Krakatau

Ik heb de sensatie ontdekt dat ik trouw kan zijn.
Ontdekt dat ik feitelijk al jaren trouw ben.
Zolang ik leef, durf ik nu stellig te beweren.
Ik besef heel goed dat de methode waarmee ik dit ontdekt heb
geen enkele toets der kritiek kan doorstaan.
En toch meen ik ontdekt te hebben dat ik trouw ben. Hondstrouw.
De eigenschap vervult mij met trots.
Ook aan die trots meen ik niets anders dan trouw te zijn geweest.

Net zoals ik ontdekt meen te hebben dat ik trouw ben,
heb ik ontdekt dat luiheid de hoofdreden van mijn trouw is.
Ik heb daarbij ontdekt dat als ik de luiheid,
die dus de hoofdreden van mijn trouw is,
welwillend bejegen, zeg maar als een zegen,
er sprake is van een synergetisch effect: 1 + 1 = 3.
Het betekent dat de luiheid en de trouw elkaar versterken,
en dat die versterking een positieve werking heeft op mijn gemoed.
Als een 3 te ontwaken en je als een 3 uit te rekken en te gapen
is een lust die ik iedereen kan aanbevelen.

Ik heb tevens ontdekt dat ik niet wil weten waaraan ik trouw ben.
Dat is een onderdeel van mijn gebrekkige en discutabele methode.
Ik meen dat het iets heel zuivers is of iets heel onzuivers.
Eén van de twee. Welke maakt me niet uit.

Ik heb ontdekt dat je met luiheid en trouw heel ver kunt komen.
Na verloop van tijd haken de ontrouwen vanzelf af.
Op een gegeven moment is ook iedereen opgehouden met bellen.
Dan komt de fase dat je alleen nog langzame gesprekken voert
in het gras, een hand onder je hoofd. Met jezelf.

Ik meen de opmerkelijke ontdekking te hebben gedaan
dat je niet veel verder kunt komen dan langzame gesprekken voeren
met jezelf
in het gras.

Verificatieteams zie ik met blasfemisch vertrouwen tegemoet.

Een schildpad kruipt de bus voorbij
Die zich met houten wielen
In de diepste kuilen stort

Een zere pijn vibreert zich door de leuning van de stoel
Sluit zich als een harnas om mijn borst
Terwijl een koude hand van staal
Zich langzaam langs de wervels grijpt
In mijn nek terechtkomt
Knijpt
Een kreet
En knijpt
Eén snik

Ik lig in kniehoog gras te kijken
Hoe haar bruine kuiten in het groen verdwijnen

Eén krekel krijst

Dat alle mannen mij graag willen
Duh
Dat zou ik ook
Als ik alle mannen was
Zo’n ding tussen mijn benen had
En ik, die voor mij vreemde jonge vrouw
De laatste op de aarde was
Of grote borsten had

Dan denk ik later weer

Dat geen man mij graag wil
Waarom zou hij
Als ik geen man was
Viel ik op het innerlijk
(Als ik geen vrouw was trouwens ook)
En maakte van een cupmaat nooit een halszaak

Ten slotte denk ik

Aan mijn oma’s appeltaart
Het kind onder de evenaar
Mijn purperen push-upbeha

En als allerlaatste

Dat er ergens iemand
Die kan spellen
En een wasbord heeft
Naar me toe komt op zijn witte paard
Met zwarte krantenletters
Als hij aangekomen is
Scheurt hij me uit mijn gedachtenslaap
Neemt me mee naar -

(Denk nooit verder dan tot daar)

Spoel je
…Zeewier, balken, flessen,
overal zie ik je
…schelpen,
hou ik je oor aan

je laat

een wind
in mijn gedachten
botert niet bij de vis

ik noem je naar
meeuwen.
Je duikt
je krijst

tot schuim
op golven

Weet je wat mij nou bezighoudt
Het zijn altijd de stoppeliggore groeven-
koppen die met hun boerwalmende lucht
zichzelf luid bezweren Kolere!
Wat een paardenbek! Daar zal je mij
mijn leuter niet in zien hangen
Alsof die paardenmónd
dat varken überhaupt opmerkt

Vanmorgen lag er op mijn bord
van gisteren – ik was laat
en later later nog – een uitgespuwde
kluwen halfverteerde muis.
Dank je poes, sprak ik beleefd,
ik pakte vork en mes en sneed
de uitgekotste brei in dunne
plakjes worst
voor op de boterham.

