Verborgen agenda’s, dubbelrollen
Johanna de Sloper en Day de Waanzinnige
één en dezelfde op hol geslagen prikklok
vals als een ziek dier
Dagen op de rand van tranen
verbrande schepen, alles overboord, alles verlaten
Mij was het krediet gegund
van een tikkende tijdbom
uit de oude doos.
Het standaardwerk.
niet ik, maar zij is een hond
vals als de nacht in een stad
die tandenbloot als een
blinkend mes naar je lacht
Ze kan het niet laten.
Ineens is ze er weer;
Het stiefzusje.
Vals als haar moeder
regeert ze vanaf Haar Troon.
En kroont.
Haar lijfelijke zoon.
Zullen we een doos
Met knikkers vullen?
Ze moeten zelf gewonnen zijn
Volgens de regels van het spel
Nee, bonken doen niet mee
Want anders is het vals
Alleen maar guppies dus
In een oneindig grote doos
Dan stappen we er achteraan
En laten ons knikkerend verzinken
Sinds gisteravond laat je me achter met vragen
waar ik niet doorheen kan bijten.
Plots hangt mijn gebit met haken
en ogen aaneen, voelt elke tand vals
moet ik mijn beet lossen om niet
te verliezen wat wortelt in je vlees.
Papieren huid wordt zachter
en de mijne om een of andere reden ook
als ik in omslagen gewikkeld
-alleen de neus nog te zien-
leven in het lezen draag.
Zo gaat dat.
Zo.
Daar is de trap.
Hij kent het struikelen
Het tot evenwicht bijregelen van
wat overvloedig of te weinig is.
Ik treed hem na.
Breng me tot bijna vallen
terwijl, sober, het witste uitzicht
op het trouwste, meest lokkende kaft
even los en nutteloos aaneen hangt.
Maar deze avond in dit bed
helemaal onder de lamp
eet ik je op.
Lichaamsloos geblaf,
kondigt zich al aan, lang
voordat je hem ziet gaan.
Duitsers liepen graag
met moordmachines
op vier poten
in de kampen rond.
Valsgemaakt is er
geen tweede dier
dat zo vals gromt
als onvervalste
herdershond.
Het keesje
siddert
in de
zon.
De Contrabas Woest en Ledig 1hunderd1 Kortsluiting = Dee + Ten Haaf