Krakatau

Hij steekt zijn kop uit zijn prauw en verontschuldigt zich plots
in hoeverre
de breedte van de stroom
kilometers afwijkt van doorgaans daags voordien berekend wordt
vanuit rechtopstaande bomen

De einder dooft de kleur in, uit en rond de gloed
van een lustige ochtendzon
het watertapijt knijpt haar tegenvoorbeeld murw,
zijn menu vermeldt vis die mens
eerst door aap nu wens was vergroeid

Hij weet met hengels zijn diepte te verschalken en bereidt zich
voor door vlinders
op beide puntjes van een gespleten tong
tastend hoe nat elders het water
hem morgen uitspoelt

Hier op het bed waarlangs ze zweeft waar ze beleefd
en mee leeft met de storm die over waait langs haar
en over haar door haar en huid door dagen heen waar
steen van liefde blijkt waar geld iets anders weer geeft

alsof je van de liefde leeft en leeft zo lief, zo leeft als zij
het kan geen mooie waarheid zijn die naakt en blijvend
is, de uren die we deelden zijn al weer een droom voorbij
daarom stel ik de mannen voor die met haar lijf schrijvend

haar achter laten op papier dat bleek en licht aan stukken
waait, dat dan toch nog iets achter laat, een geurend spoor
een zucht, een lach, een afdruk van haar mond, waaraan

ik mij dan warmen kan in het besef van duur geluk en
dat iets rest waarvan ik haar niet geven kon wat ik verloor.
Ze is en blijft zo altijd hier, door dit papier raakt ze me aan.

De huid’ge tachtigers in Huize Avondrood,
De dementerenden incluis, díe kun je nog
Samen laten zingen: van ‘De Zilvervloot’,
‘In Een Rijtuiggie’, ‘Bij Ons Staat Op De Keukendeur’
Tot ‘Geef Mij Maar Amsterdam’ – divers en toch:
Alle oudjes kennen ze. Na de desintegratie
Van onze zuilen, door de internat’onalisatie
Van onze wereld, en de platenimporteurs
Was hier steeds minder sprake van, begon de overgang
Van gemeengoed naar gemene deler.
De jaren zestig ‘s nog eenvoudig: muzikaal behang
Waren zij destijds, de Beatles; om hun hele
Oeuvre in het hoofd te hebben hoef je geen
Fan geweest te zijn. Hetzelfde in de seventies
Met Abba songs: de eerste maten, iedereen
Zet in. Natuurlijk Michael ‘Thriller’ Jackson, maar
Dan raakt de massa hopeloos gefragmenteerd. Met ‘t aanbod
Gevarieerder dan ooit; zenders, bands, circuits
Die niet overlappen – leven reggae, dark goth,
Coldplay, Sufjan Stevens en Frans Bauer luisteraars
In voor elkaar volkomen vreemde universa. En
Centra stromen strakjes vol bejaarden
Die niet meer te typeren – zonder era zijn. D’ een kent
‘t Lijflied van de ander niet, Take That-heads staren
Glazig naar de 2Pac groupies; en ze zullen allemaal
Hun hoortoestellen uitdoen, oortjes in – een stille zaal,
D’ individualisering van de maatschappij
Rond: honderd grijze duiven met een Ipod. Goeie ouwe tijd.

Gesilicoonde borstbouillon
van tien afgestoten neppers
staat te trekken tot iets lekkers.

Overvolle lippen tapt hij leeg
tot smalle streep die zij slechts zijn
schadeclaim loopt tot en met het brein.

Zestig malse botoxballen koersen
nu nog tegen rimpelende kooksel in.

De hoogbejaarde kok met grijze haren
roert met speels plezier in hete brei
van zij die oud nog meisjes waren.

Op een doodnormale
dag besloot hij dichter
te worden want dat leek
hem zeer geschikt voor
op feestjes en vrouwen.

Met de handen gevouwen
vroeg hij god om inspiratie
bad en bad en bad en bad
totdat hij het andere vergat.

Vierentwintig uur per dag
bidt en smeekt hij nu nog
steeds vanuit zijn
zwaarvervallen, vieze huis
maar geeft zijn god ook nu
helaas nog steeds niet thuis.

