Krakatau

Het kolkt in mij,
verwoestende liefde klotst
en maakt mijn lijf zeeziek.

Misselijk hang ik over de reling
kijkend naar een klein meisje
dat verdwaalde in haar dromen,
zich verslikte in een te grote vis
- waarom vertelde niemand haar
dat er nog graten in zaten -
en schepen achter haar verbrandde.

Wrakken bleven, diep verzonken,
spookpiraten morrelden aan het gouden slot.
Zij hield haar juwelen vastberaden boven water
wachtend op de dag
dat ze genoeg waard waren
om haar eigen oceaan te kopen.

het ijzig koude licht; naar ‘t schijnt
hoe een steelse lach ragfijn verdwijnt
wiegelende ijskristallen trekken een spoor
morfologisch op bijna niets geënt
rondom mij is het klapwiekende mangaan blauw
ik adem, een beetje van mijzelf er voor
ik stijg en zweef door vormen van gevoel
                                                            ‘t wendt
alsof ik je nooit meer vinden zou

stuur je de verlangens naar ’n voor
van de werkelijkheid, reusachtig
een gapend bruin slot

sleutels zwijgen tot slot
duisternis gaat zijn gang

stappen zijn alleen nog
van zichzelf
er valt op niets te wachten

hij heeft zich afgesloten
van de nacht
de planeten aan de deur gezet

zijn stem zwemt ergens
in zijn lege hoofd
hij hoort zelfs de sterren niet

Je komt na een nacht elders in de loop van de middag weer thuis
De poort is van het slot en je ziet het koffiezetapparaat buiten op
De grond staan en je staart naar het raam dat je had dichtgedaan.

Hebt dichtgedaan. Je gaat zelf door het raam naar binnen met die
spanning van: zijn ze misschien nog hier en begint het dan nu pas
Maar je treft niemand aan. Je slaapkamer slaapt in de nachtkastjes

Die openstaan en even leeg van binnen zijn als toen ze nog dicht
Waren. Ze waren altijd dicht bij jou. Je staat in de slaapkamer en
ziet hoe het dekbed glanst en op je strakke naakte lichaam wacht.

Langzaam breekt het besef bij je door van een esthetische code
die in de kamer heerst en daar ook al heel erg lang voor jou was
en die je direct met de indringer verbindt. Dan breekt het besef.

We liepen erbij als een bloem zo gedwee
maar als ze afkwamen dan zeiden we “Nee!”
Ons bed werd een burcht, ons lichaam taboe
en als we ons wasten dan keken ze toe
Groot en pijnlijk stond hun verdriet
geen rust vond de zwelling in hun tuniek
Geen zwaard was ons wapen, geen leger met ons
wij gaven de mannen gewoon eens de bons
Tot slot riepen zij: “Wij willen de vrede,
in onze staten en in onze leden!”
Nu zijn zij terug thuis en wij weer gedwee:
Wij stopten de oorlog met ons decolleté.

bij de dood van Lucian Freud
 
 
Berger en manieren van zien.
Zienswijzen naakt, anderen zien
bloot.

Anderen zien bloot en divan,
het blijven Freudianen per
slot

van rekening. Lange sessies
leggen de ziel bloot en het naakt
ook.

De waarheid is nakend.

Terreinknechten
met kapsels van graniet
rollen lange slanke benen
van hun haspels
blazen strandballen
vol dobbelstenen
op het blauwe gras
en langs de kant
verkoopt een winkeltje
in konijnenpak verse penen
en nu de schapen met herdershond
oren zijn verkast en ook de rij
ziekenhuisbedden is verdwenen
stappen de spelers uit de tunnel
als een endeldarm in kramp
en strijden zij voor grote ronde
kazen nu veilig achter slot en
grendel alleen te openen
met forse mensenhoofden

Ik neem me bij de hand, leid me naar een punt
en zet me daar dan neer

het lijkt telkens weer een ander punt
maar er zijn maar weinig punten
alles is bekend: neem me bij de hand

sta op en loop gewillig mee

terwijl ik me omring met al die fijne kanten –
ik daar ergens midden tussen,
doe ik zelfs het hok los, loop er zelf in

trek de deur achter me dicht
hoor: de grendel valt weer in het slot
ga zitten, of ga slapen

ja, werp maar dof een blik bij me naar binnen
door dat kleine open ruitje – ik weet
dat ik voorgoed zit opgesloten

dat ik hier nu nooit meer uitkom

maar zeg niet telkens dat dit waanzin is

toen ik eindelijk
tot slot klaar kwam

bleek ik eigenlijk
helemaal geen zin

later hoorde ik
dat meer mannen

media leggen
te veel nadruk

op voorspel
en dat trek je niet

zonder pilletje
of echte liefde

Zeg gedag want collega’s gapen mij aan
willen denken wat ik te bieden heb
aan kauwend, malend groen gedachte
goed. Met je staart omhoog laat je alles
de vrije natuur.

                    Hoe puur wil je er Zwitserse
chocola van maken met een paars gepluste
wikkel, met je achterpoten op je buuf voor
jaarlijks uitwieden. Vliegen meppen met je
soepstaart. Prikkeldraad tot hier en niet verder.

Er is een sloot waar je niet over heen
kunt lopen. Erin is een optie die je weg
laat zakken. Daar hebben we vorig jaar
de kranten mee gehaald. Nu staat er
een ander elftal in de wei. Die melken
alles uit wat voor hun voeten komt.