polariseerdingetje – quirien van haelen

Ze hebben heel hun leven krom gelegen
Wat hadden ze het al die jaren zwaar
Ze hebben niets, geen cent, cadeau gekregen
Een leven lang geploeter en geplaar

Ze werkten allen meer dan vijftig jaar
Een zevendaagse week, van vijf tot negen
En geen gezeur, geëmmer, of gemaar
Ze stonden er, in hagel, sneeuw en regen

Nu zijn ze grijs en gaan ze met pensioen
Voorzichtig dooft hun laatste levenslicht
Het reis is bijna klaar, ze zien de haven

Toch vinden ze de kracht iets groots te doen
Ze zien het op de valreep als hun plicht
Een diepe generatiekloof te graven

u bent te groot geschapen – martin m aart de jong

als dit
voorover
ligt
in tijd & winst
gemeten
plicht
al dat bezit
in delen nee
waar
moet u
dan voor staan
op liberaal
gestemde instrumenten
waarop geen noot
tot boom
ooit groeien zal
omdat
de lucht
er niet meer is
om in te spelen
omdat de lucht
er niet meer is
om vrij in te bewegen
met u als precedent

februari – ad van schijndel

Oh zalige maand van vier keer zeven dagen,
waar in het begin het einde mij al roept,
waardoor de snelheid van de winter floept
en Valentijnse rozen vele harten plagen,

je hebt mijn plichten heerlijk ingekort,
en als er aan mijn werk een uurtje schort,
zeg ik mijn baas: ‘t Is nu februari:
wie zeurt van langer tijd, verkoopt slechts larie.

Toch grijp en kleun jij mij ook mis,
want als de eerste dag vol liefde is
en ik me aan een ander wil verwarmen,

dan trekken krampen door mijn darmen,
want wat een maand zou mogen duren,
heb jij verkort met zeker zeventig uren.

euthanasie-aanvraag – filip couck

éénmaal
andermaal
mislukt

engelbewaarder draait overuren

driemaal is scheepsrecht, bedenkt ze
een filosofisch kader
(logos, geen speld tussen te krijgen):
de ander heeft recht op duiding

en de plicht te helpen
een mens in nood?