Krakatau

catweazle zo wordt
uw nederige hoofdredacteur
vaak genoemd hij maakt het
er zelf naar met dat haar

een selfkiller in hart-
en hersenfalen

zelfspot op gezicht gericht

gelaten verlaten
de mindere geesten

de zaal niets begrepen

een paar labielen
blijven echter achter
dwalen rondje na rondje
hebben verbanden waargenomen
en voor waar aangenomen

teleurgesteld in alles
iedereen het internet

zij hebben schuld

ze blijven hangen
klagen treiteren

waarom nog in godsnaam

hebben ze publiek nodig?

zijn ze verslaafd?
aan aandacht?
grootheidswaanzin in combinatie
met koudwatervrees?

de waarheid is allesomvattend

wil je een stukje?

meer dan je aankunt?

waar de buik vol van is
braakt men het uit

vandaag bezocht ik mijn moeder
die 67 jaar werd, het was
geen groot feest met Harrie, haar
nieuwe vriend en Joepie, zijn hond

Harrie had nieuwe schoenen aan
uit Amerika, mijn schoenen glommen ook
maar waren te duur gekocht bij Dolcis

ik was niet alleen en genoot
van macaroni en geneuzel

aan het lied dat ik neurie
zal je mij herkennen
aan de kleur van mijn kleren
en de plek waar een litteken staat

je zal me naar de velden leiden
als een gek in een veel te kleine stoel
en tussen duizend tulpen

zal ik je vinden

Vliegen is met gesloten ogen
nergens tussen zijn.
Bedolven van dromen.
Hoge toppen scheren in een dal.
Gieren in een hemel
en aarde bewegen met vier slagen.
Op zwaluwenmaat.

Een vliegenier is een jager
in een vogelvrije lucht.

je krabt de hemel weer eens open
leest wat er geschreven staat in
het oude telefoonboek en haalt
de hoorn van de haak je draait

de wereld rond in eeuwen heb
je haar aan de lijn ze spreekt
je aan zegt dat ze jou al tien
jaar heeft opgewacht dat het zo

niet langer kan waarom je niet
eerder hebt gebeld en dat je wist
dat ze je van alles zou verwijten

maar verwijderen nooit ze kent
je toch van het gezichtenboek
je bent daar toch vrienden voor.

Ergens tussen Hoogeveen
Bovenkarspel en Geleen
ligt een stukje niemandsland.

Een Bestemming heeft het niet.
Het is geen Natuurgebied.
Er staat geen enkel Nuttig Pand
op dit niet Winstgevend land.

Er wordt geen Boerenkool geteeld.
’t Is niet in Kavels Opgedeeld
en de ruigten en het riet
worden nimmernooit gewied.

Kinderen die kuilen graven.
Wilde paarden die er draven.
Ik droom in het lange gras
van hoe eens de wereld was.

Ergens, wáár wilt u nu weten
- maar dat ben ik glad vergeten -
ligt het laatste niemandsland.

Hier, in dit zwijgzame dorp, ben je geboren
terwijl levens doorgingen of er niets was gebeurd,
iets wat later wel anders zou worden.

Je leerde hier lopen en lezen, gitaarspelen,
alcohol drinken en je fatsoenlijk te gedragen, iets
waarvan je veel hinder zou ondervinden

toen er meisjes in het spel kwamen en je dat
spel helemaal niet bleek te begrijpen. In de schuur
met die hoge schoorsteen repeteerde je

met de punkband waarin ook W. en H. speelden
die allebei te vroeg zijn doodgegaan. Voor de deur
van de kroeg tongzoende je voor het eerst met A.

en daar, in die kleine woonboot, vond zij haar man
met een vuilniszak over zijn hoofd.
Wat valt er nog meer te zeggen?

Onder de kastanjes bij de kerk ligt je vader,
op wie je meer bent gaan lijken dan je lief is. En dat
het leek of levens hier doorgingen,

maar dat je het niet meer hebt afgewacht.

Vanavond is de familie compleet, definitief
verminkt, maar de onuitsprekelijke wond is zo goed
en zo kwaad als het ging weer geheeld.

