Als dan het laatste licht
uitgaat, liggen wij en kijken
naar de sterren. Soms
raken ze los. We houden ze
achter in een handvol
wensen, volgen de samenstand
van tekens; de dierlijke leest
waarvan de aard op ons lijf
geschreven staat:
als de horens stoten
schiet de hemel los
in een ander
vonkend perspectief.
De kamer die geruststellend lijkt
met biscuitjes in de schaal, de stoelen
gerangschikt voor bezoek.
De tekening nog aan de muur
geprikt, moet straks op wit satijn.
Omhelzingen die zich overdoen; buurvrouw
die mij zo komt halen: ze zeggen
dat ik het niet begrijp.
Ik speel mij groot om te kunnen blijven,
wordt de dame met blokken in haar sokken
reik zo op hoge voeten naar verdriet:
ik wil niet klein zijn voor de dood
die geen weet heeft dat ik mij vermis
in zoete koek en halve bakken troost
in een kamer die geruststellend is
maar omvalt als een houten toren.
je trok de man uit de kast (je had hem bewaard
voor later)
niet in het laatst om hem op te rakelen
maar lang had teveel plaats genomen
groeide uit de naden
de sleutel gebroken vertraagde hij
zich uit de voeten
de kast zakte van speling door
dat was nog behelpen
zoveel ruimte zonder vaste plek
De Contrabas Woest en Ledig 1hunderd1 Kortsluiting = Dee + Ten Haaf