de zon verdwijnt achter de gebouwen van het plein
de zomer loopt ten einde
Recente reacties