Krakatau

Voorbije tijden, toen we ramen open gooiden in gedichten,
zijn tijden om te koesteren!

Wat er toen allemaal in en uit de ramen vloog aan objecten,
diertjes, stof, verlangens!

Hoe gretig er in die tijden achter de ramen geademd werd,
geïnhaleerd om verre verten te proeven!

De gespannen borstkassen vlak na de lassoworp der longen;
de blije gezichten om zoveel winst en vernieuwing!

Al die bergen, vlaktes, stranden, bossen en boulevards,
waar in ieders ogen zo hartstochtelijk niets van overbleef!

Die met niets en niemand iets te maken hebbende drang
Het Gedroomde Elders te omhelzen!

Maar ja, de tijden van nu…

Tijden dat we naar de haren op de rug van onze handen kijken
en tijden dat we naar de haren op de rug van onze handen
blijven kijken en welwillend wegzinken in dat kijken
naar die haren en tegen de ramen zeggen: sorry, weet ik al.

Wat doen we met deze tijden?

Laten we er niet teveel mee doen.

Blijven kijken, rustig blijven kijken naar de haren op de rug
van onze handen, ook al gaan ze ons van z’n lang zal ze leven
niets vertellen.

Aai ze, gerust.

Er zijn dagen dat alles zich overgeeft
dat de wandelaars trots de zee in gaan
de koeien stil naar de bliksem kijken

dagen die niets te raden laten
zeker weten de aarde draait
zonder twijfel de stenen rollen
absoluut en ik ben hier

driemaal om de dood te lopen
lachend bij een boom te staan
met gouden munten in je hand
ogen uitgestoken

ik hoor een lied dat gaat
dit is de allernieuwste dag
het eeuwige seizoen

en dan plotseling
een droom.

Ik ben spontaan en enthousiast
geloof in een bepaalde klik, die niet te beschrijven
grijze muis (innerlijk noch
uiterlijk) en val ook niet op grijze muizen

Vooral zelfspot vind ik geweldig
lekker eten in een stadje, daar tot in de avond
op een terrasje zitten en dan weer rustig
in de zwoele avondlucht terug

Past daar iets bij??
Misschien zit je hier tussen.

Leer me kennen en zie ik hoe ik bent.
Foto’s kan ik je sturen.
(leuk als je een berichtje achter laat,
heb alleen niet de mogelijkheid om terug te reagere)

We staren navels
Onze eigen en elkaars
Tekenen ze in detail
Met stokken in het zand

We memoreren hoe ze soms nog jeuken
De fantoompijn van de afgeknipte koek
Het maakt zo moe
Almaar ons eigen stof te wisselen

We dragen emmertjes zout water
Tevergeefs naar onze uitgedroogde kuilen
Waar als we straks vertrokken zijn
Een groepje Duitsers neer zal strijken

Vanavond gaan we ijsjes kopen
Van het geld dat uit hun zakken is gerold
De smaak is minder zoet, maar goed
We zijn weer aangesloten

Vlinder me dan
met je vleugels van bijna
vergane wellust

vlinder me gerust
nog eens met je vleugels van
onmogelijk geachte tweede kansen op
fladderen dat toch langer
zou moeten duren dan
die verwachte dag die kwam en
onverwacht spotte met
dat beperkende idee van
24 uur

vlinder me met
je vleugels van moed die je
nooit dacht nodig te hebben

vlinder me zoals
niemand kan en spreek tot mij
vanuit het moeras van tegengas
waarvan je juist dacht het
altijd nodig te hebben:

“ik vlinder je met mijn
vleugels van
herboren wellust

ik vlinder je gerust
nog eens met mijn vleugels van
nooit gebruikte tweede kansen
fladder oneindig in de meteen
gegrepen eerste kans met
een moed zo terloops dat
het hand in hand gaat met
de onbereikbare moedeloosheid

ik vlinder je tot we er
- ja, juist dan -
bij neerliggen”

Hoe mijn oma sprak en herhaaldelijk
viel over eerdere gebeurtenissen
die haar overvielen totdat de slaap
uiteindelijk kwam,telkens ietsje
langer tot ze niet meer wakker werd
en er een eeuw geschiedenis weg was
en de vragen die ik had niet meer
voor te stellen zoals zij
het geluk op haar wangen,
glinsterende ogen een en al
leven dat ooit op een ander
continent onder warme bomen
geuren van tamarinde, klapper
en vrolijk fruit dat de zon
kende en lief had zoals
de sawahs haar stralen weer
kaatsten als spiegels
van dit land dat zo lang
toe behoorde aan iedereen
die het maar weten wilde
dat ze kronkelde als die
gordel edelstenen -nee
zo was het nooit geweest-
sprak ze. We zijn zo slecht
geweest voor die mensen
maar dat besefte je later
pas nadat we in Holland
waren. Dedded en ik hebben
op de kade nog kaas met pisang
gegeten toen gingen we aan boord
en kwamen nooit meer thuis.

