Krakatau

na weer een avond
om zeep geholpen
loopt het water

onze jonge heer
langs lijf en leden
naar beneden

draai de knop om
denk je droog
het harnas af

het bed ademt
zwaar zij is
al vertrokken

langzaam
zak je in
het traagschuim

weg dromend
in het licht
van de overloop

van een liefde
die je overvalt
in de slaap

vandaag een alikruik gekust de zee
rond laten ruisen door het hele huis,
de kleinste kamer laten bruisen
van de zilte lucht en uit de stereo

zo stil dat de buren niet storen
konden; de schuimdalige glimlach
van een zomernacht. Tijd vergleed

met de liefde. Kussen lagen op
een oor te fluisteren. De gevolgen
golven per abuis naar binnen geluisd.

Dolfijnen koersten aan op wasbak,
de haring raakte uitgekaakt
en welbespraakt: vandaag
geen uitjes, het is genoeg.

Zo’n goed gevoel dat dit
ons huis is.

Oh my God, de klok slaat Emo-tijd!
wijzers leggen middeleeuwen
vast in zwart begraven ogen, lijken
mogen retro, mits nog niet vergaan

zelfrijzend bakmeel wordt een optie
als wit akelig dood moet schijnen
op voorgesmeerde huiden met
puistjes-pesticide

laten wij twaalf zijn en oud genoeg
voor een snakebite
twee gaten onder de kinderlip, gevuld
met puntige zelfredzaamheid

en dat het haar als git zo zwart, geen
krul meer draait in vrijheid
want wij behoren tot de scene van
strakgestylde beugels

wij weten hoe de wereld is, wat
SOA’s zijn en loverboys
al spellen wij de liefde elke dag
nog met een V.

Ze zeggen ‘liefde is universeel’,
maar ik mag hopen van niet
Humor is het in geen geval:
bezoek een ander werelddeel – de Oriënt,
ga naar Ecuador, Tasjkent, Nepal
of stop een paar meter over de grens:
Duitse moppen, Italiaanse stand-up comedy -
wij Nederlanders snappen ‘t echt niet:
wat is daar nou grappig aan
Dus misschien – moet ik gewoon emigreren:
Soedan, Oekraïne, de Bohemen, Port of Spain, Aix-la-Chapelle, Mekka -
ben ik daar opeens wél aantrekkelijk!
Dat zou lachen zijn!
Op ieder potje past een deksel, zegt mijn moeder;
niet Texel, Lettelbert of Krommenie, maar
There’s a place for me, somewhere a place for me!

De ramen fluisteren
over hoe we binnenkwamen
Natgeregend, droogverteld

Een nostalgie over
uitgekamde haren
door tinteling bedwelmd

Waakzaam hou ik me vast
aan de linnen muur
ondergedompeld in
uitgewassen woorden

Morgen zonneschijn
Morgen hoop
Morgen liefde,
Eten, kleuren, spelen
en dan liefjes alles samen delen.

Hier op het bed waarlangs ze zweeft waar ze beleefd
en mee leeft met de storm die over waait langs haar
en over haar door haar en huid door dagen heen waar
steen van liefde blijkt waar geld iets anders weer geeft

alsof je van de liefde leeft en leeft zo lief, zo leeft als zij
het kan geen mooie waarheid zijn die naakt en blijvend
is, de uren die we deelden zijn al weer een droom voorbij
daarom stel ik de mannen voor die met haar lijf schrijvend

haar achter laten op papier dat bleek en licht aan stukken
waait, dat dan toch nog iets achter laat, een geurend spoor
een zucht, een lach, een afdruk van haar mond, waaraan

ik mij dan warmen kan in het besef van duur geluk en
dat iets rest waarvan ik haar niet geven kon wat ik verloor.
Ze is en blijft zo altijd hier, door dit papier raakt ze me aan.

De maan glinstert
in de lucht
de maan danst
als was het een vlucht
stralen versplinterd
de hemel heeft geglansd.

Het hart bonsde
in mijn borst
liefde bloeit
teer waar ik naar dorst
in de lucht gonsde
gelijk sferisch vergroeid.

