Krakatau

Heidens is het, grif geef ik het toe,
mijn ochtendgebed.
Te duister mijn begin.
Traag uit de sluimer zoek ik
de verzoening met jouw kruis, beeld
mij vormen van aanbidding in.

Mijn hand, het eelt nog zacht
van een gladgebeden rozenkrans,
streelt elke dagbegin profaan
mijn blij en droevige geheim.

Een dag richt zich op,
ik zal prevelend aanwezig zijn.
Dit is mijn lichaam,
waar ben jij?

heb de vrouw die je niet hebt, maar lief mijn jongen
want zij zal er altijd zijn, maar spreek niet te veel
over haar, want zij is jouw geheim

jouw kunst en jouw bestaan bestaat bij de gratie
van haar zoete, lieve woorden en van haar kut
waaruit je dagelijks drinkt

Walmzand was…

er was, nog steeds
onder donkere sterrenhemel
hoog in de bergen
een vlakte, onontdekt

daar kom ik vandaan
lang geleden
was er alleen zand, ronde en vierkante kiezels
walmzand…
en water, waaruit geschapen werd

ik nam alles in mij op
zweefde boven die vlakte
verdampte dauw doordrong mij
oeradem blies mij leven in
ik zweefde, eeuwig leek het

licht kwam aan snellen,
ik zag dat het goed was
alleen daar, veiligheid,
ik voelde dat het goed was
nog niet bezoedeld door mensenhand,
ik proefde dat het goed was

hier verwijl ik bij tijd en wijle nog…
hoog, ijl, geheim, alleen
in die droom is het goed…

Je denkt over het geheim van duurzame liefde
Maar komt niet verder dan een keurmerk

Je stelt peinzend vast hoe elke straat anders
De mens erop vaak dezelfde is

In de nachten plunder je de schappen in supermarkten
Tot aan je enkels in het vlees dat uit de vriezers drupt

Je heb je idealen voor je uitgeschoven
Maar bereikt nooit de uiterste datum

In de spiegel kom je jezelf vergeten voor
Vergeten en stoffig als een oud testbeeld

Daar zijn ze weer, de galmen van de andere kant. Van
eerder. Aan deze Boulevard Edgar Quinet rusten
ergens op een zolder stijve foto’s in donkere albums.
Behouden mag de stille verte. Vroeger was er zonder

luister genoeg gefluister binnenskamers. Nu blijft ijdel
de bijbel dicht, al klinken er plots wel eventjes violen
samen, honderden. Onder spreektaal worden hier loze
riolen gedicht zodat het geheim van de verbazing blijft.

Voorvaderen kuchen, zien dat er nog steeds naar gulle
genade gesmacht wordt in lofprijzen. Zij hopen dat we
niet zullen vluchten in leeggeroofde zuchten maar gaan

verhalen van wat gebeuren mag. Van doorgift, in tempus
praesens. We horen. “En, was het weerzien blij?” En we
verstaan. “Ik zal een brief zijn uit mijn tijd, een andere.”

Dat tikken van hakjes op de kinderkoppen
hoe lang houdt een straat een halve stad het vol

vrouwen in een veelgehoorde taal
trekken zo sprekend de duisternis aan
naast de mannen met hun platte stap

wacht tot je ochtend zacht en zilver overeind komt
ik hoor het ze zeggen onder mijn open raam
het maakt geen zin om langer te blijven liggen

een achterbuur zwoegt al vroeg voor zijn brood
huwt zijn bruid nog eens met boeket en al
tilt hij haar in de poëzie van de straat

draadloos verkeer veert uit slaapstand op

want om woorden staan ze niet verlegen
ze komen vers van het vat getapt de terrassen op
dobberen in rondvaartboten om de tafels

slaan ons met voorjaarsklanken op de schouders
om te klinken op wat het brengt
want ik denk dat ‘m er klaar voor is bezorgt de ober

zoek ik in mijn jaszak naar mijn schrijfboekje
broeit in hun leren tas het geheim van de taal
elke gids wijst mij fijnzinnig terecht

zoals er verschil is in woord in letter
is er verschil in ons

dat is een leven lang beloven
hoeveel niet je eigen hart telt
mocht er een droom bieden
op onsterfelijkheid, zou de prijs waardeloos zijn
maar o zo hoog

want de droom wil droom zijn
en blijven
en zij die dromen bieden hoger
opdat ze het geheim van de droom ontrafelen kunnen

maar de droom kent de waarde van de dingen
hoe dat te vinden, te maken, te ontkluisteren
van de ketens
en men blijft steken in verlangen
en bieden, lenen van een ander hart
in plaats van zichzelf te geven (het grootste onderpand)
zover zou men zich men moeten overleveren
dat men kan spreken van zijn
zoals in de nacht is verteld