Afstand doen,
Van al dat was
Herinneringen van toen
Toen het blijkte,
En toen het blaakte
De zucht, van evenwicht
Haar balans, niet kon breken
Soms is het beter,
Vergane schepen
Vergaan te laten
Resultaten voor het trefwoord balans
De orde van logica, zij reikt verder dan de mensenlogica.
Het is een onbewogen dag, de deur achter hem dicht en op reis.
De logica van de natuur, balans en onbalans, de wetenschap van macht,
·om te gaan of te blijven. ‘Anneroos neutraliseert me, Ylcia laadt me op.’
Twee honden, Kaa en Kee, ongebonden aan een lijn.
‘Waar staat het voor en wat wil het zeggen?’ Vraagt hij zich af.
Dwing het kompas niet naar het zuiden als het naar het noorden wijst
en dwing het kompas niet naar het noorden als het naar het zuiden wijst.
Maak je los van de muur, begeef je buiten het cement en de fundering.
Spiritualiteit is als een volwassen vlinder, vrij, alleen, mooi, oneindig mooi,
·alleen voor jezelf.
Anneroos is hoog, zo hoog. Maar Ylcia is nog, nog hoger, verder dan zij.
Je kan zelf nog, nog, nog verder en hoger komen,
maar zo iemand heeft hij nimmer echt gekend.
Hij wilde tegen haar zeggen
dat hij deze vraag eigenlijk niet eens hoefde te stellen,
maar zelfs dat was niet nodig, het ging vanzelf.
‘Wat zeggen ze?’ Vraagt Ylcia haar man.
‘Ze spreken in waarschijnlijkheden, omdat ze niets zeker weten.
Niemand, niemand, niemand weet hoever die is. Niemand!
En schat, weet je wat het ergste is?
Ze zeggen, dat als ons hoofd niet aan onze romp vast zou zitten
dat wij ons hoofd ook zouden vergeten.
Met andere woorden tijd om Anneroos duidelijkheid te geven.’
Ochtenddauw laat langzaam aan grassprieten los,
een eend, een fuut, een vaart, een vijver.
Anneroos loopt op blote voeten als ze ziet dat haar man weg is.
Ze voelt twee botsauto’s botsen.
De honden, Kaa en Kee, zijn met de dromen van de oosterwind
vertrokken.
er wordt een ei gekraakt
en schalen versplinteren
dooier dan in het wit kan er niet zijn
zuiverder zeker niet gelogen
luid klinkt geschater
want mooier is zij niet gemaakt
de balans van de waagschaal is gewogen
mist alleen een beetje glans
als de laatste druppel uit de kraan vervloeit
zwem ik in cirkels
de lans vooruit gebogen
Ze breken in heilige huizen,
bladeren met zwarte vingers door witte bladzijden,
verachten liefdevolle waarschuwingen, stelen gouden voorwerpen
woelen in
privé eigendom, loeren
naar mooi zingende meisjes
Kijk hoe ze danst! ritmische klank
muziek poëzie
ze slaan gade tot in de finesse, ieder detail,
elk gebaar, en bekokstofen weloverwogen duistere plannen.
Met z’n tweeën onder één vel, ze
grijpen hun kans, wat rest is een schuldig geweten, de psychologie
kan het weten, spelen met brood, de één het leven de ander hongerig dolend
balancerend op randen van de dood,
geen evenwicht of balans, ogen stralen misleidende engelenglans, een kloon:
ongeslepen stenen
schittert namaak diamant.
kust de wereldmacht, de aarde verkracht stuurt magnetische signalen
naar het heelal zuigt
de wereldvernietigende komeet naderbij, rakelings langs de aarde,
zwarte bezinnende letters op een vel gebroken wit digitaal papier
in een roze wolk van hoop.
uit voorzorg mijn gezicht neutraal
en in balans mijn lichaamstaal
een man met slang daar ziet mij aan
alsof ik niet lang meer heb te gaan
de dokter komt klinkt ook niet fris
hij hoest een naam die er niet is
de slang gaat mee ik blijf alleen
met enge folders om mij heen
ziekten kwalen ongerief
ik zie alles weer in perspectief
dat ik mij nog langer kwel
kom ga heen en heel jezelf
Recente reacties