Krakatau

Je zei vandaag, vandaag nog niet
het regent en de wereld ziet er
te mooi uit. Met zacht gebogen
kleuren en een natte huid waar

op de vers geperst lente druipt.
Wacht nu maar af totdat de tijd
in echo’s tussen bergen dreigt
met nachtelijk gedonder totdat

de hemel plots verscheurd wordt
door een flits en vrouwenstemmen
in een nis van eeuwigheid en spijt

je naam vertalen in een kus. Dan zul
je dansen als een Rus. Je zult stom
dronken vragen wie ik was. Dus wacht.

je kijkt al spannend
hier ligt niets voor de hand
of het klopt al vol verwachting

jij bewaart de afstand
in een doosje dat je met een duim
aan zet, uit knipt

onverstaanbaar wat zij zegt
of wat zij vindt, dat naakte lichaam
achter glas in drie primaire kleuren

het is nog lang geen tijd
het is alleen maar langer licht
zelfs de zomer moet nog gebeuren

er hoeft geen kraag omhoog
iemand die langs ging heeft haar gezien
in de schemer van rood licht

is zij verdwaald achter grijze gordijnen
zijn de straatstenen haar laatste uitzicht

hier past enkel modder bij
druil en vuile dingen

het rood zou haar kaken kleuren
bij het daglicht van de mensen

heeft iemand vuile was

In een rechtopstaande metalen cilinder in mijn keuken zitten
een zwarte, gele, lichtgroene, lichtblauwe, rode en mauve mok

Die mauve mok is veruit mijn favoriete mok en berg ik
na de afwas altijd onderaan op

De rode is voor wie ik heimelijk liefheb.

Ze passen perfect in die cilinder, mijn mokken, in elkaar.
Mijn mauve mok heeft een oor als de andere, toch is het

Mijn favoriete oor. Ik praat ertegen, tegen dat mauve oor,
dat niks hoort maar nauw luistert.

Niets dan een gat is het waardoor je alle kleuren kunt zien die
je maar wil, een gat als een oor van een mokken mauvehoofd

met witte bovenrand, gewoon een reusje in mijn hand. De visite.
De visite krijgt nooit de mauve mok, ik geef ze allemaal namen,

die andere mokken die mijn bezoekers dragen.

Als iemand stout is geweest sneuvelt er tijdens de afwas wel eens een mokje
Vanochtend was het de rode en bleef ik achter als geboren met mijn mokken

Op een goeie dag schilder ik ze allemaal mauve.

sei shonagon draagt zeven kimono’s
in de kleuren van een lentebloem
de keizerlijke bijslaap ontwaakt

een minnaar schrijft zijn morgenbrief
met de woorden van quan deyu

Words, words, words
Een boel weze letters
Zinnen maken is betekenisloos
Iedere taal mij vreemd
Een schip dat strandt in de golven
Voordat hij de haven bereikt
Een verlaten stad
Een verbannen pen
Is taal

Had ik maar niet de beperking van vertellen
Dan zou ik je bereiken met kleuren
Ik zou licht zijn en jouw huid strelen
En verhalen verbeelden in de lucht
Rennend in een wind
Zou ik jou aanraken
Een nacht zou ik zijn
Soms een maan zo nu en dan een ster

Was er maar geen afstand
Dan zou ik smelten in je huid
En vrijen met je geur
Ik zou een stem zijn
Een fluistering in je oor

nooit voorheen hoorde ik
het gonzen van hun metalen kleuren
ik droeg mijn hoofd
in de kruinen van een wolkenbos
onder mij krioelden ogen
uit het niets
kittelden sprieten
als trillend riet aan reuzenvoeten

nu moeten mijn zinnen
getuigen van hun ruige haren
de schilden en vleugels
van een kriebelleger
dat in een onderwereld schuilt

en steekt zonder genade

rechtdoor is de dood
de dood is rechtdoor

links is de hemel
rechts is de hel

de hemel in vlammen
de hel is bevroren

gloeiende gloeiende
vloekende kleuren

rood van de hemel
blauw van de hel

de hemel een vloek
de hel een zegen

zwart zijn ze samen
bloed van de aarde

je schroeit
mijn naam
met zwarte
letters in
mijn huid

kakelende
hordes
links en
rechts

het is
hier dat
we de dag
zien dalen

als een
bolvormig
vlies dat
uit elkaar

spat in de
mooiste
kleuren
ondergaat

Ik wil rusten in de bedding
van een broodzachte vrouw
riant en warm foedraal
waarin mij gewikkeld

Ik wil schaamteloos
ondergedompeld in laveloze liefde
klodders Pollock
in feestelijke Chagall kleuren

ik wil kinderachtig
verdwijnen
strelen
snuffelen
snoepen

Ik wil blind
haar lichaam schilderen
in mijn gedachten

Een vrouw is abstracte kunst
voor zoekende mannen

Ik ben al die mannen
en ik zal zoet zijn.

De zon staat laag het is nog fris
maar aan de kleuren
zie je dat het bijna zomer is

ik ga uit bed en doe zowaar mijn best
je bij het opstaan niet te storen

de zon staat laag het is nog fris er is
zover ik zie
nog niets verloren.

een standbeeld aan de rand
in de mandala kreeg hij nog
zijn eigen kleuren
van mijn mama’s hand

in verloren letters
gaf zij zijn naam

tot ook dat haar is vergaan
en zij nog enkel kijken kon
beeldig
als een stervende reiger

geen arm gekruisde voorman
geen intentie
tong uit je mond
tong uit je mond

Slechts de lege lichten kijken nog naar buiten
het is een tochtige vermoeidheid die uit je ogen peurt.