Ik bemin u nu
ik ben totaal verdronken en verloren
zoals ik hier in de ruimte tussen de bomen hang

ik bemin u, ik bemin u nu
zoals ik hier sta en denk
zoals ik verlang en mijn liefde schenk

ik bemin totaal verloren
in het oneindige herboren
het licht witter dan wit
is het werkelijk dit?

Diotima
uit u ben ik geboren
in u slechts besta ik
ben ik witter dan wit?

Zo hield ik van het persoontje Frankenstein.
De ziel was opengeknipt door een bloedeigen moeder.
De vaderrol zoop de luchtwegen kapot,
de bloedsmaak van ongewenst naar huis komen.
Gebarsten handen, spijkers uit het vel als de Romeinse kanker.
Hij was zo gebouwd dat hij de mensen niet kon aankijken.
Hij schreef aan eigen boeken over de liefde.
Hij bad tot een god die hem constant vergat.
Zijn kleine zuster zuipt de grachten grondig leeg.
Hij had zoveel te geven, want niets was van hemzelf.
Zo de tanks in Jeruzalem kraakt zijn hoofd op dagen van destructie.
Zijn lijf stroomt over in kunstzinnige dimensies. Wellicht tevergeefs.

Het is soms niet te harden, de afstand
die ik voel tussen ons twee. Het wegglijden
uit elkaars invloedssfeer doet pijn. We lijden
en verruilen mistroostig het droomland

voor de sleur van een B.V. Bruingebrand
kies je voor je huwelijk, maar de tijden
dat we vol hartstocht ons aan Eros wijdden
zijn nog niet verdampt. Ik denk aan het strand

waar we zwommen en de liefde bedreven.
Hoelang duurde dit geluk? Ingehaald
door de werkelijkheid, zei je. Mijn leven

wordt sinds kort door drie planeten bepaald
jij, jij & jij. Wat heeft ons ooit gedreven
en op welke wijze heb ik gefaald?

Ik sprak laatst mijn goede vriend
P.
en legde hem de situatie voor.

“Kijk”, zei hij, “stel je laat een natte wind.
Durf je dan bij haar die bruine streep
in de wasmand te gooien?”
En, toen ik even oorverdovend stil bleef,
triomfantelijk: “Dan is het liefde!”.

Van je vrienden moet je het hebben:
poëzie bedenk je niet,
die ligt op straat.

wij kregen het
koude huis
met onze liefde
niet ingewijd

je stond op
een nacht
in de deur
niemand

sprak ooit zo
alom afwezig
niet mis te verstaan
je naam uit

er kwam een geest
gevoelige vriendin
met spookverhalen
aan te pas

en ja hoor
die zag dat
hier heel wat
gaande was

gedwee ging je
hierin mee
hing salie op
in alle kamers

er is nog één ding
fluisterde dat mens
waar duidelijk iets
mee aan de hand

was dat bureau
daar voel ik nog
enige weerstand
ik zei maar niets

Mijn heldin praat geanimeerd met haar gekruiste asielhond
De arrogante sportjournalist is er getuige van
Hij denkt dat het zielig is
Zieliger dan garnaalkroketten eten met de jongere broer die
Een halfslachtige hanenkam draagt en subversieve collages maakt
Waarmee hij succes oogst in het noordoosten van Rusland
Maar we mogen natuurlijk niet alles geloven wat hij ons vertelt
Zo weinig mogelijk want hij drinkt goedkope rum en maakt ons blaasjes wijs.

Ik ben een beetje allen van de strofe hierboven
Een hond, een heldin, een yuppie, en een fantast
Ik drink goedkope rum en maak geen subversieve collages
Dit is mijn verhaal en het is nu vermomd als een modern gedicht
Het soort gedicht dat de oude kruisboogschutter alsmaar vuriger haat
Op dit moment herstelt hij de draak op een grimmig schilderij
Hij werkt haar klauwen bij en vult haar ogen met spot
Het is mijn spot, dat is wel duidelijk, ik kan het hem niet kwalijk nemen
Dat hij op allerlei kleingeestige wijzen wraak neemt
Ik ben zelf nog zo geweest, neerbuigend en zwartgallig
Alsof hij een kille vader was die nooit zomaar melkchocoladen
Patroonheiligen van de taxidermie en de hoefsmeedkunst voor me had gekocht
Nooit zomaar appelsienpartjes op een suggestieve manier naar binnen had gewerkt
Niet naast mijn bed had gewaakt toen ik een met uitsterven bedreigd vogelbekdier was.

