Krakatau

wat moeten we hier nog meer in zoekgeraakte hoeken
op tussentijdse grond terloops bij eb of vloed dan vloeken
wie houdt zijn handen thuis, hangt met kindontgroeiden rond
wie knoopt de lakens lang genoeg alsof wij al ongezond
hun blokken zijn aan been, wie maalt om ons, en komt op deze dag
ons niet met afgewende blik gedogen, nu we zelfs in boeken doven
en het binnenleven niet meer gaat, als we van alles niets meer mogen
buiten deze staat, naar zee zouden we wel willen, wij die niet te peilen
diep tot op het bot en laatst de zoute meisjes bleven

ik ben vrijwel voortdurend bezig mezelf te verbeteren
en al kan ik niet exact vertellen wat ik aan het verbeteren ben
of hoe
het feit alleen al dat ik er vol overgave aan werk
en dat al mijn concentratie bijeen is geraapt rond dat ene doel
en het bijeen rapen van die concentratie zonder twijfel mijn eigen verdienste is
kan hoe dan ook als verbetering worden betiteld ten opzichte van alles daarvoor
toen ik nog wel eens half om half uitwegen verzon
onberedeneerd een herfstblad van de grond raapte
lachte
grapte
wenste dingen belachelijk te maken vanuit de onderbuik
met een gevoel van triomf zo kort
als een inzakkende schuimkraag
waar geen progressie van welke soort ook
in aan te wijzen viel

maar nu…

nu ben ik elke dag hard en opgepompt
onderweg naar een betere versie van mezelf
die bochten en kruispunten nadert met nog minder schrik
ferm een koers kiest
de mond als een streep
de kaaklijn vooruit geschoven
de humor als een weliswaar aantrekkelijk
maar al met al uiterst contraproductief systeem
van gesublimeerde aarzeling
naast me neer gelegd

wat valt er
op nee na
nog te zeggen

regen
tranen
tuiten

het begon allemaal onschuldig
met paardrijden, ik hield van de geur
de pijn, haar vet geworden haar

toen wilde ze meer
yoga en haptonomie
de klankschalen vielen stuk

en niet alleen dat

wat denk je ervan
morgen in de maan te wonen,
waar fiere schaduwen uit je flanken slaan
je het licht kust met je handen
en je stem oneindig zingt
langs hoge kraterwanden

je ligt, je ademt de verwatering
van alle grijsgeschilderde dingen
die drijven op de stille wateren
van jouw getemde, dode oceaan

je ogen knikken
en keuren het einde goed

De wereld wordt steeds kleiner
en de kim komt naderbij;
het land daarachter kan ik bijkans ruiken,
maar o mijn laptop is kapot
en mijn GSM is leeg;
schreeuwen helpt niet,
want niemand luister nog
naar iemand met een platte batterij.

misschien moet je
heel even

staren naar de stilte
even

zeggen dat er thee is gezet
even zeggen,

dat de wind wel waait
ook als de bomen er niet zijn

Nu doe ik het weer
Ik schrijf als een heer
Voor Aad

Die als een mijnheer
Zoals ik dicteer
Daar staat

Hij stinkt als een beer
Maar doet keer op keer
De vaat

Wat doet het toch zeer
Zoals hij ‘t geweer
Ontlaadt

wie of wat
denk jij dan
wel niet
dat je bent?

dat je denkt
dat je niet
beter bent

wat we ook doen
er zijn altijd wel
mensen te vinden

die precies hetzelfde
zouden gedaan hebben
of nog veel erger

ik heb gestemd

maar wie of wat
van mij
zorgt er nu
voor mijn darmflora
en aanverwante zaken?

- en in welke
poepgroep val
ik precies? -

ik weet
wat je aan ‘t doen bent
wat je deed
en wat je plannen zijn

ik weet
wat je frustreert
waar je naar luistert
wat je leest

ik weet
wat je gaat eten
wie er langskomt
welke film je kijkt

ik weet
hoe laat je opstaat
waar je bent
en bent geweest

ik (t)weet
alleen niet goed
wat ik moet zeggen
als je groet
we hebben haast
het is al laat
we hebben niks meer
om te praten

ik (t)weet
‘t is ongemakkelijk
ik ken je ook maar vaag
en daarom vraag ik
uit routine
maar weer
hoe het met je gaat

wat moet ik
beginnen met
een soldaat
die pas van
vrede droomt
als hij op het
slagveld staat

Wat als je opstaat en zachtjes
uit mijn dromen begint te lopen?

