Krakatau

Twee ossen slepen zijn gedachten voort, arceren Terra Mater
hectare na hectare
Hun staarten vegen de muggen uit zijn horizon
Twee ossen sleuren de ploeg doorheen de akker, arceren Terra Mater
hectare na hectare
Ze trekken kilometers strepen losgewoelde stront

Twee staarten bewegen hem in opperste vervoering, groeten Terra Mater
hectare na hectare
Ze kwispelen hem verlichtend van de klompen naar gelukzaligheid

Twee ossen hebben de hele dag land omgeploeterd, arceerden Terra Mater
hectare na hectare
Ze leggen hun staarten ter ruste in het verse stro

Twee ossen wordt het monsterlijke sprookje verteld over de horrorboerderij
waar de dieren continu suffend in het gras luisteren naar machinaal gebulder
Twee ossen nestelen zich wat dichter bij de boer

Onder de nachtglazige stolp is het kaarslicht dichtgeslibd
Hun staarten ritselen onhoorbaar door het stro dat andermaal wordt opgegooid

Apeldoorn, 30 april 2009

Era accelereert.
In de razernij van het gesmoorde feest.
Even in een flits de collectieve gekte dat we keken naar Back to the Future Part IV.
Marty Mc Fly terug naar negenenvijftig. Doc Brown verwisselde Soestdijk door
Apeldoorn en DeLorean met een zwarte Suzuki Swift. Shift defilé. Kwam aan in
een duivelse daad die voor altijd in hulpverleningstermen onbegrepen zal heten.
Of terecht gekomen in een foute reclamespot van een verzekeringsmaatschappij?
Even ‘n kneep in de linker arm. Het koor, de dag dat Nederland z’n onschuld verloor.
Ach schone onschuld die er nooit is geweest.
Era articuleert.

min acht vannacht
ik zie haar
uit haar panty gaan

minacht vannacht
ik zie dat alles
nuchter aan

na jarenlang
tegen zichzelf te
hebben gepraat

nam hij een hond
maar die wilde
niet luisteren

de muze en de maan
zijn om te huilen

geen muziek maakt
dat ik nog jank

maar in deze blues
is het luid schuilen

laat staan de drank

Aanval nacht-
aap agent
bedrijf bel
beurt bezoek
bidder blaar
blauw blind
bloeier bloem
boek boog,
boot braker,
bus café
club crème
das dauw
dienst dier
doek duivel
feest floers
gebed gedachte
gedierte gedrocht
geest geluid
gespuls gevecht
gewaad gezang
gezicht gezwel
hemd hemel
hok hoofd
hoorn huis
lamp hut
jager japon
kapel kijker
klub zie club
krabbel kroeg
kus kwartier
lamp leger
leven licht
loper lucht
maal merrie
mis muts
muziek order
permissie
personeel
pitje ploeg
poëzie politie
pon portier
post pot
puistje raaf
rapport reis
rit ronde
room ruiter
rumoer rust
schade schone
schot schuif
schuit sein
slaap slot
sok spiegel
spook stand
stil stoel
stroom studie
tafel tarief
tekens toilet
trekker uil
verblijf verlof
vlam vliegen
vlinder vlucht
vogel volk
voorstelling
vorst vorstin
wake wacht
wandelaar werk
wolken zak
zien zoen
zuster zwart.

Op de golven
kon ze niet lopen, ze
keek naar beneden zag dat

het water zwart en diep was,
en de lucht hemelblauw, ze peuterde
de knopen uit m’n veters, vlocht

een lang koord uit Haar.
De brug waar ze Over Heen wilde
lopen is halfverwege gebroken.

Het is ochtend,
de zon schijnt
veelbelovend door de
halfgeopende gordijnen
schittert de schaar diamant:

Op de
kaptafel in het doosje
een mooi souvenir op Brussels kant.

Altijd een
beetje verloren in
gedachten langs

de Amsterdamse grachten,
of de Seine in Parijs:

en
waar
ik ook keek
onder
de zon,

waar twist
en onrecht heerst
nestelt de zwaluw niet,

en ik liep
zingend verder,ich

bin nur ein
armer wandergesell.

verblind de hete zon verlangend
dorstig water uit zee gedronken:

hopeloos beminbare rood golvende
baren en vissen naar koraal: talrijk

zijn de haaien wemelend onder water,
hartblind de ogen en verscheurd de ziel

een vallende ster, een cocon van liefde
weerspiegelt licht in twee-eenheid.

Ze komen tesaam
De Reuzen.
Het varken is geslacht,

ze vieren feest, de mobiel
rinkelt op het bevlekte
tafelkleed,
ikke-pikkerike-ik,

de overspelige ogen:
zwaartekracht ligt
op hun lippen, ze

bekokstoven, hoe
in boeien te slaan,
terwijl mijn tong
de bitterheid proeft van

Niets is hun Heilig.

de tien schoten
vonken de vorst
der wereld in

weerspiegeling
weergeven
weerkaatsing
afspiegelen

onevenwichtige
denkvermogens
om te wedijveren

er zou veel mogelijk
geweest kunnen zijn
als die documakers
niet zo ontiegelijk
in de weg liepen

- of te laat kwamen -

we hebben er op
gewacht lang heel lang en dan
cd valt tegen

Zal ik haar schrijven morgen,
zeggen dat het toch niet lukt
dat ik gebukt ga onder zorgen
last van rijmdwang heb en als

ik buk dat ik dan de flarden
van een gedicht ruik in de wind?
Of zal ik aanbellen. Een rode bos
met rozen in mijn handen. Losjes

blozen. Stamelen over woorden
als “jij” en “de enige”. Of
zal ik schrijven dat het toch

niet lukt. Dat alles toch gewoon
blijft zwijgen. Dat dat juist dat,
dat dat geluk.