Kom op zeg ik ben
een jongen van het volk

hoogdravend heulen met
hooggevallen heren nee
niets dan
bier en whisky
vallen in mij droog

loog
er immers niet een man
lallend een jongen nog
dit is mijn bloed
zuipen! tot
roedes sneller gaan
kloppen

doet het niet meer
danst het niet meer
nooit echt geweest ook
een danser

waarachtig daar zie ik
plots mezelf toch nog
kristallen verleiding
stalen gezicht
walsen gulzig walsen
maar fel tégen
het licht

Dat de tijd zich dicht en dan weer spreidt
Als droge lucht in oude trekharmonica’s
Die vervlogen canons levend blazen
Is gegeven

Of, wanneer en hoe de moesson mij naar huis zal dragen
En waar dat huis dan is
Daarvan staat niks in hun notenschrift gegrift

Vlinder me dan
met je vleugels van bijna
vergane wellust

vlinder me gerust
nog eens met je vleugels van
onmogelijk geachte tweede kansen op
fladderen dat toch langer
zou moeten duren dan
die verwachte dag die kwam en
onverwacht spotte met
dat beperkende idee van
24 uur

vlinder me met
je vleugels van moed die je
nooit dacht nodig te hebben

vlinder me zoals
niemand kan en spreek tot mij
vanuit het moeras van tegengas
waarvan je juist dacht het
altijd nodig te hebben:

“ik vlinder je met mijn
vleugels van
herboren wellust

ik vlinder je gerust
nog eens met mijn vleugels van
nooit gebruikte tweede kansen
fladder oneindig in de meteen
gegrepen eerste kans met
een moed zo terloops dat
het hand in hand gaat met
de onbereikbare moedeloosheid

ik vlinder je tot we er
- ja, juist dan -
bij neerliggen”

Hoe mijn oma sprak en herhaaldelijk
viel over eerdere gebeurtenissen
die haar overvielen totdat de slaap
uiteindelijk kwam,telkens ietsje
langer tot ze niet meer wakker werd
en er een eeuw geschiedenis weg was
en de vragen die ik had niet meer
voor te stellen zoals zij
het geluk op haar wangen,
glinsterende ogen een en al
leven dat ooit op een ander
continent onder warme bomen
geuren van tamarinde, klapper
en vrolijk fruit dat de zon
kende en lief had zoals
de sawahs haar stralen weer
kaatsten als spiegels
van dit land dat zo lang
toe behoorde aan iedereen
die het maar weten wilde
dat ze kronkelde als die
gordel edelstenen -nee
zo was het nooit geweest-
sprak ze. We zijn zo slecht
geweest voor die mensen
maar dat besefte je later
pas nadat we in Holland
waren. Dedded en ik hebben
op de kade nog kaas met pisang
gegeten toen gingen we aan boord
en kwamen nooit meer thuis.

Ik wil de dingen wel bewaren in het zijns gelukkig wanen
op het briefhoofd van de liefde waar je margarine smelt.
Had ik je al verteld dat ik woorden afratel als ware het
de zoveelste vriendin ik het rijtje niet thuis bellen heeft

geen zin en morgen ben ik er ook niet voor jou maar
voor een ander die naar drop smaakt en kruidenboter
met stokbrood kruimelt op het aanrecht waar mijn lijf
ligt? Je moet je hoofd eens leeg maken & met azijn

overgieten in een fles. Schrijf het van je af en dump je
zelf in zee. Laat je lezen op een onbewoond eiland
door een niemandsmeisje met vlechtjes in haar haar

waar de vlinders om fladderen. Ze slaat kokosnoten
stuk, slurpt je brief naar binnen en smakt zacht terwijl
haar lippen langs de flessenhals dwalen. Die leegte.