De familie zit aan een lange tafel, eet, drinkt en
wordt zienderogen ouder. Hard gelach om de dood
op afstand te houden, maar

in de hoofden van de kleinkinderen is het licht en
de zwoele wind van hun gedachten draait zich soepel
om meisjes, gitaren en smartphones, waar hun

ouders steeds vaker een schuilplaats zoeken voor
de regen die soms niet lijkt op te houden: een boek,
een dagje uit, een one night stand.

De moeder om wie alles draait is doof, zinnen
glijden van haar af, zij zit in haar huis als een slak en
steekt soms een oog op een steeltje naar buiten

om te zien of het daar goed gaat. Dan lacht ze
naar degene die haar toevallig ziet. Ze is tevreden,
het gaat, het houdt, ook zonder haar.

geachte redactie, ik had twee maal een reactie gegeven, een op Hanny, een nette reactie, niet geplaatst, u bent tegen vrijheid van meningsuiting? er wordt toch niet gevloekt, u heeft ineens zoveel regeltjes, kom toch terug bij het eerste, kom weer terug tot bezinning, het begint op een kleuterschooltje te lijken, een fijne dag groet,

Diana

zon
warm
lui
zweet

gin wir veur n’en blanke
zweten als een otter

zo laat zich
vroege zomer
voor mij
determineren

u begrijpt het

als frigide misantropisch ijskonijn
hunker ik
naar kilte
ijsbloemen op een raam
drie meter sneeuw

u begrijpt het

geruisloos
kieteltast
in mijn hoofd
oeroud temperament toont
deelbereide erkenning
mijn beeweg
naar wijsheid voldaan
bomige kromtaal
voelverstaanbaar
geen graftak,
groene spruit
tot bloei aanwassen

doorleefd
laatste achter
in de rij
stevenen wij
naar de grote baarmoeder terug
gedragen vruchtwater lonkt
walvissen zingen
dolfijnen begeleiden
droomwater
vul mij
leef door

geborgen over mijn schrift
schreef ik hartswoorden
maar zij verschenen
niet op papier

bij jou
aan de andere kant
van het heelal
werden zij
in de open kamers
van je boezem gegrift

ik denk ze nog steeds
voel hen
doorheen tijd en ruimte
betast ik ze met mijn vingers

Vanaf vandaag kunt u
bij het inzenden van kopij
aangeven of u wel of geen
reacties bij uw gedichten
wilt zien verschijnen.

snaveltje, snaveltje
wie knaagt er aan mijn hersenpan
is het een gevleugeld dwaasbewijs of
een kippig, knijperdeknijp lorgnet?
wie boort zich in het ver rede verstand
met houten pin en wrede hamertand?
ben jij het kwaaie kol uit
snoephuis zonder zoete koekenslijm?
snaveltje, snaveltje
laat me je opvreet hansje pansje zijn.

ooit zal ik stoppen met leven
als een verlamd kevertje zal ik
creperen aan de kant van de
weg als de kassameisje haar
lade dichtslaat zoek ik haar gezicht
af naar sporen van de nacht ervoor zij
met haar blauwe supermarktjasje zegt mij
te pinnen
ze neuriet
met snelle handen pakt ze mijn
bonuskaart voor elke vijfentwintig euro een
kadootje soms grijpt ze veel te veel van
de beestjes uit haar
doos tot haar tijd op is gaat ze
door ik reken mijn groente
af bij haar kassa met het
besef dat er ooit
aan mijn leven een
einde komt
en dat die van haar al
zo dood is als een
pier

mijn hoofd is helderder vandaag en
anders dan daarvoor ik ga naar
het strand om te voelen dat ik leef

inademen mijn lucht diep en schoon
laat ik door mijn longen
jagen in en uit mijn ribbenkast tot
de aanhechtingen vervagen

dichterbij de kust loop ik golven
spoelen voeten schoon trekken
terug en zuigen aan mijn
tenen wind gaat door
me heen en speelt me voor
mijn benen maakt
een warboel van mijn
haren en kust mijn natte
voeten

je kroop onder mijn haar
vlijde je tegen mijn nek
zo zachtjes lag je daar
je borstkas zwaar je
ademde nauwelijks nog
toch bleef je maar en
zoog mijn warmte op
je laatste ademtocht
viel vannacht toen
ik niet bij je was

de dag aan puin gereden
in haar tuin gestopt
aan haar gazon het gras
eraf gevreten en betegeld
stortbeton voor vijvers
uitgegoten in haar vlees
en weg gereden zonder
teken in mijn cabrio
vol wilde nachten
bouwplannen voor
een groots hotel
onthuld haar nagels
uitgeslagen op de plek
waar straks het zwembad
komt de cocktailbar
een plek om boeken
uit te lezen en geliefdes
te verbranden op de barbecue
zo’n dag alweer verzopen
op het nuluur nu.