Wat als je opeens uit het dakraam
van de buurman naar buiten kijkt?

Wat als ik je tegenkom
en je duikt voorlangs?

of erger nog, je blijft staan
en lacht de lach van een vreemdeling?

Wat als ik koppig onder mijn oksels kruip
en blijf hangen in de tijd?

Wat als ik op een zondag opeens de zomer mis
als een karatetrap in mijn gezicht?

Wat als jij de zomer begroet
met onverklaarbare martini’s in je handen?

Wat als ik heel hard je naam roep
in het donker tegen stille muren?

Wat dan?

normaal gesproken

en waarom dan wel
zou kut niet kunnen?

immers
het is en blijft

immer
een hoop gekut

&

verder

slap gelul

met soms wat dood

Trollen rollebollen
Spijkers in ’t hout.

Elk gezicht een belofte, een ansichtkaart
een foto van het kleinste stukje van het
grootste land, een deur naar een gang naar
een huis waar de wind ver
achter geplooide gordijnen raast.

Een huis uit rommelige kamers, souvenirs uit
landen vol paspoortstempels, een geel doekje
hangt uitgeput om de hals van een kraan
houten planken krommen zich krakend een
trap naar een kamer met een raam en het kleinste venster
op het grootste landschap.

Eens kijken wat de wind zoal doet.

zo
stilletjes bezig
met
van alles en nog wat

de
oortjes uiterst bevallig
scheef soms

van
knabbelend aan stengels
tot
duikelend als bengels

van
rustig pootje likkend
tot
boksend tegen lucht
met best wel felle slagen

dan weer
moe neergevleid
met platgestreken oren

Een echte vrouw shopt niet op het web
zij schenkt zichzelf een porn dag
in de bouwmarkt met XL vlag
het passieklussen als uitlaatklep

Ze wiegt heup door schaduwrijke gangen
laat handen over muren dwalen, verlangen
om te kroelen in real life borsthaar
gereedschap smeekt om handgebaar

Daar lopen kerels die zware arbeid willen
die niet terug schrikken voor geurend zweet
en met 2 vingers een voorhamer tillen

Leve de afplaktape en zilverspray
er is altijd iets te doen by selfmade
YIPPIE JAJA YIPPIE YIPPIE YEAH

Viermaal de verjaardagen van Sint en Heere Jezus
en ons beiden
viermaal Serious Request
viermaal oud en nieuw
vier gevierde kampioenschappen te weten
Spurs-Celtics-Lakers-Lakers
viermaal Valentijn

Zus-en-zoveel pseudoniemen jegens mijn persoon
zoals daar waren poepchinees poepie lekker ding
seksgod poedie piemelman drol
mooie man van mij my baby
lieflekkerdingwaarikveelvanhou
oh baby baby engeltje konijntje
sexy motherfucker damn!

Antwerpen en Düsseldorf
Londen (Camden Town) Nij Beets
Schotland Stampersgat Carlazzo
Texel spokend huis en woud
al onder de rook van Luxemburg

Museum hier musea DAAR
de Dood nabij in Rotterdam
na Leopold in ‘s-Gravenhage
blote kinders in een ton

En uiteindelijk het duiden van de dreiging
bij Radio fucking Kootwijk Gebouw
Aaaaa!

zoo lekker brullen,
een wijf om van te smullen,
lulkoek, stijve verhalen,
hij had het allemaal,
de ontslapene lachte
zijn ontwapenende lach.
Toen de beurskrach zware tijden
achter de meiden aan,
spontaan zoals dat gaat,
voor even en vergaan.

Ik denk na over mijn bestemming
Wat zal ik doen: mijn moeder bezoeken met tulpen
Of mijn tuberculeuze tante met gedroogde vijgen?
Geen van beiden
Ik besluit naar een gelovige vriend te gaan
Hij is niet thuis
Maar het licht brandt
In zijn sobere woonkamer
Schijnt het op een stilleven van theebuiltjes en opengesneden forellen.

Ik bezoek mijn moeder zonder bloemen
Ze negeert mij en chat verder
Met haar Libanese toneelschrijver
De vader van geen enkel kind
Ik plunder haar kasten
Met een uitpuilende rugzak vlucht ik
Naar een ander land
Het is niet exotisch, het is Nederland.

In een kunstmatige grot overnacht ik
Tussen paardendieven en kattenmoordenaars
Voel ik mij nederig en/of heilig
Ik voeder ze
Bonen van mijn moeder
Borsten van mijzelf.