Dat is liefde, wat je hierboven las
Tussen de oude kruisboogschutter en de sukkelaar die dit schrijft
Mijn psychiater begrijpt er niets van
Hij heeft een zwaarlijvige dochter die redelijk goed piano speelt
Het stoort hem, dat alles redelijk is in zijn huis
Zelfs de kanarie randt zijn spiegelbeeld niet meer aan.

De arrogante sportjournalist spuwt zijn gal uit in een tijdschrift voor diabetische senioren met prostaatkanker en uitgeholde olifantenpoten waarin kokette krukken stof vergaren
In een gênant interview vertelt hij dat hij mij belachelijk vindt
Dat hij zijn broer veracht en dat hij niet van zijn moeder houdt
In de wachtkamer van mijn psychiater heb ik het gelezen
Ik heb de glanzende foto’s met neuskeutels bedekt.

I./ II./ III./ IV.

ik heb een dwerg nodig
om vrienden mee te zijn,
een stoep, lantaarnlicht
en trucjes met een mes.

de dwerg heet waarschijnlijk Buster
en draagt bretels.
of ik heet Buster en draag bretels.
dwergen hebben mij nodig
om vrienden mee te zijn.

I./ II./ III./ IV.

er hangt liefde in de lucht.
vandaag hoestte ik een long op,
bloederig met hartjes.
ik lees noodlot van je handpalm
terwijl je de dwerg aait.
het leest kleine lettertjes.

I./ II./ III./ IV.

je timmert het krat dicht:
dag dwergen,
dag zachtheid op vleugelslagen.
je liefde draagt een eclipskleed,
je laat overal wat van jezelf achter.
je bent nogal veeleisend.
je wilt dat iemand wat romantisch schrijft
met een van je vleugelpennen.

I./ II./ III./ IV.

we lullen over liefde,
de dwerg en ik;
we noemen het tieten.
onder lantaarnpalen reflecteert het
mes; de kleine lettertjes lezen
“rostfrei.”
de dwerg wil weten wat het betekent.
ik ook.

je zegt dat ik zon sterren maan ben,
maar vandaag is meer kans op bewolkt.
je somt mannen op waarbij ik schril afsteek
in penislengte temperament inkomen.
moet je:
A. nooit praten over wie er eerder waren
B. ongunstige vergelijkingen trekken
C. dat smalend doen
D. alle 3 de bovenstaande antwoorden zijn waar
ik maak in de bijkeuken het beton aan,
terwijl je het rijtje af gaat.

Terwijl u lag te neuken,
want zo stel ik mij
de liefde voor, kwam
ik klaar met een gedicht

en zag een traan
in uw linker oog

Wat mijn meisje toch doet met haar snor,
ze draait er punten aan,
ze wrijft de stoppels tot pulp,
als ovalen momenten in haar gekromde vingers.

Haar voeten, sierlijk scheef gelopen,
vertrappen bessen, bramen, rotte pruimen
tot de meest heerlijke slinkse dranken.

Haar broek is zwaar van regenwater,
haar mond is langgerekt en zoet.

Zo haak ik aan in haar vacht:
mijn huid staat open van verlangen,
vet als een beek in een honingvallei.
Er boomt een beer in mijn Schlagersongs,
zwierig bij de glans van oude klokken,
haar jong werd geschoten voor een kathedraal.

Een priester hield de wacht.
Hij rukte wild aan de scharnieren
om het brullend beestenjong te breken.

Het lukte wonderwel,
zoals het ergens staat beschreven.

Het zijn de dingen die ons laten
zien wat levensloosheid is.

Hoe, als er niets is dat raakt
er ook geen beweging is.
Dat geduwd worden en vallen
tot je breekt, die periode,
dat interval, allesbepalend is.

Dat die val liefst langgerekt
moet, onderweg schone luchten,
uitzichten op bergen, valleien,
wilde paarden, gras en water.

