KRAKATAU

tijdschrift tegen alles, omdat niets beter is

nog even in de polder – cilja zuyderwyk

we roeien
doodgemoedereerd door mijn vaders land
zijn hand schuurt op de mijne
en als het piept, de riem, het riet
bekijken we elkaars ogen niet
we zwijgen

er vallen pruimen in de boot
er schreeuwen mantelmeeuwen

hoog

alsof de hemel samenvalt
met onze lach
en sterft op onze boot

we sommen planten op en waterdieren
weten alles wat zijn einde vindt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Recente bijdragen

Recente reacties

Cookies?
Cookies = OK