Krakatau

laat er later
als ik dood ben
geen gras over groeien

laat mij niet alleen achter
achter op een kerkhof
ten prooi aan de wormen

of erger nog
op de snijtafel
van de wetenschap

zorg dat ik verdwijn
de pijp uit de lucht in

en geen gedichten

Om 00.34 uur vind je het tijd om samen te binden, te concluderen.
Iets, als het kan. Iets dat zich boven tijd, datum, maand en jaar
uitstrekt, boven het feit dat de afgelopen dag voorgoed voorbij is.
Je probeert contact te krijgen met de meer standvastige types
in je hersenpan, die – hoewel je ze niet bij naam kent – wakker
waren toen je ooit in je eindscriptie schreef dat ‘de invloed
van de Romantici tot in de poriën van de entertainmentindustrie
is doorgedrongen’. Een dergelijke strakke en helemaal nergens
haperende bewering zou je nu de rust geven gestrekt te gaan liggen
in de wetenschap dat de wereld nog steeds rekening met jouw verstand
heeft te houden. Het lot van de moderne mens, en dus ook van jou,
is echter dat het geloof in de eigen trefzekerheid waarmee je
als jeugdige belofte de omgeving ooit aanviel allang is ingestort,
je naar de pijnloze meubels in je woning staart en alleen het haar
van de nieuwslezer je nog zodanig prikkelt dat het splijtende
dat je eventueel nog te melden hebt, geef maar toe, over shampoo gaat.

De duiven hier koeren de indruk
van een extern geheugen als rode
hardware die brandt en rookt in de lucht.

Wij vragen de feiten op aangaande
het plotse (verdwijnen van) licht.

Stroom slaat uit het keukenraam,
de zonnebloemen leunen tegen
de hitte en vormen een droge kring.

Binnenin een verfijnde schaduw
windt men zich op, foetert men
de ramen in een donkere slaap.

Buiten is beter te zien wat zich laat kennen,
buiten liggen de bewijsstukken op hun plaats.