Terwijl we aan hetzelfde water staan
twintig kilometer van elkaar

we staan zo tegenover
terwijl we komen drijven

het zijn allemaal momenten
die ik probeer te vangen
om te strooien tot mijn pad

wij zijn er allang geweest
en onvoorstelbaar slaan de klokken
vlak voor ik vertrek.

Als ik je nu eens vroeg de meeuwen
uit de lucht te wuiven, de woede
in je dochters stem te doen uiten, de
grenzen te verstuiven, ging je
verder, zou je verder gegaan zijn als
ik het toeliet? Ik hield van je

en elk toekomstbeeld bleek voorbij, bleek
te zijn onttrokken aan wandelpaden, goden
verzen en de eindeloze stapel boeken die je
overal met je mee zeult. Van tragiek
en destructieve relaties, van mensen die
alsnog niet zonder elkaar kunnen, al is er verder
niets meer van beiden over. Van muren met scheuren.

Soms kijk ik je aan, en dan is het zo stil vanbinnen, is het zo
gebroken dat zelfs de echo dood is, dat zelfs
geluid niet meer beweegt. ’s Zondags lees ik boeken
en kijk jij tv, de poes slaapt, je dochter ook, en bij
het avondeten praat ik over kostscholen, te-
huizen, praatprogramma’s– en hoe vreselijk ze allemaal wel niet zijn.

Ik heb je lief, nog steeds, hoewel ik moet zeggen dat
de manies, de eindeloze vellen leeg papier, de scheldpartijen tegen
de kat en al diens voorvaderen, de koudgeworden
ledematen en de koudgemaakte thee het me alles
behalve makkelijk hebben gemaakt. Wanneer ik zeg
‘neem me mee’ bedoel ik niet de lucht is zo donker
en elke afgelegde kilometer is er één, hoop heeft een
zwelling in de linkerborst, heb jij een mes-o ik ben zo
bang in dit donker, ik bedoel: de viool ligt daar niet
voor niets, mijn lief, en onbespeeld zijn die klanken veel te rauw, veel te
open voor deze dag. Ik heb de kaas en mijn zomerjurk en
de strijkstok al klaargezet. De glazen staan in de gang. Laten we
zeemijlen gaan verzetten.

You look like Cleopatra, lispelde ik
onverstaanbaar-onweerstaanbaar verleidelijk tegen
mijn bobgehaarde dikzwartpony-bediende
met de zware oogleden. Ze knipperde – zware
oogleden tegen elkaar geklepperd over elkaar heen
geschoven (als waren het kamelenogen) – en
zei, welnu, niets. Ik probeerde het nog een keer, luider.
You have skin I wish I could wrap around
my fingertips my bared breasts like cream,
like oil I want you to wrap your skin around
me like you’re the whore and I a gladiator on my knees.
Ik zag haar nekspieren opzetten, haar pupillen
vluchtig bewegen om een collega’s blik
te vangen. Ik zag haar geduld, doorzag de proef.
Niemand schoot haar te hulp, geen pijlen in
appels in bomen of hoeden, geen schaduw
trager dan de hand die me teniet duwde
en volwassen berechtte met zwaard.
Een ander etend stel – kwebbeljongedame en Oma –
staarde ongegeneerd.
Do you, sprak ze uiteindelijk, lichtjes
struikeltrippelend over de klanken, lippenlikkend,
vingerstillend op haar schort – do you
speak Deutsch?

de zon brengt
een niets verhullende
waarheid aan het licht

een compleet overzicht
van wat ik in mijn hoofd haalde
dat nu naast mij ligt

mijn ogen stuiten op
een rochelend schepsel
met wildgroei op het gezicht

kledingstukken wijd verspreid
bewijs van het blinde tasten
de ravage alhier aangericht

ik draai me om en knijp
mijn ogen stevig dicht

hoop dat in een nieuw ontwaken
het de hielen heeft gelicht

ik heb je woorden uitgeblazen
en zacht je ogen dichtgeplooid
nu kleed ik uit jouw tere huid
terwijl mijn blik er licht op gooit

