Krakatau

boei mij boeheer, boei

Ik zie de dingen niet
Die de tijd achter zich liet
Noch de dingen die komen gaan.

Verpletter mijn verstand O oude wijze
Verbijster mijn geweten allerliefste
Muze van vertwijfeling, ‘s werelds enige

Paarden dragen mensen die als paarden zijn
Vrouwen nemen mannen die vrouwen mennen
En als dan het paard onrustig draaft door de nacht
Ment de oude wijze de zegen van verstandsverbijstering

Die verwijlt in het Oerlicht onaangetast
Die verruilt gedachten voor zegeningen
Die verruilt uitwaseming voor uitkristallisering

Ook al heeft oude wijze manieren, ‘t is geen vorm
Vermaak je gerust wildebras, maar
Je moet mij niet verloenen
Wijl hij verpoosde in de voorhof van wildvang

Wij wijzen naar godsvrucht
Hoe ook zullen zij uitvloeien
Die vreesden en dwaalden
Hovaardig, verbijsterd, dat ik niet besta
Verbeus zonder houvast
Het zoetgevooisde failliet van verbositeit

boei mij boeheer, boei

Jij ziet de dingen wel
Ook onder de sluier van een vaarwel
Evenknie van Euterpe

je huis moet leeg
zo zijn de dingen
jouw dingen
ineens een opruimklus

alles moet afgezegd
leeg en weg
je broeken van de lijn
- ze voelen stijf -

verbonden voel ik me
met dingen
die niets kunnen zeggen

met de hoorn van de haak
trek ik het snoer
uit de muur
de toon sterft

nu is er alleen nog behang
met lichte afdrukken
op foto’s op Funda

wat denk je ervan
morgen in de maan te wonen,
waar fiere schaduwen uit je flanken slaan
je het licht kust met je handen
en je stem oneindig zingt
langs hoge kraterwanden

je ligt, je ademt de verwatering
van alle grijsgeschilderde dingen
die drijven op de stille wateren
van jouw getemde, dode oceaan

je ogen knikken
en keuren het einde goed

er hoeft geen kraag omhoog
iemand die langs ging heeft haar gezien
in de schemer van rood licht

is zij verdwaald achter grijze gordijnen
zijn de straatstenen haar laatste uitzicht

hier past enkel modder bij
druil en vuile dingen

het rood zou haar kaken kleuren
bij het daglicht van de mensen

heeft iemand vuile was

het ligt in de lijn der dingen

lege lijsten aan wanden
als een spin sleept zij haar woorden
uit frasen inkt

soms verstoft een draad van web naar web
we vliegen stil en onberoerd
de vloer bezaaid met zaligheid
van even geleden en ontdaan

ergens staat nog een stoel te bekleden
er zit niets anders op

voetloos ging ik bij het grijze veld
verder weg van al de dingen
waarover men graag ziet en spreekt
dacht na over een vermoeden
want van het ware weet ik niets verneveld in een vergezicht, vernam ik
hoe scherp begrenzende lijnen
verwaterden in het ogenblik en
hoefloos, ja bijna pootloos
een ongekleurde waarheid vertelden
gewoon, zoals het was.

Dingen moet je vaker ondergaan.
Men noemt dat ouder worden.
Ik zeg rioolpijp
want dingen zie je nooit een tweede keer.
Dit is een leugen.

Geen enkel oor zit zonder antwoord.
Zandwoord.
Bij de haven staan meccano paarden
te wachten op het voer van legoblokken.
Dat is minder kinderachtig dan het lijkt.
Krachtig.
Brugwachters steken hun lans omhoog.
Hier hoeft geen tol betaald.
Althans, niet fysiek.

Stoïcijns in de rij blijven staan als er een extra kassa opent, is zeg maar helemaal
mijn ding.

Oliemaatschappijen benaderen om ze aan te bieden tegen een marktconforme prijs oplaadpunten voor elektrische auto’s te saboteren, is ook best wel helemaal mijn ding.

Een dag op een metrostation verblijven en telkens als er een metro arriveert mij per roltrap naar beneden laten transporteren, is gewoon een guitig ding.

