van onder en boven
van links en rechts
al mijn letters en woorden
worden afgevoerd door de Cloaca Maxima
hebben ze het vege lijf,
het Cerebrum verlaten,
stelt niets iets meer voor
rest mij niets anders dan te dreggen
in de beerput
redden wat er te redden valt
soms duikelt er een pareltje op,
dan ben ik opgelucht…
Aan het einde van onze dromen
gloort een inzicht dat ontwaakt
over de weemoed en fantomen
waarmee geluk soms wordt gemaakt
In de beerput van het verleden
waar we elkaar gingen doorgronden
roert zich de tijd die is geleden
geurt het nu naar oude wonden
Je hoeft me alleen maar te vinden
ik heb je altijd al gekend
de hartstocht is gaan ontbinden
ik ben al bijna aan ons gewend
Recente reacties