Het kan ook dat een hond in veel te kleine kamer
en de voorman blikken touwen trekt.
Waar is het staal dat alles vloeibaar maakt?

Slapen is een werkmansethos.

daar is het licht
dat steen voor steen de straat beklimt
water beschijnt en druppel na druppel
verdwijnt het zicht op de put

elk hoofd weerspiegelt
als een gerimpelde Narcissus
voordat zij steels verdrinken in zichzelf
en sleets gezichten omranden

daar verliezen wapperende bladeren
hun kleuren in handen
die het venster bestieren

De aardbol is dolgedraaid
en iedereen is grijs gestudeerd;
Er was echter niemand die vertelde
wat kleuren inhouden.

Als jij zou zeggen wat je bezighoud
en iedereen zou stoppen met liegen
dan zou er in ieders hart ruimte komen
voor eenvoudige dingen.

Als al wat men je wijsmaakt
kostbaar goud zou worden
zou je eronder verstikken
en de hemel niet kunnen zien.

Je stralende lach klinkt
als muziek in mijn ogen.
De zonsopgang van je billen
aan de horizon van mijn lust.

Ik zing luidkeelse kleuren
die vervloeien bij het beluisteren
van wimpers die fluisteren.
Jouw schoonheid raakt mijn zijn
dieper dan het ik.

Duinen van melk en honing
zachte strandbuik
dijken van dijen
de zilte vrucht.

Dorstig laaf ik mij aan jouw fictie
raak bezopen en buiten zinnen.
Ik proef de zee in tranen
ze spreken van de liefde die ik vond
aan de kust van jouw mond.
Sprakeloos aan je lippen hangen
in een zucht naar verlangen.

Ik droomde dat ik schreef met inkt in kleuren
die tot dan toe niemand eerder had gezien

op een papier zo delicaat geschept dat het
al bij de eerste aanblik door een mens
zou kunnen scheuren

zo schreef ik in een onbekende taal
zó onwaarschijnlijk treffend en verfijnd
dat bij de juiste uitspraak woord en stilte
niet te onderscheiden zijn.

We praten als water
je klotst aan mijn klippen
ik kolk mijn verzinnen
onder jouw stroom

We schuimen op koppen
van wilde bedachten
ze botsen ze spatten
gestild uit elkaar

De zon speelt alle kleuren door
de nevels van jouw woorden
Ik golf erbij ik kijk ernaar

De vlakken warmen rustig op
de klanken van verstoppen
We dampen uit tot witte stoom

Er zijn kleuren
die ergens goed voor zijn
wanneer je kleurenblind
bent wordt je nooit beter

daarom zeg ik blauw
groen geel paars
rood oranje

zodat het zwart
op wit
je stemming

“Hoe voel je je nou!”

toeter ik opa in zijn oor
tijdens de wedstrijd
Argentinië-Vuvuzuela,

de kleurklank
van een zwermend
kanon

een ring hoger
slaan ze
op pletterpetten

de hoop
op een betere
wereld stuk.

Vuvuzuela
wint op
strafschoppen.

Je loopt op beterschap
droomt banden
met Suid-Afrika
zwart zijn de zolen
zwart is de weg
zwart zijn de gaten
in die melkweg

op kleppervoeten
klapper je af
op vrouwenvoeten
wacht je
smacht je naar
haar armen

om alles

door alles

voor alles

haar

kleuren
getekend

haar
verleden
geketend

kettingen
rammelen
kettingen
zwaar van metaal

& de bal rolt
& de bal rolt

groen gras groen gras
van/ naar / door
oranje voor oranje
aarde en voeten
spelen rond
en met elkaar
de bal rond

de aarde rond
alles is rond
en alles sal reg kom

daar onder bij die millies
bij die groene dorien boom.

Kleuren van gans, maan en sterren
verzuchten tot rimpels in het water
ik klem mijn armen om je heen
en druk mijn wang zachtjes tegen je borst
ik luister naar je fluister
van verhalen voor moeder eend en kroos.

Met gebogen hoofd waak je over ’t beeld
dat sinds eeuwen in je op –en uit vloeit
ligt opgeslagen in je aderen als hemelse visioenen

als drager van de tijd sta je aan de oever
en wat een berg is voor het dal, zo ben jij, boom voor mij.

We hielden woord en vast
aan het bevrijdende idee
te moeten wandelen en
we wandelden,

duizend kleuren tussen
zwart en wit, varianten
op wat we al wisten,
wandelen aan het strand,

naar het noorden,
want de zee lag
links van ons

en terug
naar het zuiden,
de zee rechts.

Ze spreekt in kleuren die hun naam
van onze ouders kregen. Kinderen,
sinds dauw van tijden, nooit in vorm,
op doorreis of, als op hun best,
met in de zin te blijven hangen.

Eenmaal op bezoek is tegenstand
niet aan de dag bij een beleg dat
nimmer ruimte laat voor leegte.

Ze geeft thuis. Ze zien het leven
komen onder zijden vingers,
buigen mee en krijgen lijnen.

Op sterkte worden ze geboren,
roepen ouders naar de scholen
waar ze leerden om te spreken.

Roeping groeit om meer te vangen.
Zonder vlucht. Ze blijven komen.