Terwijl we aan hetzelfde water staan
twintig kilometer van elkaar

we staan zo tegenover
terwijl we komen drijven

het zijn allemaal momenten
die ik probeer te vangen
om te strooien tot mijn pad

wij zijn er allang geweest
en onvoorstelbaar slaan de klokken
vlak voor ik vertrek.

Laten we (de maand verstreken)
nog eenmaal samen neuken

bijvoorbeeld heel romantisch
sluipend met de lakens
alles aan de teugels samen
twee kreupelen gaan arm in arm
prevelend op weg naar huis

of met kletterende wapens
blaffend op de bank
bijvoorbeeld met die hoge kousen
ogen op de hel gericht
een schaduw op de rand

laten we het doen en later nog eens zeggen
dat is lang geleden man
kijk eens hoe het regent
hoe gaat het en ik zou
heldhaftig met je neuken.

Strepen wezen op
dagen gevangenschap
meten, kindervrezen,
hongersnood. ’s Avonds
gevangen vissen los-
laten op de koudstenen vloer
en dan nogmaals vangen,
nog een keer. En hoe we

keer op keer

mannensnorren maaiden
rebelse makkers opfraaiden
met rode kinnen, blauwe
holtes, gele vlekken, ze
flikkers noemden.

’s Ochtends woorden zoeken.
Vrouwenfoto’s aan de muur.
Langer moeten werken
voor je sigaretten
dan je nog te leven hebt.

alles ging ten onder
in de aarde waar ze je begraven hebben
alle kietel-vreugde vol van leven
weggestopt in jouw kleine lijf-
-je. diep verleden, overleden
om zoveel jaren later terug te halen
op te graven
en te lachen om het licht
zo licht om op te stijgen
niet te houden
ben je daar?
gaan we samen spelen?
pakken we het op
waar we zijn gebleven
- nooit meer stoppen -
vliegt de aarde in het rond
vieze nagels van plezier
daar ben je al!
blijf maar hier
samen wieden we het onkruid
op jouw langverlaten graf
samen vliegen we naar boven
‘tikkie’ jij bent af

Slechts twee euro voor een Duvel
Anderhalve voor een kinderboterham

De kaart is menig pagina’s lang
Er is ook speelgoed verkrijgbaar

Pluchen dieren
Aller pluimage

Maar dan valt zijn oog
Halverwege

Op roetsjbanen
Veel te duur

Om te bestellen (twee Duveltjes)
Moet ik binnen zijn

Binnen is het feest
De roetsjbaan is levensgroot

En gratis en voor niets
Nemen we plaats in twee gaten

na het rigoureus vermijden
van alles wat des vlezes is
gecensureerd tot op ons bord
heeft men zich vergrepen aan de haren
tot bij de wortels van het verlangen

aan banden leggen, die handel!
bedekken met kappen, pruiken
en windsels, van tonsuur jazeker
tot en met kaalscheren op het bot

toch wint waar de wind onbestendig is
hij rooft na de zotskappen van de
maatschappij nu ook de kopdoeken
van het geloof – hun zwerfvuil geland in
een donker bos, bij weggeworpen
heiligenbeeldjes en verroeste kettingen

intussen wij weer eens door de mazen geglipt
ons gezicht in de ochtend zonnegebaad
gretig beboterd een boterham
met dubbele ham en koffie fors
niet die afkooksels van regels en waarden
uit strakke adamsappels en dito pakken

zie de krijtlijnen van een nieuw stramien
hen op het lijf geschreven als
tuinwijken naar amerikaans model
rijstvelden die harten verblijden en
monden voeden, de tirannie van rechte
lijnen, fijne puntjes op een rij
dertien per lopende centimeter
wat zich niet schikt?
verdrinken in een zwart bad

vergeet het!
de volgende hittegolf komt eraan
we schenken ons nog een kop koffie

We drinken een terrasje op het bier
met als toetje het aperitief vol druppels
dagzweet en een cocktailprikker met
drie zeer onwillige olijven, ergens tussen
wouden van bacardibruine lijven met alles
terugspiegelende ogen, hetzij dicht of open.

