shit – janus duprie
nu de winterdip echt diep
rijden de treinen kut
ik heb altijd al
een hekel gehad
aan pillen
zo wil je toch
niet eindigen
franse frietpraat – monique methorst
Punt is dat het allemaal zo gevoelig ligt. De pijntjes van zolder, catastrofe na strofe schrijven alsof het niet lijden kan en wij maar zo goddelijk zingen van: “Hij weet niet hoe, hij weet niet hoe, hij weet niet hoe.”
Op het verkeerde been uit woorden gezet, met de inkt amper droog achter de oren… zette je een keel van een aardappel op en droop alle shit af in jouw voetsporen. Even naar zijn schoenen kijken… super, hij loopt er nog steeds naast.
Om door een vingertje te halen… kom likken aan wie zo dik er bovenop ligt. Het is niet de kers of de ouwe taart, maar het vervelende van spanning is dat het zo lekker weg snijdt… net zo dwars tegen alle wetten van jouw natuur in, luistert het ook zo nauw om in alle vrijheid te schrijven: snuif je wel vaker in de spiegel van de kapper voor de smaak… wat weer niet in het juiste perspectief valt te lijmen en dan moet het nog zeker rijmen ook…
Dan ben je zeker ook van de partij Tegen etenstijd vervuilde poëzie en het kwijl aan de muren zit? Wat zure regenbogen erbij, heb je een dijk van een gedicht met als enige beperking dat je pas na de dood er beter door wordt.
* – maaike klaster
Zoveel mensen hebben zoveel shit met mij uitgehaald
dat het een godswonder mag heten dat ik überhaupt
een seksleven heb gehad.
Leuk, zo’n drietalige zin.
Interraciaal speeksel uitwisselen. Daar heb ik zin in.
kustbeschouwing – hans mellendijk
Strekdam, Lelystad, 20-10-2010
Ontwaar ik daar door ruit ‘n kluwen wol?
Dichterbij zoomt het
vox populi voluit op ‘t orgel.
De poepende man.
M’n eigen shit ophoudend
onder het beeld aangekomen
zie ik uit de Meccanodoos
Pier en Oceaan in 3D.
Piet Mondriaan aangeland?
Van figuratie naar abstractie.
De kunstbescherming valt aan
hurkend aan het Markermeer.
Diafragma f/22.
Sluitertijd 1.5 s
maakt van mij een drol
als ik later de foto scrol.
