Als Pythagoras de aarde niet
bol had verklaard
kon ik nu misschien
lachend en bedaard
eraf stappen
bakken vol zorgen muilkorven
achterlaten voor nazaten
die mij met een ons geluk
niet achterna zouden zitten
ik zou m’n anker en m’n ego slaan
in Canada een beer verslaan
ter hoogte van Papoea Nieuw
Guidinges dan te water gaan
nu rest me slechts te rimpelen
in tijd onder te gaan.
en ze zullen…
godverdegodver
help me nou eens
nee, niet lachen
je weet best
dat als jij lacht
je broer nog erger
en papa dan…
hou er mee op
ik heb al gevloekt
godverderderder
ik ben niet boos
woest ben ik
en dan kan je wel gaan janken
hou daar alsjeblieft mee op
neeeeeeeeeeeeeeeeeeee
mama is aan het werk
dat weet je best
en ik hou van jullie
hou op met huilen
hoe kan ik je troosten
zal ik pannenkoeken bakken
je hebt het niet verdiend
je bent wel lief
en je broer ook
wij creëren taboes
de meerderheid dan
is er één die wil doorbreken
staat die openlijk aan de schandpaal
toch zijn er tijden
waar meer aanvaard wordt
in golfbewegingen
gaan die door de maatschappij
zelfs bestaan ze naast elkaar;
aanvaarden en verwerpen
opeten of cremeren
begraven of bakken
ik heb nog wat kadavers
in mijn diepvries,
overbodige mensen
ter consumptie
mijn ingeslagen voorraad
bak en braad slinkt gestaag
ik ben een omnivoor
stiekem smaakt het toch het best!
Langs bakken vol
kadavers
trok ik je op
dikke vette blaren
onder hete zomerlucht
en tuchtig rook ik bloed,
briesend als een paard
als ik op klompen binnenklapte:
amper uit de kluiten,
mouwen tot de nek toe opgestroopt,
razend rood van woede…
dampend lag je telkens
in mijn klauwen –
nee, vluchten kon je niet,
distels vretend van mijn razernij
deed ik me te goed aan jou
en in een waas van weerloosheid
gaf jij je
aan mij
Recente reacties