Krakatau

De ezeldrijver probeert vuur te spuwen
Het loopt verkeerd af
Zijn gezicht is verminkt
Tijdens zijn verblijf in het brandwondencentrum
Worden zijn ezels over het strand gedreven door zijn jongste broer.

De eerste dag na zijn ziekenhuisontslag schrijft
De ezeldrijver sonnetten over zijn oudste broer
Die vuurspuwer in Bosnië was tot hij werd omgebracht
Met de letter ‘k’ van een reisscrabblespel
Door zijn minst vergevingsgezinde schuldeiser.

De tweede dag na zijn ziekenhuisontslag maakt
De ezeldrijver pudding voor zijn buurvrouw
Ze slaat de pudding af
Maar ze blijft zitten tot de zon ondergaat
En na de ondergang staat ze recht om te rouwen.

De buurvrouw van de ezeldrijver rouwt
Om de verdwijning van de elasticiteit
Van haar huid, ze wordt oud
Op het vel van de pudding landt een nachtinsect
Aan de maan kun je niet zien dat ze ooit bezocht werd.

De eerste dag na de seks met zijn buurvrouw trekt
De ezeldrijver zijn werkkleren aan
Zijn jongste broer zegt dat de ezels gestorven zijn
‘Waaraan?’ vraagt de verminkte ezeldrijver
‘Als je antwoordt: aan jouw afwezigheid, dan maak ik je af!’
De jongste broer antwoordt: ‘De ezels zijn gestorven aan jouw afwezigheid.’

De tweede dag na de seks met zijn buurvrouw schiet
De ezeldrijver zijn jongste broer dood
Na de moord gaat hij naar de hobbywinkel
Waar zijn buurvrouw werkt
Ze is hardop hazen in piepschuim aan het tellen.

De ezeldrijver bekent
Dat hij geen ezels meer heeft
De buurvrouw is de tel kwijt
Ze vraagt: ‘Wil je met me trouwen?’

Zondige gedachten ontrafelen truttige
truitjes tot spannende spaghetti
de buurvrouw toont haar tattoos
puur uit verlatingsangst

Senioren happen appels
zonder handen
uit een ton vol water
wie heeft zijn eigen tanden nog

Forse negerinnen
met ogen als wielklemmen
sjouwen halve varkens
de koelcel uit

Voorbodes van een straat-BBQ
hangen dreigend in de lucht
onze hond kauwt voodoo dolls
tot fijngemalen poppenstront

Aandacht waaiert uit
als ogen op een pauwenstaart
maakt heel helder dat dit huis
of heelal ons nooit kan bergen

Er leven twee duiven
op mijn balkon
ze doen de hele dag tikkertje
tussen de huizen

Buurman diplomaat
spiekt vanachter
zijn gebloemd gordijn
gefladder, gezwier,
hij kan het niet hebben

Buurvrouw Yoga
zit als werkloos kleermaker
achter glas in lood
gefladder, gezwier
ze kan het niet hebben

Ik lekker wel
ik noem ze mijn duiven
ze vertellen: vrijheid bestaat wel
hier tussen de huizen

Altijd wel iets in petto
waar je niet op gerekend had.
Het grijs dilemma van de tijd
wordt opgeheven met een lentedag.

Je stapt de hemel binnen.
Neemt een mandje mee.
Je rekent af met wat je hebt.

Een kilo zonnestralen
was je thuis eerst
zeer zorgvuldig.

Het lekt uit. Het ruikt.

De buurvrouw klaagt
dat ze gelukkig is
en dat ervaart
als vreemder
dan ze ooit.

ik zit met mijn hoofd
tegen de muur

aan de andere kant
zit buurvrouw ting

met haar lepeltje
in haar kopje

dat je denkt
verroer je niet

Waarover kan ik schrijven?
Ik bedoel: Waar zal ik beginnen?
Ik zal beginnen bij de ochtend
Van 29 september 2010
Als ik deze dag overleef
Dan is het niet mijn sterfdatum.