Is men daarachter mens of niet, men kan
slechts gissen, zich wellicht vergissen
of zich vergewissen, kijkend van links
naar rechts, van rechts naar links,
als bij het tennis op tv, als men hier plots
met ballen slaat, dan trillen alle brillen mee,
of niet, in feite heb ik geen idee.

we raasden voorbij
we hadden een geweldige avond, drank en onze chicks ze waren
we hadden gewonnen weet je
die klootzak slaat met zijn klauwen op de motorkap
dus wij stoppen

dat moet je niet flikken bij ons dus
hans slaat die bolle tegen de grond
bloeden man!

bellen ze in ene keer de politie…
ik zeg nog wegwezen.

die bolle en die leiperd waren al weg
dus wat aangifte?

hans zegt nog
wat hier is gebeurd…
lachen joh, hij zegt
ze sloegen ons in ene
we reden hier gewoon.

dus wij stappen weer in
en rijden verder.

Mannen met hamers hangen aan de muur
Wanneer ik droom schrijft de onderbuur
Mijn autobiografie, ik kom er niet mooi uit
Hij noemt mij ‘venijnig’, ‘psychotisch’, en ‘immoreel’
Zware etiketten voor een kind van acht jaar.

Ja, mijn biograaf is acht jaar oud
Een vilein wonderkind
Geadopteerd natuurlijk
Door anesthesisten natuurlijk
Ik ken zijn naam niet
Maar ik weet dat hij onberekenbare nieren heeft
En een terriër die Otto heet.

Mannen met hamers zijn sculpturen van zijn natuurlijke vader
Hij moest zijn zoon wel opgeven
Van de rechter die vitabis en terpentijn een ongeschikt dieet vond
Wat weet zo’n rechter van vaderliefde
Zo’n rechter die zijn twee zoons naar een koksschool in Zwitserland stuurde
En geen traan wegpinkte toen de jongste in fondue stikte
En twee jaar later geen traan uit zijn ogen geperst kreeg
Toen de oudste zelfmoord pleegde onder een koekoeksklok
Onder of met die klok, daar wil ik vanaf zijn.

Mijn vader ziet mij graag
Geen gevangenis kan ons scheiden
Geen cactus moet ons dichterbij brengen
We zijn inventief genoeg om zonder patatten vodka te brouwen
We zijn sterk genoeg om zonder hamers tewerkstellingslokalen te verbouwen
We zijn lief genoeg om elkaar geen vergif te geven.

En ik met haar
Al jaren droom ik van haar vader
Ik kwam hem tegen in haar tekeningen
Ze nodigde mij nooit uit
Maar gisteren won ik een verhalenwedstrijd en
Vandaag heeft ze mij op het matje geroepen.

Ze heeft een schema opgesteld
Om 14u moet ik op de drempel staan
Verkleed als de domste van de drie biggen
Om 15u zal ik opgepeuzeld zijn
Daarna is er frambozentaart en stiekeme trappist
Ruiken aan haar vlechten en het rukken aan de wimpers van
Het nieuwe nest, misschien een puppymoord
Om 18u moet ik naar huis met een ballon en een foto van haar nieuwe fiets.

Dan is het zover
Ik verwacht een gesloten deur en
Misprijzen achter kogelvrij glas
Maar haar vader opent de deur
Hij is kleiner dan zijn personage in haar tekeningen
In haar tekeningen is hij even groot als de Eiffeltoren
Hij zegt dat ze in haar slaapkamer op mij wacht
Zijn linkervoet schrijft een postcode in het dikke tapijt.

We doen alles omgekeerd
Eerst worden we dronken
Daarna proppen we een lolsmurf in een oude teckel
We kijken naar het weerbericht en wachten op zijn ontlasting
Ze praat over een kerstfeest in Canada
Ik ruik niet aan haar vlechten
Ze draagt een paardenstaart die neutraal is en
Witte jeans met plekken op de knieën van het bidden
Voor een god die de mijne niet is om de dood van een dicht familielid
Op geen enkel moment zijn we biggen
Wanneer ik het huis verlaat geeft ze mij een kus op mijn oor.