In een nis staat een beeld
Van een brandweerman die
In zijn armen een bundel dode bejaarden draagt
’s ochtends wordt het een houthakker met zijn kroost.

opdat me reet roest

‘t is maar een ideetje
‘t is maar een rijmpje
‘t is maar een schoonschrijverijtje
‘t is maar een vormpje
‘t is maar een ventje
‘t is maar een gedichtje
‘t is maar een probeerseltje
‘t is maar een aardigheidje
‘t is maar een opsomminkje
‘t is maar een spielereitje
‘t is maar een vingeroefening
‘t is maar een poëzietje
‘t is maar een opsomminkje

het is niet compleet
het is niet geredigeerd
het is niet muzikaal
het is niet briljant
het is niet origineel
het is niet vakkundig
het is niet ritmisch
het is niet doortastend
het is niet gevoelig
het is niet werelds
het is niet groots
het is niet brutaal
het is niet wrang

‘t heeft geen swing
‘t heeft geen kloten
‘t heeft geen lef
‘t heeft geen spanning
‘t heeft geen potentie
‘t heeft geen gratie
‘t heeft geen flair
‘t heeft geen hersens
‘t heeft geen kapsones
‘t heeft geen moraal
‘t heeft geen smoel
‘t heeft geen klasse
‘t heeft geen timing

het komt als geroepen

Wat ik in Moskou zag, zag ik ook in Parijs.
Wat ik in Parijs zag, zag ik ook in Zürich.
Wat ik in Zürich zag, zag ik ook in Madrid.
Wat ik in Madrid zag, zag ik ook in Londen.
Wat ik in Londen zag, zag ik ook in Keulen.
Wat ik in Keulen zag, zag ik ook in Athene.
Wat ik in Athene zag, zag ik ook in Milaan.
Wat ik in Milaan zag, zag ik ook in Krakau.
Wat ik in Krakau zag, zag ik ook in Luzern.
Wat ik in Luzern zag, zag ik ook in Nantes.
Wat ik in Nantes zag, zag ik ook in Dinant.

Er zit absoluut vooruitgang in Europa.
Al staat het, op een bijzondere manier, ook stil.

weer lees ik een uitspraak
van een minder licht

“van mij moge ze
heb niks te verbergen”

- preventief opsluiten
en castreren, dat
zal ze leren -

ik denk gewoon
meer als de ziener
de geboren leider

- grootheidswaan?
stalin verbleekt er
tot niets bij -

over een jaar of vijf
maximaal tien
laat ik eeuwig slapen
wie ik maar wil
efficiënter dan een sluipschutter
middels een op maat ontworpen virus
- mede mogelijk gemaakt
door uw dna-bank -

Vogels kwetteren
dagen vol krakkemikkerig,
kreupelhout knerpt
verhalen van niet waar, maar
het luisterde verkeerd

waar blijft de wind met
haar voorspellingen, zo
trouw ze anders fluistert

zelfs de padden
hebben zich verstopt achter
hun troebele diafragma

laat de takken maar geselen,
de schutting zich vermolmen
tot doorgekacheld turf

Carboleum is al lang vervlogen
net als de geur van
zondag eten we geprakte schuld.

Steenachtig materiaal zoals een wc-pot.
Wasbak, tegels en puin.

Maar ook zand, grond, aarde, bielzen, boomstammen, dikke balken, stalen buizen en auto-, motor- en bromfietsonderdelen zijn niet welkom

bij het grofvuil. Net zo min
als deelstromen die apart
gehouden moeten worden
zoals papier, glas en asbest.

U kunt dit wel naar een van de Afvalbrengstations brengen.

…

Voor het slapen gaan vroeg ik mij af
of ik de dag zou vieren dat het woordje ‘ik’ zou sneuvelen
en hoe het dan definitief ten val zou komen
en of het niet allang gesneuveld was
en wie of wat dat uitmaakte
en of dit vraagstuk tot het domein der science fiction behoorde
en welke beelden precies een ik-loos universum opriep
en of er in de verdwijning misschien een proefschrift zat
en of de mensen op het eventuele promotiefeestje,
als ze over zichzelf en hun boeiende leven vertelden,
zonder schroom weer op ‘ik’ blind zouden varen
of dat er uit respect voor mijn visionaire werk
om het ‘ik’ zou worden heen gedraaid
en of dat dan winst was
of een hele slechte grap.

Helderheid van enigerlei soort leverden al deze gedachten niet op.

Wel het exclusieve gevoel dat ik op de eerste rij zat
van een materie die geheel onterecht aan ontelbaren voorbij ging.