Krakatau

de dag aan puin gereden
in haar tuin gestopt
aan haar gazon het gras
eraf gevreten en betegeld
stortbeton voor vijvers
uitgegoten in haar vlees
en weg gereden zonder
teken in mijn cabrio
vol wilde nachten
bouwplannen voor
een groots hotel
onthuld haar nagels
uitgeslagen op de plek
waar straks het zwembad
komt de cocktailbar
een plek om boeken
uit te lezen en geliefdes
te verbranden op de barbecue
zo’n dag alweer verzopen
op het nuluur nu.

Er was markt in de stad en ik
nam plaats in de rooklounge van een hotel
om Blinde Gedichten uit te lezen
achter me dronken Drentse vrouwen koffie
openhartig over hoeveel koffie daags
en over aambeien

gescheiden door een inheemse plant
zag ik niets, maar hoorde aan dat
aambeien geen probleem zijn

met een eetlepel zalf uit een potje
opgelost in water en later wilde ze

(lief, houd me vast)

Je stapt uit het vliegtuig en ziet om je heen
een landingsbaan, vliegtuigtypen,
reclames, lichtkranten
van dezelfde orde.
De onderhuidse mededeling is dat je,
ongeacht het hotel waar je terechtkomt
en de berovingen, hartstochten,
misverstanden en verspilde uren
waar je onderdeel van zult worden,
in hetzelfde spel bent blijven hangen
met dezelfde strafpunten en beloningen
van een hoogstens wat ander gehalte,
maar in de warmte of de kou of de gure wind
van de buitenlucht van het buitenland
waar je in de schaduw van de hal mee kennismaakt,
gaat dat andere gehalte verloren,
zeker als je jezelf vervolgens tegenkomt in de spiegeling
van de paspoortbalie of de winkelruit van een tax-free
verdwijnt je laatste restje hoop op nieuwe levens
al vrijwel meteen
of anders, even later,
als de vliegtuigmaaltijd na hobbelt in je spijsverteringskanaal
en je, handen in de zij, een scheet laat bij de transportband.

Hij neemt haar mee naar
zijn hotel, daar ligt ze
op het laken
voorlopig aan
het kruis genageld tot
zijn tijd is gekomen

ze streelt zijn intieme delen
en maakt hem vleugel lam
hij heeft haar met zijn hand bewogen
is daarna naar zijn vrouw gegaan

In hotels worden we weer mens
we vrijen al bij binnenkomst
zo gretig als de inspectie daarna
van de minibar die we rijkelijk
vullen met meegenomen dranken
en handdoeken verdwijnen in
koffers ongebruikt toch te veel
en ook de zeepjes gaan mee
want thuis gebrek aan alles en
als we dan eindelijk op de dag van
vertrek op tijd voor het ontbijt zijn
eten we voor de hele dag en geven
we een fooi aan de kamermeisjes
uit Tunis die als geen ander weten
dat wij ook kippen hebben geslacht.

Er is een kindje geboren
dat Marijke heet.
Haar ouders zijn heel blij
met haar. Er staat
altijd een liedje klaar
om af te spelen
zoals het schaap
zijn witte wol
om uit te delen
voor het slapen
gaan.

Maar als ze niet
kan slapen
is er een mannetje
met zand.
Hij heeft zoveel
voor haar over dat het
een strand bedekken kan.

Wanneer het zand
haar in laat slapen
wordt het netjes weg
geblazen door de rook
van een fabriek.

Na zesendertig jaar
is het zand op
maar blijft
ze slapen

in Hotel de Gouden Eeuwigheid.

Nooit iets geschreven of
het was achter doorhalingen.

Nooit iets geweten of
het stond achter dikke rode strepen.

Ik ken meer liedjes dan
gedichten,
meer films dan romans.

Alles wat ik niet weet en
alles wat ik nooit schreef
vent ik uit als stroop en azijn
in verstokte mierenkolonies.

Ik ken de mores van het verkoopteam.

Ik wil niet sterven in een hotel.

Eerder gepubliceerd in Krakatau 44