I

Over schoonheid

Vochtvlekken gelijken fraai gekalligrafeerde vogels
Fladderend in de bries van wapperende wieken
Bezien door wazen van malariabescherming

Warmte plakt als zoete olie
Televisies stralen werelden van wonderen
Kinderen ze glimmen puurder dan de zwartste chocolade

Zonnebrillen kleuren roze

   
II

Over smerigheid

Ze barsten als wc-potten en -brillen
Luxe uit een ver verleden zijn geworden
Net wanneer de magen die zich om het vreemde voer verknopen
Ze voortdurend willen vullen
Als de vliegen zich gevestigd hebben
Op de wonden van de zieke honden
Dan verhuizen naar de kommen waar we met de handen
Nog meer onbestemde smurrie uit gaan eten

Kranig vechten we tegen de bierkaai van besmetting
Met ons allerlaatste restje
Antibacteriële zeep

Tropische koortsen gloren aan de horizon

over links…
over rechts…
door het midden…

we moeten de ander
laten creperen

uitgaan van gezamenlijk belang

ons doel is hun doel

maar dan omgekeerd

als je begrijpt
wat wij voor ogen hebben

voetbalvrouwen ruiken
minder naar vis

dan wat we gewend zijn

dat we kampioen worden
- van de wereld -
dat staat vast

alleen wanneer
blijft de eeuwige vraag

mochten we niet verder
dan had ik het toch
goed voorspeld aangevoeld

Zeg gedag want collega’s gapen mij aan
willen denken wat ik te bieden heb
aan kauwend, malend groen gedachte
goed. Met je staart omhoog laat je alles
de vrije natuur.

                    Hoe puur wil je er Zwitserse
chocola van maken met een paars gepluste
wikkel, met je achterpoten op je buuf voor
jaarlijks uitwieden. Vliegen meppen met je
soepstaart. Prikkeldraad tot hier en niet verder.

Er is een sloot waar je niet over heen
kunt lopen. Erin is een optie die je weg
laat zakken. Daar hebben we vorig jaar
de kranten mee gehaald. Nu staat er
een ander elftal in de wei. Die melken
alles uit wat voor hun voeten komt.

De ramen fluisteren
over hoe we binnenkwamen
Natgeregend, droogverteld

Een nostalgie over
uitgekamde haren
door tinteling bedwelmd

Waakzaam hou ik me vast
aan de linnen muur
ondergedompeld in
uitgewassen woorden

Morgen zonneschijn
Morgen hoop
Morgen liefde,
Eten, kleuren, spelen
en dan liefjes alles samen delen.

Zullen we een doos
Met knikkers vullen?

Ze moeten zelf gewonnen zijn
Volgens de regels van het spel

Nee, bonken doen niet mee
Want anders is het vals

Alleen maar guppies dus
In een oneindig grote doos

Dan stappen we er achteraan
En laten ons knikkerend verzinken

ik
in jeeps
en kamers zonder ventilator
bruine meisjes op mijn schoot
tv op tien

jij
op fiets
onder tentdoek zonder gaten
zware hellingen in de benen
geen mens te zien

waren we maar aan het zeilen bij Langweer

Doek doek doek
Niet het voorwerp
Maar het geluid
Van het valse gebit van mijn grootmoeder
Wanneer de bus onverwachts moet remmen
Te laat!
De kat is plat
Het is niet zo erg
Rosa heeft nog twee andere katten
Dit was haar minst favoriete poes
Eerlijk gezegd haatte ze het beest
Het heeft zelfs geen naam gekregen
De man die de kat van het asfalt moet schrapen
Weet niet hoe ongeliefd de poes was
Hij huilt
Een beetje om de kat
Een beetje omdat hij bij zijn koninginnenhapje cognac heeft gedronken
Hij is sentimenteel, maudlin is het juiste woord
In het Engels is het juist
Het is lang geleden dat ik Engels heb gesproken
Met de zwarte spreadsheettovenaar uit Sheffield
Ik moet hem met rust laten
Hij is getrouwd
Stalken is fout.

Mijn grootmoeder en ik
Ik en de wereldvreemde feeks
We zijn een afstotelijk duo, denk ik
Ik vind ons alvast afstotelijk
We kloppen niet
We rammelen en lekken
We betreden een supermarkt
Een vader wordt gereanimeerd door
De graatmagere blondine die de melkflessen aanvult
Het is eindeloos
Iedere dag opnieuw het plunderen
Ze kan er niet tegenop
Het is als een straf van Zeus
De man sterft, hij is nog jong
De incestueuze nachten zijn voorgoed voorbij
Maar bleke Hans en dikke Rosa weten het nog niet
Op dit moment zitten ze nog gekweld en dissociërend
Op de schoolbanken respectievelijk Zuid-Amerikaanse vredesverdragen en kanalen te leren
Mijn grootmoeder koopt een blik linzen
‘Ken je het verhaal uit de Bijbel..’
‘Ja, ja, oude zaag, ik ken het!’ onderbreek ik haar.

