behoudzuchtig vers – anouk smies
Ik verblijf uren aan je blik
kleine stalen dood
kampeer aan je oogopslag
Het sneeuwt als er pauzes worden ingelast
Verrast
door klokslag contact
staan wij een jas
van huid
op de drempel af
Ik verblijf uren aan je blik
kleine stalen dood
kampeer aan je oogopslag
Het sneeuwt als er pauzes worden ingelast
Verrast
door klokslag contact
staan wij een jas
van huid
op de drempel af
een zonnige dag
veranderd
in een oogopslag dreigend zwart
breekt hemeldak aan stukken
pijpenstelen regens
spoelen ramen schoon
lichtvuurbol komt binnen
doorzoekt kamers
ik ben van niets bewust
als door de bliksem geraakt
twee mannetjes duiken op
gelijke tred
stilzwijgende
verstandhouding
in een oogopslag
begrijpen wij elkaar
zij gaan rechtdoor
ik sla af
met mijn hoofd
de mist in
jaloerse minnaar
je verjoeg de herfst met zijn warme kleuren
uit schrik dat hij me zou bekoren
je huilde in kale bomen
omdat ik sliep in je paleis van ijs
onder je witte deken
je zuchtte op plassen en beken
die onder je kille adem bevroren
nu je me wakker kust, hoor ik je vragen
of ik dit jaar de kristallen kroon zal dragen
die op de troon naast de jouwe rust
neen, en toch ben ik jouw koningin
want wat geen sterveling vermoedt
wij zijn voorgoed geliefden
al is ons samenzijn steeds kort
omwille van ons groot verschil
buiten ligt het leven stil
zolang ik hier bij jou vertoef
lief, ontdooi je koude armen
al dat dode maakt mij droef
ik wil de aarde weer verwarmen
hoor je de vogels die me roepen?
open de poorten, dit is mijn dag!
ik strooi bloemen langs mijn pad
volg mij in je laatste oogopslag