de bus stopt
stap in
ik zit
sta op
stap uit

neem de trein
stap in
ik zit
sta op
stap uit

met de metro
stap in
ik zit
sta op
stap uit

pak mijn bus
stap in
ik zit
sta op
stap uit

ik loop naar huis
het kerkhof achterlatend

ik kijk naar haar
net of ze ademd
op een bed rozen

ik neem afscheid

de stad lijkt leeg
bloeiende kastanjebomen
trekken mijn aandacht

ik denk
er is leven na de dood

de dag smelt
als een laatste kans
om ijs te breken

de diepvriezer ronkt
tot zonsondergang

ze waden zonder spreken
in het vaarwater van het huis
hun hart bonkt
aan de deur van teleurgang

de tijd glijdt
onder stoelen en banken
als een gletsjer zonder ruis

verlangen heeft geen vorm
geen naam en geen bezit
slechts een chaotische beweging
van de God tot wie ik bid.
verlangen geeft het universum
de zin waar het om vraagt
omdat de drang naar ordening
verlossing in zich draagt.
verlangen leeft in vrije energie
als instabiele kracht
die zichzelf nooit zal vervullen
want wanorde is macht.
liefdevol en onbaatzuchtig
is de wording van het evenwicht
verlangen
naar gestemd geheel
dat onbewogen
onvolkomenheid verlicht.

en ben je een sportief type?

rij vaak met het dak open

precies wat ik zoek

het beste compromis
vormt vaak een deal
waarvan je weet dat je
tegenstanders net wat meer
te slikken hebben

als je dat dan
met je gezicht
kunt communiceren
naar de achterban
ben je een talent
een beest

die met de minder
betrouwbare gezichten
zijn de besten
aan de onderhandelingstafel

slepen kosten wat het kost
alles uit het vuur

Een feest waarover je aarzelt om erheen te gaan.
Op het moment dat je jezelf ziet staan tussen de genodigden,
drankje erbij,
wisselend van standbeen,
en, o jee, met vast een goed verhaal op je tong,
het ontelbaarste goede verhaal uit je magazijn,
klonteren slijmdraden in je keelgat samen
en stoot je van pure walging, hoestend,
je laatste krachten voor een op feestjes gewaardeerde glimlach
uit.

Het is niet dat je mensen uit de weg wilt gaan
of niet gelooft in de troostende werking
van een stiekem langs je bovenarm schurende vrouwenborst,
het is de huizenhoge opgave niet halverwege door deze of gene
tot het verschaffen van hoop of concrete diensten
te worden gedwongen,
al is het de zachtst denkbare dwang
van een heel mooi meisje dat om advies vraagt
ten aanzien van haar schoolkeuze en toekomst.

Het is de zwellende stilte in je
waaraan feestjes nu eenmaal geneigd zijn weinig ruimte te geven,
het is de verleiding die stilte in te gaan zetten
tegen het geroezemoes en de muziek,
tegen de vrouwenborst,
tegen het hele mooie meisje,
en op het moment dat de krijger in je wakker wordt
te kiezen voor een verhaal uit je magazijn
waar je al eerder gezelschappen mee plat hebt gekregen.

Het is de vrees
voor de lach
waarvan je weet dat die eraan zit te komen,
het is de vrees voor de walging,
voor de resterende richtlijnen in je brein
die op subtiele wijze weten
waar een even geloofwaardige als geliefde feestganger
links en rechts afslaat.

Je staat voor de spiegel
en voelt je bloeddruk, nonchalance stijgen
bij het morsig in je broek proppen van je overhemd.

consumptie niet verplicht

zou er nog eens
bij moeten komen