Ik heb twee boeken geschreven
Over onze eerste vijf minuten
De Macha in mij heeft ze verbrand
Nu twijfel ik aan onze vijf minuten en
Jij bent altijd onbetrouwbaar
Ja, we waren naakt
Maar wat kleefde aan onze zolen?
En wie sloeg ons gade?
Werden we besnuffeld door een anesthesist die
Net was ontslagen?
Of was het een hardleerse leeuwentemmer?

Vijf minuten en alles is nog even fout
Vergeet niet dat dit vier jaar later is
Dat je mijn zelfvernietiging in stand houdt
Ik kan het je niet kwalijk nemen
Het is gecamoufleerd als toelaatbare waterzucht
Alles is nog even fout aan mij
Maar jij bent nobeler geworden
En ik maar pesten en krassen op je carrosserie
En jij maar minzaam knikkebollen en confituurtaartjes kopen
Ik geef ze weg aan mijn buurvrouw die blind is.

Ik heb twee boeken geschreven en
Vijf huizen in brand gestoken
Honden holden naar buiten
Verwaande kinderen bleven zitten
Vonden het belangrijker te winnen van
Nichtjes met langere benen en duurdere beugels
Ouders renden naar boven om de Indonesische afgoden
In valiezen te gooien, hun benen braken
De benen van de afgoden.

laatst de teugels gevierd. ik weet niet eens
hoe lang ze waren of wie het aantrekken was begonnen voor de gelegenheid taart in vieren
slingers, en uitgepakt hadden we met wijn, in uitgekrabte hoeven klonken om het hardst,
beloftes elkaar plechtig nooit meer bang te zijn voor de breekbaarheid van dingen proostten hinnikend van het lachen op het springen
niet verleerd, om een stoel te weinig
of andere ontboezemingen

wachtten op bekend terrein, de hoge bomen,
getuigen van oude verbonden. we voelden niet
dat onze tongen zenuwachtig getuite lippen rondden. dampend sperden wij de neusgaten, hapten pijn en jeugd doormidden.
pas toen de avond zich vertoonde
zonder grispend grein verlangen
lieten wij de hoofden hangen. van zoveel losheid
begrepen wij de ontknoping niet

We spelen schoon weer, wij met zijn tweeën
Ik slik het vuil venijn, en nog eens als het bovenkomt
Maar zuur blijft plakken achterop mijn tong
En ’s avonds geef ik over in de blinkend witte pot

Wij met zijn tweeën spelen weer schoon
Afvalwater drink ik op, mijn lippen klem ik op elkaar
En ’s nachts laat ik het stiekem lopen boven het toilet

In de ochtend welt er bruingeel water
Uit het putje in de stalen afwasbak
Een waterval vanaf het aanrecht op de pas gepoetste vloer

Ik stapel suikerzakjes tegen de rivier die verder vloeit
Naar jou, daar op de vlekkeloze bank
Languit leg ik mij ervoor, voel hoe het water stijgt
Je stem breekt krakend door de dijk
Ik noem je schat
Te laat

Je stopt me in een zak en zet me aan de straat

ze grapt dat duct tape alles plakt
haar barstende gitaar
een snaar die is geknapt

o ja! roep ik. haha!

ons tentje in de regen

ja.

de polsen op mijn rug
en met een ruk de haren
die zich scheurden van de huid

aah! ha.

zo plakken we geknipte tijden

Daar links van de Brixton Bypass is een tentenkamp. Je mag er voor weinig slapen als je allerlei moeilijke papieren weet te overleggen en voor niks als je een blow rookt met de West-Indische opzichter. Eigenlijk wil ik bier, maar dat heeft ie dan weer niet, dus we roken, en dat werkt ook. Zo raken we verzeild in een discussie over een zelfverzonnen grap. Die gaat erover dat een zwarte hier eens de baas kan spelen over de Slaven, maar we komen er niet uit, want het schijnt te draaien om de precieze uitspraak. En daar schieten we allebei tekort.