Krakatau

Toen je dwars door me heen keek
was jij de goede helft van ons twee
die zag hoe de werkelijkheid was,
hoe de wind grijs werd van het woord,
de zon het licht veranderde in regen
en de sneeuw zich nog een deken waande.

En toch had je me liever nog dan de stilte
die niks betekende, dan de duisternis
in het woeste land van wat me dierbaar was
en de kou waarmee ik muren bouwde.

Wat heb je niet verloren toen je me liefhad
aan de rand van de horizon, waar de nacht
de dag bekeerde en een streling van de wind
de platheid van mijn wereld accentueerde.

bruggen
overwonnen
verdronk zij liefde
in een rivier
overspoeld met
“ik wist”
liet zij al het goede
op een kier

Een feest waarover je aarzelt om erheen te gaan.
Op het moment dat je jezelf ziet staan tussen de genodigden,
drankje erbij,
wisselend van standbeen,
en, o jee, met vast een goed verhaal op je tong,
het ontelbaarste goede verhaal uit je magazijn,
klonteren slijmdraden in je keelgat samen
en stoot je van pure walging, hoestend,
je laatste krachten voor een op feestjes gewaardeerde glimlach
uit.

Het is niet dat je mensen uit de weg wilt gaan
of niet gelooft in de troostende werking
van een stiekem langs je bovenarm schurende vrouwenborst,
het is de huizenhoge opgave niet halverwege door deze of gene
tot het verschaffen van hoop of concrete diensten
te worden gedwongen,
al is het de zachtst denkbare dwang
van een heel mooi meisje dat om advies vraagt
ten aanzien van haar schoolkeuze en toekomst.

Het is de zwellende stilte in je
waaraan feestjes nu eenmaal geneigd zijn weinig ruimte te geven,
het is de verleiding die stilte in te gaan zetten
tegen het geroezemoes en de muziek,
tegen de vrouwenborst,
tegen het hele mooie meisje,
en op het moment dat de krijger in je wakker wordt
te kiezen voor een verhaal uit je magazijn
waar je al eerder gezelschappen mee plat hebt gekregen.

Het is de vrees
voor de lach
waarvan je weet dat die eraan zit te komen,
het is de vrees voor de walging,
voor de resterende richtlijnen in je brein
die op subtiele wijze weten
waar een even geloofwaardige als geliefde feestganger
links en rechts afslaat.

Je staat voor de spiegel
en voelt je bloeddruk, nonchalance stijgen
bij het morsig in je broek proppen van je overhemd.

in het oude woud
wordt niet gerekend
er is op en ondergang
voor en na staan
in het hout getekend

je weet niet hoe oud je bent
hoeveel keer je nog moet slapen
wanneer de winter winter wordt

er is geen goede oude tijd

wist ik waar uw woonsteê is…

waar lantarens donker schijnen
waar geopende gordijnen
voor de ruiten
duisternis
binnensluiten

waar wat zoek is zal verdwijnen
wat gevonden is verschijnen
waar de hooiberg
door de speld
wordt verborgen
vindt gij Jorge

loop in honderd rechte lijnen
op en neer om ronde pleinen
sta – abuis -
voor het huis
dat gij zoekt
als ge grondig hebt gevloekt

druk van blijdschap op de bel
hoor die stilte en haal snel
uit ‘t dressoir
‘t nors gebaar
schenk het uit
in de tuit
van uw kraag
stel uw vraag
en ga uit

en vind snel uw goede Jorge
zo slecht is zijn huis verborgen

dat ge ‘t nimmermeer zult vinden
zoek mij toch niet langer, blinde

staak uw wroeten
was uw voeten
en doe boete

voor uw vriendschap en uw zorgen
om uw goede vijand Jorge

val levend
u gevend
zelfs geen groet:
‘t ga u goed

de clown Augustinus
spant een proces aan
wegens Godslastering en
misbruik van de goede naam

Edelachtbare, is het toegestaan
tijdens de zitting zo nu en dan
even naar het toilet te gaan?

we hebben er genoeg van

zand erover

even goede vrienden

De regels volgen met je vingers, een grap afstoffen en die op het plein voor ieder oor te luisteren leggen. Je kunt maar beter niet te moeilijk doen of het zo doen dat het acrobatiek is voor gevorderden en de mensen klappen
hun handen stuk, want knap zijn is niet voor iedereen. De mooiste meisjes
schrijven weliswaar bij voorbaat al poëzie maar niet met hun vingers
het zijn lippen die lispelen,
het zijn heupen die dansen
op de maat van strakke verzen
met volle borsten ze geven je
romige liefde en sappig fruit
vol vitamines en mineralen
versterkende eiwitten ze geven
het goede van moeder natuur.

Hij zei de goede woorden niet
maar ze hadden wel het gewenste effect
waarover hij niet verder nadacht.

Er verscheen iets op zijn weg
waar hij geen rekening mee had gehouden
en hij deed er iets aan maar niemand zag of begreep het.

Toen vloekte hij per vergissing
en hij lachte om de zaak weer in evenwicht te krijgen
maar de situatie was al opgeborgen.

Hij zuchtte vanwege een gebrek aan controle
maar het balletje belandde precies op zijn kruin
en hij besloot liever dood te gaan dan er aandacht aan te schenken.