Krakatau

de chauffeur veert op
en neer in het donkere
vooronder

scheert boom na boom
de groene tunnel
door lichtbundels betast

de mond van de engel
op mijn schouder hangt
wagenwijd open

haar hoofd een speelbal
van de automatische idioot
ze lijkt wel dood

het einde is inzicht
er is geen weg
geen land meer

alleen het vuur
van de zon
onder

dat zoiets simpels
- de geur van een bus
de leren stoelen, grijs-groen
chromen stangen, waaraan
een lus, het stopknopje
de hoedjes voorin
die kletsten met de chauffeur
het tsjjjj-geluid van de
dubbele deur -
je zo lang bij kan blijven

Marietje van drie huppelt over straat,
op zich is dat geen ernstige of
criminele daad

Opeens is zij veranderd in een rode vlek,
was het een aanval van vervoegde ongesteldheid!?
nee, het heeft te maken met deze plek

Ah, de oplossing is daar….
Kijk en zie……………..
Het was de bus van tien over drie!

the presence of DNA methylation
brings about histone deacetylation and
think potatoes green fields
all over the place
sinaasappels die blij zijn
paarse bobbies AK-47′s
hoe laat is het nou?
ik lig onder een bus
te epibreren
met een histaminetekort
en een Fiat Multipla
procrastineren
met je takkehoofd
waar was ik nou gebleven?
iets met episch falen
ik word alpacafokker
en als dat ook faalt
ik word geisha

de bus stopt
stap in
ik zit
sta op
stap uit

neem de trein
stap in
ik zit
sta op
stap uit

met de metro
stap in
ik zit
sta op
stap uit

pak mijn bus
stap in
ik zit
sta op
stap uit

ik loop naar huis
het kerkhof achterlatend

Er rijdt een bus van hot via herrie
gesprekken die nergens naar toegaan
aandoenlijk als kutjes en kalfjes bij de thee

even dacht ik nog aan poëzie
opgesloten in uitgestreken gezichten
haal ik in mijn erker als dromenvanger tevoorschijn

het is de kerstverlichting maar
met van die lampjes die er niet meer toe doen
vanmorgen heb ik alles eruit geflikkerd

als ik mijn goddelijke gang wil gaan
is het zo slecht nog niet bij Superman stil te staan
en ik geef hem mijn zin

poëzie is als sfeer die luchtig om een vinger wikkelt.

er stond een vrouw uit China voor me
ze stond te wachten op de bus en rookte
Ik schatte haar een meter vijftig

achter ons verscheen een bus van Dalstar
tussen Assen en Beijing ligt Winschoten

mijn moeder reist graag met de bus
maar vindt er niets aan wanneer
het stoeltje voorin bezet is en ze

niet met de chauffeur kan praten

de zwemwedstrijden op zondagmiddag
en de bus naar Veendam, het gezang
op de achterbank zaten de beste

zwemmers, met sporttassen groot
als gingen we een week op vakantie

niet verzuipen en hard zwemmen
mijn vader noemde mij een motorboot

terug naar huis mocht ik altijd voorin
de bus zitten met rode oogjes niet
nat van tranen, maar van chloor

Schiet dit neer a.u.b.
het struikelt en hupt
door het bos
bang voor:
tja, jou

Een zwerende bus
kloppende vinger
haak je achter het musket
staat op scherp.
Geladen berg je
pijl en boog (en bang)
zwenkt het schot
raak je recht

in het hart
mik je lief liever
totdat het
kloppen gaat
van houden van
te kloppen zweert

Aanval nacht-
aap agent
bedrijf bel
beurt bezoek
bidder blaar
blauw blind
bloeier bloem
boek boog,
boot braker,
bus café
club crème
das dauw
dienst dier
doek duivel
feest floers
gebed gedachte
gedierte gedrocht
geest geluid
gespuls gevecht
gewaad gezang
gezicht gezwel
hemd hemel
hok hoofd
hoorn huis
lamp hut
jager japon
kapel kijker
klub zie club
krabbel kroeg
kus kwartier
lamp leger
leven licht
loper lucht
maal merrie
mis muts
muziek order
permissie
personeel
pitje ploeg
poëzie politie
pon portier
post pot
puistje raaf
rapport reis
rit ronde
room ruiter
rumoer rust
schade schone
schot schuif
schuit sein
slaap slot
sok spiegel
spook stand
stil stoel
stroom studie
tafel tarief
tekens toilet
trekker uil
verblijf verlof
vlam vliegen
vlinder vlucht
vogel volk
voorstelling
vorst vorstin
wake wacht
wandelaar werk
wolken zak
zien zoen
zuster zwart.