‘s Ochtends een Brabantse streekbus binnenstappen, salueren, ‘jij zult je principes nooit verloochenen’ tegen de chauffeur gillen en doodgemoedereerd zo ver mogelijk achterin gaan zitten, is een keileuk ding.

Dagelijks 12 maal dierenleedlijn 144 (een gros) bellen als ik aan mijn dozijn oesters bezig ben, is zeg maar voor alles een culinair ding.

Resterende teentjes knoflook omdat een recept gebruik van één half teentje knoflook vermeldde aanbieden op www.marktplaatsvanhalveteentjesvoorburgeroorlog
slachtofferkindjesdietoevallignogeenhalveteenkunnengebruiken.com is zeg maar een digitaal in plaats van analoog ding.

Mensen charmant uitmaken voor ‘stuk uitgekotst halal vlees van Turks varken’ zonder dat op het Nederlands Koningshuis te betrekken, is gezien de samenstelling van voornoemd koningshuis zeg maar ook wel een beetje een Argentijns ding.

Tournedos Rossini met truffels en een fles Domaine de la Janasse – Châteauneuf-du-Pape – Chaupin uit 2007 bestellen bij de shoarmazaak om de hoek en onverrichter zake keihard lachend huiswaarts keren, is zeg maar meer een Nederlands dan een Turks ding.

Mijn shariarecht misbruiken door met een levend biggetje aan de lijn islamitische slagerijen binnen te gaan en te zeggen dat ik de Arabische lente kom vieren, vormt een waar spektakel, maar is uit diervriendelijke motieven slechts voor de helft mijn ding.

Pogen met biljarten one hundred and eighty te stoten is vanwege mijn in de weg hangende bierpens zeg maar bepaald niet mijn ding.

“Regelmatig plotseling ‘Rita Corita’ typen tijdens vergaderingsnotulen is een uiterst aparte, zelfs prijswinnende variant van het syndroom van Gilles de la Tourette”, fluisteren in het oor van meisjes met wie ik in de bioscoop vertoef, is zeg maar enigszins mijn ding.

“Wat een fantastische poëzie. En hoe is het verder met je dyslexie?” mededelen aan Dichters des Vaderlands is zeg maar voor 99 procent mijn ding.

Als recensent humoristen die op de lach mikken compleet afserveren, is zeg maar voor 100 procent mijn ding. (Er staat toch compleet?)
 
 
Van die dingen, van die dingen.

Je stelde mij een vraag,
zo eentje die heel kort maar
krachtig
zoals je dat wel vaker doet

en ik,
mijn hoofd vertalend in
waarom en hoe het komt
dat dingen zo gebeuren,
verdwaal in duizend zinnen

van hoe het nu
en voordat je geboren,
waar toen de zon en ik de
weg insloeg die leiden zou
naar wat ik wilde weten

hoe jij dat zou
wanneer jij vroeger was
en ik net andersom

zo eentje die heel kort maar
krachtig
zoals je dat wel vaker doet

verzuchtend met een lach
dat één zin al voldoende.

Het kraken van de schragende planken
Klinkt zacht vanonder je trage blote voeten.
Aan verzaken van schoonmaken is te danken
Het opdwarrelende stof, deeltjes die je begroeten
Van dingen en dagen, geweest, vervlogen.

Kleding ligt in de hoek, boeken op een stoel;
Een foto, ooit zoek, steekt ergens uit: momenten
Roept het op, kwijtgespeeld tussen het gewoel
Van kansen en mogelijkheid. Al de elementen
Waren aanwezig, maar je bleef onbewogen.

Je huis is vervuld van je adem en geluid,
Van heimwee, onvervuld, en van spinnen,
Maar alles gaat verstopt tussen de kluit
Van heel de bende. Waar je moet beginnen
Wanneer je op wil ruimen is je een mysterie.

Verlangens sluimeren in al de hoeken,
Onder de lakens begraven, in lade en kast.
Je blijft eraan haken, alles komt je verzoeken,
Telkens en telkens weer, als een grote last.
Vol zuchten en zorgen zag de spiegel je hysterie.