In de lente van mijn leven
zal ik nimmer door te streven
op zoek gaan naar geluk.

Bij mens en dier en de natuur,
met open blik en zonder vuur,
want al het kwade is vergeten.

Als de zomer is gekomen
met lange dagen in de zon,
koester ik het reeds gevonden.

Geniet van zoete dromen,
totdat herfst ze meeneemt,
als blaadjes aan een boom.

Door de winter zal ik slapen
en niemand zal me vragen;
ben je bang voor wat er komt.

een stem een toon
een woord in klank
een geluid een lied
een melodie in zang
een gebaar een blik
een gevoel in mij
gegeven door jou

Als ik je weer zie
maken we een praatje,
dat stemt me altijd blij.

Want weet je,
ik herken mezelf in jou,
dat blijft me altijd bij.

In ons samenzijn
delen we geluk en leed,
ben ik even niet alleen.

Waarmee ik wilde zeggen;
je bent een prettig mens,
we komen overeen.

De lucht trilt zwart de aarde
muren scheuren een gebroken

lichaam golft Zijn bloed over
het land en sijpelt naar de wereld

bloed van Moeder Miriam dat
golfde over Zijn hoofd, geboren

de liefde, de vrede , de hoop,
een lentelied rondom de haat:

uit diepe duisternis ontstegen
in ‘t hemelblauwe opgestegen.

(Veluws hekeldicht XII)

Afgekloven Bijbeltaal zwermt langs de ontevreden schede
van Knotmuts Baarmaarraak, moeder van zondelingen.
Zij schaaft hun haar in oude banen waarbij zij stiekem voelt
wanneer zij restanten uit het kruis veegt en zucht.

Met harde handen steelt zij liefde uit vanbinnen,
draagt vruchten op enge blikken van zware lucht.
Hoe zij schikt en wikt en weegt als lust haar overvalt
en het beest zijn dwingding bij haar stalt.

Met een doek veegt zij haar dijen, als zij is gebruikt
en heel het donker hallehuis naar eeuwig vallen ruikt.

Onder haar rok de duizend dromen benen,
die ontslapen weten waar naar toe het kan.
Maar hardleers en stevig ingebonden legt zij toe
op elke beweging en broedt en broedt en broedt….

op de golven van een honingzoete stroom
verkleeft zoveel meer dan de navelstreng
moeten wij niet minstens goden worden
om onze aarde van de zon te scheiden

welk water wist vuil van een verleden?
een kind is ook maar een man in de verte
die blijft vallen als hij losgelaten wordt
in meerstemmigheid van muziek

slechts enkelingen zijn dirigent
naar welke stem zullen wij luisteren
als de angel van het geweten
in kleine eeuwigheden dringt

niemand moet iemand gelukkig maken
muziek is ook om naast elkaar te drijven
en het is een zachte onderstroom
die een kind losweekt zonder pijn

Jouw conclusie heet God, een bevroren concept
zonder kans op beweging met vrees voor leegte.
Ik ben een hoornen man, wrijf handen op elkaar
en wuif bezwaren naar een leeggezogen vat.

Daar is geen druk en heerst een tikloze klok;
zolang je niet kijkt verstrijkt de tijd zonder doel.
Een uurwerk is een windmolen voor dwaze helden;
waarom zou je ronddraaien op dezelfde plaats?

Zo de Vader, zo de Zoon, bevelhebbers van niets
dan wat jij toelaat in je angst en beven.
Ik vecht tegen de wijzers in en ontdooi een heelal
van opeengestapelde momenten rond een vacuüm.

Zo de Vader, zo de Zoon, zo IK!

Ik had je willen zeggen nog
dat leven zo eenvoudig is
een kwestie van adem halen
formulieren invullen en doen
alsof je gelukkig bent.

Wil je mijn elastiekjes zien?
Mijn rekbaarheid is legendarisch
overal verschiet ik kleuren
alleen als het regent en de zon
schijnt kleurt mijn navel rood.

Thuis waren we met zijn achten.
Ik was de jongste niet, maar wel
de leukste. Daardoor leek het nog
heel wat. Zondags aten we patat
uit eigen keuken. Soms draaide

er een brommer in de nacht.
Er trokken scheuren in de muren
er lagen dode honden in de gang.
Over het beschimmelde behang
van mijn kamer hingen posters
van Blondie; zij was de vrouw
die mij redden zou. Ik kon
haar altijd bellen, dag en nacht.

de prachtige machtelozen
staan op de pier

midden in het leven
en zwaaien het uit

het monsterfregat
in de ogen van vader

volgens vriend en vijand
valt het wel mee

maar de oudste gaat
een missie volbrengen

de horizon achterna
een half jaar overzees

moeder en zus
draaien zich om

arm in arm
een illusie armer

men vraagt zich af
waar je blijft

de boodschapper grijnst
vader volgt gedwee

je ziet jezelf weer
staan, de handen

in de grote korte broek
stijf langs de lijn

hou het breed
zoek de ruimte op

dat was de opdracht
niet aan dovemansoren gericht

waar het spel is
daar ben jij niet

meeuw voor het raam
klapwiekend in de wind
kijk eens aan

dat is een beeld
wat blijft hangen
denk je dan

luid krijsend
laat het beest
zich weer gaan

en jij weer uren
in een paar woorden
gevangen