of ik nog een keer langskom, vraagt ze
’t liefst op zondag, dan bakt ze appeltaart
ze veegt haar handen aan haar blouse
en schaterlacht om iets
dat uit het niets haar brein bespeelt
ze pakt – de hand van god – en streelt de kaft
dood, zegt ze, alle schrijvers zijn dood
ik ga nu slapen, geef jij de kat wat eten
ik slik op tijd mijn woorden in
Dat alle mannen mij graag willen
Duh
Dat zou ik ook
Als ik alle mannen was
Zo’n ding tussen mijn benen had
En ik, die voor mij vreemde jonge vrouw
De laatste op de aarde was
Of grote borsten had
Dan denk ik later weer
Dat geen man mij graag wil
Waarom zou hij
Als ik geen man was
Viel ik op het innerlijk
(Als ik geen vrouw was trouwens ook)
En maakte van een cupmaat nooit een halszaak
Ten slotte denk ik
Aan mijn oma’s appeltaart
Het kind onder de evenaar
Mijn purperen push-upbeha
En als allerlaatste
Dat er ergens iemand
Die kan spellen
En een wasbord heeft
Naar me toe komt op zijn witte paard
Met zwarte krantenletters
Als hij aangekomen is
Scheurt hij me uit mijn gedachtenslaap
Neemt me mee naar –
(Denk nooit verder dan tot daar)
achter de steiger van het oude huis
zie ik een regenboog ontvouwen
alsof een pauw zijn vleugels spreidt
ik ruik de geur van appeltaart
die door het kozijn dringt
alsof mijn oma door het hout
een knuffel geeft
Recente reacties