Geen gevoel is je woning bespaard gebleven,
En de sedimenten van je sentimenten liggen
Om en over alle spullen en zaken heen geweven.
Naast de brief van je ex een glas aan diggelen,
Haast een kaart van een zwijgende zoon rakend.

Je denkt jezelf nog een duizend dingen toe,
En weer maak je verwijten aan levenspassanten.
De kraan open, gezicht wassen; je ogen moe;
Heel de avond lig je in bed te lanterfanten,
Bewustvol weer geheel de wereld verzakend.

Bij de bank in het park
haalt de man zijn adem,
schichtig, in zakjes
van twintig grammen

zijn vrouw telt haar schreden
maar heeft niets met cijfers
noch met de afstand tot haar huis

een zoon praat op een kist
over wind en blaadjes
een duif slaat de woorden op
en koert haar bewondering

er schijnt nog zon over
de stad wacht geduldig
tot de man is opgelucht
de vrouw is uitgeteld

de kist begraven is.

“Hoop doet leven” ,zei de strontvlieg.

Er zijn nog wel wat dingen
waar ik echt in geloof :
Mensensmokkel, Vrouwenhandel,
Slavenmarkt en Maagdenroof.

Maandagmorgen wordt het gras
met een lusteloos
gezicht gemaaid
de alledaagse dingen
in het hoofd van de maaier,
het gras gekort
door een apparaat
dat maait
en het onkruid
de weg op doet stuiven
”dat apparaat”
dat nog altijd
meer lawaai maakt
dan dat het in resultaat
oplevert
zegt mijn buurman
meneer van de Stee.
wanneer er dan weer
zoals elke maandagmorgen
gras gemaaid moet worden
maakt meneer van de Stee
er een sport van
om zelf meer lawaai
te produceren
door zakdoeken
met het geluid van
wel precies gemeten
69 decibel
vol te snuiten

..en ik zeg dingen.
Laat ze maar.
Verstof jezelf in zand,
maar laat mijn voordeur waaien.

Klepper aan mijn brievenbus.

Ik ben naar zee de dingen zoeken
die er waren zoals jij.
Ik tast er naar.

Ik voel de tijd gaat dringen
en het tij loopt op.

Ik zoek naar dingen.

Een bewijs om vast te houden
en te zeggen. Iets te zeggen.

Dat was dat.
Daarna opnieuw beginnen.

Met wat dingen.
Met wat jij.

De aardbol is dolgedraaid
en iedereen is grijs gestudeerd;
Er was echter niemand die vertelde
wat kleuren inhouden.

Als jij zou zeggen wat je bezighoud
en iedereen zou stoppen met liegen
dan zou er in ieders hart ruimte komen
voor eenvoudige dingen.

Als al wat men je wijsmaakt
kostbaar goud zou worden
zou je eronder verstikken
en de hemel niet kunnen zien.

Misschien is dit het wel.
Het verkauwde papier in de mond
waar nog lijm bij moet en dan de boekmaag in om het te binden. Daarna
kan het worden terug gezet. Er is
niets wonderlijks aan zoveel sprekendheid. Het houdt de dingen
in als groene halmen. Het is
een lied over het land zo vlak
en uitgestrekt en onder zee
zo onbegaanbaar als de celwand;
waar vermoei je je toch mee?

Er waren dagen dat je dingen zei om lippen stroop te smeren en begerig vingerlikkend af te druipen om te stellen dat je dat toch maar geflikt had. Vlooiend naar je armband. Goud blonk! in de ochtendmond.
Knijpkreukels in je wang en liefde
voor het oprapen. Daar in de koopgoot
droop je af. Je strooide geld tegen gladheid maar het hielp niets. Voerde een precisiebombardement op kindjes uit in opvang om potentieel misbruik voor te zijn. Het was in ieders belang. Het werd
een witte kerst, een blanco rouwkaart
van totaalbesef. Het jaar keek terug
en hield de adem in. Je kon niet pinnen.