mijn oor heeft zoet geruis gevoeld
de vleugels van mijn neus zijn stil
ik zie jouw handen geurig woelen
en wat jij denkt is wat ik wil

sinds Mozes met zijn tien geboden
de berg op ging – maar niet mijn rug -
voel ik mij zeer relaxt en plug
ik in op zenders die mij noden

het is een tijd van snel en vlug
waar wit naar bruin smaakt bij de broden
en manna slechts een periode
de mode was en speeksel stug

maar sinds protheses uitgevonden
en tanden aardig goed behaard
wordt oudheid retro onomwonden

wat Mozes deed – een ban verkonden
op dingen toen de grip nog waard -
wordt nu bevoogd door Neerlands staat

al overstroomt mij het
gras tot voorbij de hals,
aan mijn lippen
zul je het niet merken

ik hou ze onbaatzuchtig
stil, mijn huig prevelend
met integer
binnensmonds verlangen

onuitgesproken passie
siert verborgen parels
ondergronds in
fijnmazige kleuren

asem zou stamelen in
vrijgegeven aanstalt,
huiden barsten
op diepe zinssnedes

verrijking zou slechts mij
de hals ten deel en voor
het zuiver oog
onmeetbaar in gebreke

laat mijn lippen zwijgzaam
zijn, verguld verhullen
dat zacht rood
schakeert op juiste tijden

Kom een keer bij mij
van de vloer eten.
Mijn bril is vuiler
dan de toiletpotrand
en ik zie je graag.

Nagelriem aanhalen
met hand en tand
en leven op randen.
Ik schijn jou schoon,
glim mij maar blij.

Zo net als ik leef,
zo leef ik maar net
om te morsen
waar jij wil poetsen
met reuze zin erin.

Ik was een berg
en kost een beetje.
Strijk me aub glad,
stijf dit schone lijf
waar niemand op let.

ik blijf voor altijd verliefd
op jou
omdat het onverstandig is
en verstand is
waar ik zo graag los van wil

opeens woon jij daar
waar ik fiets
om de hoek
omdat ik dat wil
voel ik de wind
door mijn huid
pakt me vast
van binnen
waar jij zit te wachten

mijn lichaam geef ik je
en ik zal me
tegen de muur laten zetten
mijn zweet plakken tegen het behang
omdat ik het kan
voor altijd verliefd zijn
omdat jij niemand bent

jij bent mij
en ik ben toch al vrij
al lang
mijn lichaam
niet gevangen in verlangen,
in dat wat nooit werkelijk zal zijn

hoef jij nooit meer verboden,
verbannen uit mijn lijf
omdat ik
alles voel
zoals het ruikt
woeste kriebel
mag ik pakken,
plakken in verlangen
kreunend tegen de muur
in een eeuwige ontlading

trekken al mijn zintuigen tezamen
door het verleden naar het nu
zit jij binnenin te schoppen
dat je nooit naar buiten mocht
en begint de wind te schreeuwen dat jij
mag weten
dat je bij me blijft

later als ik groot ben komen er vrouwen in mijn leven
zegt mijn vader een zus een tweede moeder
de planning is bijna rond de papieren ingevuld
vader spreekt in raadselen hij is een gelovig man
een man heeft vrouwen nodig in zijn leven zegt vader
moeders tantes zussen oma’s de juffrouw van de school
zonder vrouw is een man een half mens zegt hij
vader spreekt in raadselen hij is een gelovig man

binnenkort drijft een travestiet in ‘t water

I

Wat is de bestemming
van het woord

in dit genadeloze wit

wat is de bestemming
van een zin

die vragend begint?

 
II

mijn lief, mijn letter,
mijn woord, maar is,

is dat voldoende?

 
III

Nog genadelozer dan
dit wit ben ik

in het eeuwige
verlangen.

de schroeven zijn al losgedraaid
eruit gepeuterd
weggelegd

mijn klus is af
zoals beloofd
aan jou die daar nu ligt

je zwijgt in eenvoud
los van samenhang
zo elementair mijn waarde

wat hunker ik naar wie je was
naar woorden
zinnen beelden

misschien

Ik ben van niets en alles op de hoogte.

