beste tante overzee
ik zal het u vertellen
we zijn voldoende afgestompt
en afgedaald
de bodem is in zicht
we hebben al heel wat lagen huid verloren
aan de wand van schuurpapier
het bloeden
sijpelt ons inmiddels langs de lijven
maar ons loden hart blijft dapper slaan
als een moker
tot we opnieuw
door vloeren breken
steeds die kelder
onder kelder
er komt geen einde aan
maar ik denk
dat we nu
niet verder zullen zakken
Je schrikt op na vele jaren leven
weet dit kan nooit omgekeerd
al was je nooit gevraagd of dit
het leven was waarvoor je nu
had doorgeleerd. Je haalde
schouders op. Blies wind
de wereld in die het negeerde
parkeerde woorden in een zin.
Je belt je ouders op, stelt vragen
het antwoord dat het toeval was
blijft aan je knagen. Dat moment
zo’n tijd geleden moest toch mooier
zijn dan twee lijven die elkaar tot
wanhoop drijven en jou jaar na jaar.
We drinken een terrasje op het bier
met als toetje het aperitief vol druppels
dagzweet en een cocktailprikker met
drie zeer onwillige olijven, ergens tussen
wouden van bacardibruine lijven met alles
terugspiegelende ogen, hetzij dicht of open.
Is men daarachter mens of niet, men kan
slechts gissen, zich wellicht vergissen
of zich vergewissen, kijkend van links
naar rechts, van rechts naar links,
als bij het tennis op tv, als men hier plots
met ballen slaat, dan trillen alle brillen mee,
of niet, in feite heb ik geen idee.
De Contrabas Woest en Ledig 1hunderd1 Kortsluiting = Dee + Ten Haaf