Vroeg of laat
ga je de wildernis in

Er zijn dingen die gebeuren
waar geen woorden aanwezig zijn

Schapen over de dijk

De ijzeren greep van een vaderhand
bij het pierensteken

Ik heb haar sandalen
op het aanrecht gezet
om haar nog meer
te missen

vreemde dingen
zonder haar voeten,
vreemde keuken ook,
sandalen op het aanrechtblad.

maken

hoe kleine stukken blijven hangen
je bent er nog
in de kleren die ik maak
het jasje dat Janneke de pop aantrekt
de surprises op de foto’s
van de oude sinterklaas
zelf de figuranten maken
in ons eigen verhaal

“dat ben jij”

boven de commode
hangt het schilderij
op de achtergrond Meerhuizen
het kistje met naaigerei
Jantje lacht, Jantje huilt
waarvan je toen tegen mij
en ik nu tegen mijn meisje
“kijk, dat ben jij”

voetsporen na-apen

overal liggen stukken
van wat ooit met jou is meegegaan
de speeldoos waar jij als baby
de stoel die bij jou al levens
een schilderij van jouw hand

levende herinneringen

je verhalen meanderen
langs wat er is gebeurd
en wat er van te leren viel
blind voor wat niet past
dat is heel belangrijk

overmoeder

weer een gadget
een nieuwe kans
om te laten zien
wat nog niet te vertellen is
de hipste telefoon
foto’s bewerken
op de computer

overmoeder
kan niet meer reizen
maar evolueert vast
met de techniek mee

Ik wil de dingen wel bewaren in het zijns gelukkig wanen
op het briefhoofd van de liefde waar je margarine smelt.
Had ik je al verteld dat ik woorden afratel als ware het
de zoveelste vriendin ik het rijtje niet thuis bellen heeft

geen zin en morgen ben ik er ook niet voor jou maar
voor een ander die naar drop smaakt en kruidenboter
met stokbrood kruimelt op het aanrecht waar mijn lijf
ligt? Je moet je hoofd eens leeg maken & met azijn

overgieten in een fles. Schrijf het van je af en dump je
zelf in zee. Laat je lezen op een onbewoond eiland
door een niemandsmeisje met vlechtjes in haar haar

waar de vlinders om fladderen. Ze slaat kokosnoten
stuk, slurpt je brief naar binnen en smakt zacht terwijl
haar lippen langs de flessenhals dwalen. Die leegte.

niet bedwingen. Laat alles zijn loop.
Op de oeverloze graszee graast nog
altijd de vee vormige overwinning
op de waan van alledag. Ja, de A4

wordt verbreed, maar de stilte slikt
niet alles weg. Het neemt het op voor
de vroege weidevogel. Mijn fietsband
versterkt met dit land op een rubber

tapijt. Het draait molens om langs
fluitekruid, bereklauw, weegbree
en paardebloem, het roept stil op

tot verzet. Neem niets meer weg.
Kroos in de sloot drijft eenden
voort langs rietkraag en ratten.

‘Ja ik mag jou wel,
je zegt maar heel weinig domme dingen.’
De voordeur leunde iets naar voren.
Samen ‘vluchten van schuilhut naar schuilhuisje’,
wij keken naar haarkloven, speldenprikken;
‘het weer van alle mensen’ rolde aan.
Een duif vloog tegen de dakkapel,
zo een roekeloos begin.

Het is groen.
Je vraagt je af
waarom.

Hoe dingen gaan heeft niet zo veel om handen,
niet veel van doen met vrij, of toeval, zo u wilt.
Geen weet van loop of levens
in kwadraat.

Het gaat en is zoals het gaat in alle tijden. Geen
farce. No guarantee for death or love. No force
majeur. Geen balk die almaar
verdergaat.

Een spel van wolven.
Het janken blijft.
Bestaan.

Op het station
bij een automaat
in een lege hal
vloekt een jongeman.
 
Dronken en met regen
overladen gleden zijn vrienden
bij bosjes in het kanaal.

Ik verplaats dingen
van a naar b
van a naar b
en terug
en soms
van a naar c
                     of d
dat kan ook
Verder kom ik niet,
niet verder dan c of d
En dat ook zelden.
Meestal alleen van a naar b
dat ik dingen verplaats
van a naar b, en terug.

Eerder gepubliceerd in Krakatau 51