Stel mij een vraag en je raakt overtuigd.

Van allebei.

Op weg naar huis twijfel je hevig.

Was het nou bluf of buit gemaakte waarheid?

Thuisgekomen verlies je aan scherpte.

Word ik een man die je sprak.

Van alles en niets op de hoogte.

Van niets en alles.

Een begenadigd filosoof?

Hoogstens naadloos niet te betrappen op één onverstandigheid.

Ik ben het opwindaapje
Zonder sleutel ben ik een sentimenteel souvenir
Mijn cimbalen zijn roestige platen
Mijn circuspakje is een vlekkerige vod
Een hoofddeksel hebben ze mij nooit aangedaan.

Iedereen verdient genade
Toch zeker een opwindaapje zonder sleutel
Het is mijn schuld niet dat haar kind de sleutel in zijn neusgat propte en
Snoof tot de sleutel zijn hersens bereikte
Het is mijn schuld niet dat de afstand tussen mijn cimbalen
Nauwer wordt met de tijd
Tot een ondervoede babypink praamt en klem raakt.

Een kleuter krijgt tetanus door met mij te spelen
Ze verdient een draai rond haar oren
Maar ze krijgt een vaccinatie en een sticker van een eenhoorn
Zonder sleutel ben ik als een haas zonder verhemelte.

Ik ben het opwindaapje
Ze laten mij op de commode staan
Omdat ik bezeten ben
’s nachts maak ik cirkels zonder sleutel en
Zing West-Vlaamse blues tot de zon dreigt op te komen
Overdag lik ik de palm van de kuisvrouw die mij opblinkt en
Fluister groteske verhalen in de richting van de kinderkamer.

Het is dinsdag en de stronk is te mager om mij aan zijn oog te onttrekken
‘Daar ben je!’ buldert de oude kruisboogschutter ritsig
Ik zijg neer, een peer valt in mijn schoot
Geen peer van de tamme berk
Een gebeten peer van een spijbelend kind
Waar is de tijd?
De tijd van spijbelen en lijm snuiven
Godzijdank voorbij
Maar oude paarden gaan nog steeds naar de lijmfabriek.

De oude kruisboogschutter klaagt over zijn zoon die
Op daken klimt om mensen Bulgaarse talkshows en
In het Duits gedubde MacGyver episodes te verschaffen
Nooit komt hij eens op bezoek met kaviaar en trappistenbier
Liever gaat hij naar zijn schoonouders met lege handen
Om geld af te troggelen voor de nieuwe keuken en de reis naar Kenia
Waar hij neushoornpoeder wil kopen om zijn huwelijk nieuw leven in te blazen.

Dan stopt het klagen en
Zakt zijn broek
Zijn scrotum is lichter dan de peer
De peer is gladder dan zijn ballen
Ik zet mijn tanden in de muis van mijn hand.

Het is dinsdag en de tandafdrukken voeren mij terug
Naar De panne waar ik melktanden en een boxer had
Waar is de tijd?
De tijd van marsepeinen heiligen stelen en paardenmolens in brand steken
Helaas voorbij
Maar molens draaien verder en
Mijn grootmoeder snuift nog altijd lijm.

Met een blinkende tronie was ik zijn rug
Pernicieus sproeterig van de tomatenpluk
Zijn broer was altijd vlugger verbrand
Mijn tronie blinkt van schaamte en angst
Ik schaam mij voor mijn onderarmen en
Ik vrees de middag
De bolle olijke jolige topless zomermiddag
Zonder kunstlicht en zonder protheses wordt het ondraaglijk.

Na zijn rug trap ik het af
Als ze nog veerkrachtig genoeg zijn
Om de rusthuisgoudvissen te voederen
Dan kunnen ze ook kaas in elkaars holten proppen
Zachte kaas niet zonder verstikkingsgevaar
Want er is altijd wel een Georgette die
Te gulzig is om het rode flapje los te frunniken
Voor je ‘pap’ kunt zeggen trek je het kortste strootje en
Zit je atypisch te grienen in de weinig charmante kerk van Sint Michiels
Niet voor Georgette
Wel voor jezelf
Voor mij
Bleke Delphine
Ze heeft zo’n pijn
Zo’n zin in smeerkaas
Zin om onder een welriekend deken dichter te zijn.