De zon kruipt langzaam omhoog
dat is zo’n afgezaagde zin als het om de vroege morgen gaat
ik heb vandaag een paardenstaart ingedaan
eentje die me terug bracht naar vroeger
naar het zwiepen als ik op de schommel zat
vandaag waait het hard
en de weilanden zijn bevroren

Rook komt uit de schoorstenen,
ach arm milieu.
Ik zou bijna ’s bus uitlaat vergeten
die is net zo erg
en ik werk eraan mee
“Save the planet”
staat dan ideologisch op mijn hemdje

We rijden weer,
al die file in de ochtendspits
al die 21ste eeuwse proletariërs
niet bezweet van het fabriekswerk
maar keurig in kapitalistisch pak

al die idealen
de lente is er ook een
vandaag vecht ze met de winter
narcissen tegenover vrieskou
ook al zo’n cliché metafoor
ik weet dat de lente winnen zal
op een dag
nog even wachten, alleen.

Het goede overwint altijd,
daar geloof ik in.
Naïef zullen ze me noemen,
scheelt me niets
een dromer zullen ze me ook wel noemen
veel leuker dan een realist
De zon kruipt nog steeds
en mijn gedachten ook

Maak je geen zorgen, ik zal geen aansluiting vinden.
Ik kijk naar het tuinhek en zie een tuinhek, geen mogelijkheden erachter.
Aan mij is niets wezenlijks meer toe te voegen of af te doen, maar ondanks dat…
Ik pak de krant en lees artikelen van grote zeggingskracht.
Ze appelleren aan een publiek dat uit iedereen bestaat, behalve mij.
Ik zet slechts de zeggingskracht af tegen artikelen eerder door mij gelezen.
Een schimmig klassement doemt op maar aan rapportcijfers brand ik me niet.
De krant weg leggend, krioelt het idee van een concept dat zichzelf uitput.
En grinnik ik om de ontkenning die morgen met vette letters in mijn bus glijdt.
Nee, maak je geen zorgen, ik zal geen aansluiting vinden.
Ik zal zo boodschappen halen en terugkeren precies op dit adres.
Tijdens de heen- en terugreis zullen mijn wereldoorlogen binnenskamers blijven.
Deze drukbezette secretaris-generaal van zijn eigen Verenigde Naties geeft niet op.

Tot aan mijn laatste flosbeweging rond middernacht onderhandel ik onder zelf gecreëerde druk verzoenende clausules uit tegen mijn opvliegender spiegelbeeld.

Doek doek doek
Niet het voorwerp
Maar het geluid
Van het valse gebit van mijn grootmoeder
Wanneer de bus onverwachts moet remmen
Te laat!
De kat is plat
Het is niet zo erg
Rosa heeft nog twee andere katten
Dit was haar minst favoriete poes
Eerlijk gezegd haatte ze het beest
Het heeft zelfs geen naam gekregen
De man die de kat van het asfalt moet schrapen
Weet niet hoe ongeliefd de poes was
Hij huilt
Een beetje om de kat
Een beetje omdat hij bij zijn koninginnenhapje cognac heeft gedronken
Hij is sentimenteel, maudlin is het juiste woord
In het Engels is het juist
Het is lang geleden dat ik Engels heb gesproken
Met de zwarte spreadsheettovenaar uit Sheffield
Ik moet hem met rust laten
Hij is getrouwd
Stalken is fout.

Mijn grootmoeder en ik
Ik en de wereldvreemde feeks
We zijn een afstotelijk duo, denk ik
Ik vind ons alvast afstotelijk
We kloppen niet
We rammelen en lekken
We betreden een supermarkt
Een vader wordt gereanimeerd door
De graatmagere blondine die de melkflessen aanvult
Het is eindeloos
Iedere dag opnieuw het plunderen
Ze kan er niet tegenop
Het is als een straf van Zeus
De man sterft, hij is nog jong
De incestueuze nachten zijn voorgoed voorbij
Maar bleke Hans en dikke Rosa weten het nog niet
Op dit moment zitten ze nog gekweld en dissociërend
Op de schoolbanken respectievelijk Zuid-Amerikaanse vredesverdragen en kanalen te leren
Mijn grootmoeder koopt een blik linzen
‘Ken je het verhaal uit de Bijbel..’
‘Ja, ja, oude zaag, ik ken het!’ onderbreek ik haar.

In het bushokje hangt Jan Smit
in de nacht grotesk en opzichtig
zijn nauwe band met Oranje te
etaleren, koketterend met
een nationalistische boxershort
die een reep driekleur vertoont
boven expres iets hangende
spijkerbroek, krullende mondhoek,
sure he’s got the look
die C&A zelfs door hoogste IQ’s,
blubberbuik en puberwantrouwen
hoopt te verzilveren nog voor het WK.

Onder Jan een horloge kijkende vrouw,
zij wacht zo te zien dus puur op de bus,
zie ik van opzij, alleen Jan kijkt naar mij
en ik kijk naar hem, zo fiets ik voorbij.