Het is begonnen met opstaan
De gootsteen was droog
De ijskast klaagde zonder platte kaas in haar schappen
De haan kraaide omdat de buurvrouw had gelogen
Over haar beenzweren en haar zwartgalligheid
Het waren geen echte leugens
Het was de waarheid afzwakken
Om haar tere bibliofiele zoontje te sparen
Zijn naam is Didier.

Die zoon leest mij niet
Ik vind dit schandalig
Maar wat kan ik doen?
Ik ken hem niet goed genoeg
Om hem hard genoeg te straffen.

Na het opstaan kwam de mist
Iedereen zei er iets over
De sponzenverkoper zei: ‘De mist is poëtisch.’
Ik antwoordde chagrijnig: ‘Sponzenverkoper, blijf bij je leest.’
Gelaten en komisch at een Duitse toerist een marsepeinen banaan
Op een bankje dat hij deelde met een duif die niet blaakte van gezondheid
De toerist blaakte evenmin
Niemand blaakte
De mist nog het minst.

Ik dacht aan Lou Reed
Nu is mijn gedicht verpest
Omdat ik Lou Reed heb genamedropt
Als 29 september 2010 mijn sterfdatum niet is
Dan begin ik morgen opnieuw.

Dit is het leven:
Je steelt en je wordt niet gestraft
Je schrijft gedichten en je moeder
Ja, je moeder, mijn moeder
Ze is de enige die ze niet leest
De postbode,
De schuldbemiddelaarster,
De aalmoezenier,
De zoon van de buurvrouw,
De dochter van de oude kruisboogschutter,
De vijfde vrouw van mijn neuroloog,
De schoonzus van mijn rivale,
De beste vriendin van mijn grootmoeder,
De minnares van mijn apotheek,
Ze lezen mijn gedichten plichtsgetrouw.

Ik steel en ik wil gestraft worden
Liefst onrechtstreeks
Ik wil dat de straf een tumor voor mijn moeder is
Of een gebroken heup voor de oude kruisboogschutter
Ik zal hem vertroetelen, de bedlegerige hengst
Twee euro is weinig
Twee euro van een blinde vrouw is onvergeeflijk
Straks word ik op het matje geroepen
Ik ontken alles.

Ik schrijf gedichten om gelezen te worden
Door mensen die mooier en verstandiger zijn
Ze hebben niets te verbergen
Ze moeten geen boete doen
Ze eten en lezen, ze gniffelen en
Denken: ‘Ze overdrijft haar lijden, het is een gimmick.’
Maar niets is overdreven.

Ik heb twee boeken geschreven
Over onze eerste vijf minuten
De Macha in mij heeft ze verbrand
Nu twijfel ik aan onze vijf minuten en
Jij bent altijd onbetrouwbaar
Ja, we waren naakt
Maar wat kleefde aan onze zolen?
En wie sloeg ons gade?
Werden we besnuffeld door een anesthesist die
Net was ontslagen?
Of was het een hardleerse leeuwentemmer?

Vijf minuten en alles is nog even fout
Vergeet niet dat dit vier jaar later is
Dat je mijn zelfvernietiging in stand houdt
Ik kan het je niet kwalijk nemen
Het is gecamoufleerd als toelaatbare waterzucht
Alles is nog even fout aan mij
Maar jij bent nobeler geworden
En ik maar pesten en krassen op je carrosserie
En jij maar minzaam knikkebollen en confituurtaartjes kopen
Ik geef ze weg aan mijn buurvrouw die blind is.

Ik heb twee boeken geschreven en
Vijf huizen in brand gestoken
Honden holden naar buiten
Verwaande kinderen bleven zitten
Vonden het belangrijker te winnen van
Nichtjes met langere benen en duurdere beugels
Ouders renden naar boven om de Indonesische afgoden
In valiezen te gooien, hun benen braken
De benen van de afgoden.