Ontmoetingen met verre liefdes,
de verste prinses het dichtst bij.
Reizen naar het onbekende,
naar de overkant van jou en mij.

Dat is wat de dingen betekenen,
dat is wat ze tonen in hun val,
tot ze in duizend stukken breken.

Niet te rijmen met de liefde.
Niet te lijmen met dit leven.

Zij kauwt op groeizin, smaak en bladergroen,
maakt graag een kaalslag uit het land haar zaak,
schetst menig klant tot haar verbazing raak
wat in de grond al helder qua visioen

zich tooit. Zo strooit zij als een trojka rozen,
dahlia, jasmijn; seizoenen gaan
langs heem en hof, vermaakt met haar voldaan.
Haar passie drijft haar blik, wekt licht haar blozen

eer gerijpte pennenvruchten glorie
vinden in haar lustig hof van heden-
daags ontwerp. Bezield! Nog onverlet

wie haar soms in verzoeking brengt de story
elders te voltooien, reeds veertien schreden
lang houdt elk perceel haar gunst bezet.

Maar wacht, haar groots verhaal begint maar net:
ontplooit het liefst haar kansen in het kneden
van verrassingsspel dat a priori

zonder weerga, haar indachtig, pret
schenkt, reizend in niet eerder al betreden
gangen van de scheppende victorie.

Tijd streelt deze vrouw een fraaie pose:
druk of niet, ze ziet de haast niet staan,
maar wél een kunstig werk aan deze laan;
neemt kalm besluit te gaan voor virtuoze

speling. Wát haar handen vaardig doen
ontstaan, komt afgetekend in de maak
perfect tot stand. Verleidt een dichter spraak-
duet dat tweezaam schittert in high noon.

geef mij een miljoen
en ik zal jou opkopen
dan heb ik ook de rest
van jou
schat

niet alleen een beeld
ook iets voor naast me in bed
of bij het ontbijt, samen met de ochtendkrant
misschien zelfs als ik weer thuis ben, naast de theepot
ik drink gulzig van je
liefde

we trekken niet samen de wereld in
ik ga alleen op voettocht
een wereldrijk veroveren
dan is er plek zat voor mij om
een paradijs te bouwen
waar ook jij nog,
misschien,
bij past

Mijn ervaringen met de liefde – tekst Daniël Dee – muziek Peter de Groot .mp3

waar komt het altijd weer op neer
vrouwen mijn ogen schitteren als zich daarin spiegelen
vrouwen die mijn mond openen gelijk de poorten van hades
zodat mijn tong eruit rolt een rode loper van loopsheid
gedreven lichtzinnig alarmerend afkeurend fraai duister
pathologisch neurotisch gestoord narrig en de liefhebbers
kwijlend in het verse groene gras gekweeld gekwijnd en geknakt
en boven al de onhandelbare vrouwen
de onhandelbare vrouwen
de onhandelbare vrouwen

ik heb gejaagd als een puppy een vlinder
in mijn ongebreideld enthousiasme
beet ik soms per ongeluk een vleugel stuk

de liefde paradeerde arrogant voorbij
liet mij staan gillend achter dranghekken
als een veertienjarige groupie take that
zonder mij een blik waardig te gunnen

sporadisch scheen ik geluk te vangen
doch de hoogconjunctuur verwaaide en
in het verleden behaalde resultaten
bieden geen garantie voor de toekomst

nu is een vleugje voldoende
om mij in blaffen of grommen
hysterisch te doen uitbarsten

de kermis van de liefde
een suikerspin met cyaankali een spookhuis
met kwelgeesten een eeuwig draaiende draaimolen
een schiettent met mij als schietschijf
botsauto’s met altijd een fatale afloop

verstikkend aan een teveel
verloren door gebrek
en wat ik ervoor laat
en wat ervan komt
en wat het allemaal kapot maakt
en wat al niet meer
    al niet meer niet meer

de liefde en ik
we hebben het geprobeerd
maar we liggen elkaar niet zo goed

en uit de duisternis
begon plots een onzichtbaar publiek te zingen
onhoorbaar voor het menselijk oor
we weten het we weten het we weten het

Daniël Dee
[uit: 3D, uitgeverij Passage, Groningen 2002]