De zomermiddag was bol en olijk en jolig en kras
Borsten bleven bedekt en ezels kregen fopspenen van pernicieuze peuters
Daar heb je dat woord weer
Ik misbruik het niet
Het past gewoon op alles
Op alle onleesbare ruggen in deze vervloekte parochie
Op alle folkloristische garnalenvissers die zich mak laten fotograferen
Op alle schuttersvrouwen die zand blazen van badkuipklauwen
Op alle vissen die zich vermenigvuldigen in het rusthuis.

Mijn moeder leest een gedicht dat ik gisteren heb geschreven
Ze wordt met een tapijtschaar vermoord in mijn gedicht
Niet door mij
Maar door een labiele schoorsteenveger
Ik heb hem wel het moordwapen aangereikt
Mijn moeder kijkt op en geeuwt
Dromerig streelt ze mijn kruin
Alsof ik een goedkope tochthond ben.

Ze denkt kortstondig terug aan het martelen van de fret die
Veertig jaar geleden het huisdier van haar enige broer was
Ze heeft toen enkel haar handen gebruikt
Hij heette Samuel, haar broer
Hij is een misnoegde stukadoor geworden
Marterachtigen interesseren hem niet meer
Al bij al was het een geslaagde kindertijd
Er waren appelsienen in overvloed en
Tuinmannen mochten nog van kinderen houden.

Mijn vader mijn gedicht doen lezen
Dat is een ander paar mouwen
Ik moet hem vastbinden en
Zijn bovenste oogleden met elastiekjes aan de kroonluchter vastmaken
Ik zou mijn gedicht kunnen voordragen
Maar ik ben te lui en te nasaal.

Hij leest en beeft
Want ik heb zijn kleren moeten verwijderen
In het gedicht dat hij leest is hij een korzelige kruidenier
De kindertijd van de kruidenier was miserabel
Zijn vader was een communistische terrorist en
Zijn moeder was verslaafd aan het sap van cactussen
In de derde strofe wint hij de eerste prijs van de tombola van de zeescouts
Het is een smaakvolle houtskooltekening van een verkrachting op het strand.

Mannen met hamers hangen aan de muur
Wanneer ik droom schrijft de onderbuur
Mijn autobiografie, ik kom er niet mooi uit
Hij noemt mij ‘venijnig’, ‘psychotisch’, en ‘immoreel’
Zware etiketten voor een kind van acht jaar.

Ja, mijn biograaf is acht jaar oud
Een vilein wonderkind
Geadopteerd natuurlijk
Door anesthesisten natuurlijk
Ik ken zijn naam niet
Maar ik weet dat hij onberekenbare nieren heeft
En een terriër die Otto heet.

Mannen met hamers zijn sculpturen van zijn natuurlijke vader
Hij moest zijn zoon wel opgeven
Van de rechter die vitabis en terpentijn een ongeschikt dieet vond
Wat weet zo’n rechter van vaderliefde
Zo’n rechter die zijn twee zoons naar een koksschool in Zwitserland stuurde
En geen traan wegpinkte toen de jongste in fondue stikte
En twee jaar later geen traan uit zijn ogen geperst kreeg
Toen de oudste zelfmoord pleegde onder een koekoeksklok
Onder of met die klok, daar wil ik vanaf zijn.

Mijn vader ziet mij graag
Geen gevangenis kan ons scheiden
Geen cactus moet ons dichterbij brengen
We zijn inventief genoeg om zonder patatten vodka te brouwen
We zijn sterk genoeg om zonder hamers tewerkstellingslokalen te verbouwen
We zijn lief genoeg om elkaar geen vergif te geven.

Je moet maar weer eens langskomen, had ze gezegd
Uiteraard merk ik hoe innig zij me in de armen sluit
- Lang, té lang; ze wil mij niet terug – alleen de seks
Mooi, denk ik, ik heb mijn treinkaartje er uit