Leeg blijft dus zijn grote, mooie
schrift waarin hij ooit zo menig
gedicht hoopte te gaan noteren,
gedicteerd door onze lieve heer.

Maar op feestjes en vrouwen na
mist hij eigenlijk niet eens zoveel,
de keuze voor het dichtersschap
bleek voor hem geen reuzenstap.

Ontvouwd door chirurgen
loopt nepmeisje spinnend
het warenhuis rond.

Om haar gezicht als
dwangbuis een stijfstaande kat
die botoxstrak lacht.

Grijsloos reclameblond haar
omlijst zicht op eeuwig
wijdopen ogen.

Dochter van dertig
lijkt jaren ouder
dan haar piepjonge ouder.

Ze knippen lange manen uit de paarden.
Lekker kruidig ruinigen en Bajonet Gereed
scherp recht in de oogluiken knokig van voor
 
De zon loost waterstralen,
het is de vraag hoe licht of het wordt.
Een rood mismeisje loopt op met een blonde vader,
van meelij wordt ze huiveringwekkend mooi
 
Het paard doet glimmend twee behoeftes,
op een gestutte eik staat slordig een kruis.
 
De begeleidende boer praat met pils aan de bek,
het paard is een bedeldier.

De veehouder beraadt zich op zijn getrouwen.
Zijn erf loopt aan, de lucht is benauwd.
 
De stoppen in de schuur
vreten stof en vuur.
 
De aarde schuift over zijn land.
Het graan zal bloeden op zijn buik
tijdens het speelkwartier van de specht.

Jimi Hendrix, Little Wings

als reus stel ik niks voor
ze zeggen dat ik dwerg ben
een dwerg met vleugels

ik heb kleine vleugels
dus zal je op mijn schouders nemen
en van boven laten zien
hoe het onder is
en dan,
en dan gaat het niet om de grassprieten
maar om het grasveld
draait het niet om de aarde
maar om hoe de hemel om haar heen ligt gekruld

ik zal je met jouw schouders laten voelen
aan het begin van de maan

alles is mooi, uiteindelijk
vliegt elke vogel op
al is het maar om op Spitsbergen te broeden,
of wormen te eten op een ander veldje

alles is mooi, eerst
de sleutel in het slot omdraaien,
het licht binnenlaten
en dan door een kier
op de wereld laten vallen;
hier is het, dit is het

tegen de zwaartekracht
dat is waar een zweefmolen om draait

en ik maar bellen blazen die wegdrijven
en ik er achteraan gelukkig worden

sporadisch vallen er zebra’s uit de lucht
je ziet ze ook niet aankomen,
gecamoufleerd als ze zijn
en wie kijkt er in deze tijden nou nog ergens van op?

Om tien uur ’s ochtends
komt het voor
dat alles wat ik
dan achter de rug
had willen hebben
nog voor me ligt,
te beginnen met
het uitruimen
van de afwasmachine.

En dat wat ik nog van plan was te doen
in de middag en in de avond
– iets ‘van wezenlijk belang’ -
in mijn brein bedelt om een aanloop
van vele belangeloze parkwandelingen
waarvan ik er niet eens voor eentje
het geduld bezit.

Tijdens het schemeren bezig
te overdenken de verhouding
tussen verwachting, menselijke wil en doelen
probeer ik ter balseming
de paar dingen eruit te pikken
die ik tussen het met tegenzin uitgevoerde corvee
en het hortend uittekenen van toekomstplannen
met een te verdragen percentage slordigheid
tot iets heb gebracht wat men met droge ogen
noemen kan: een soort afronding.

Daarna voel ik hoe de voorbije dag
minachtend in mijn nek spuwt
en daal ik af richting verse slaap
die boemelt naar een ochtendstond
tijdens welke ik voor ik weet niet wat
luchtdichte redenen zal pogen te verzinnen
waar helemaal maar dan ook helemaal niets
tegen in te brengen is.

De waterige oogopslag van supermarktkassameisjes
is onderdeel van de klantbeleving.
De filiaalmanager kijkt even om de hoek
van het schap of hun ogen nog wel waterig
en hopeloos genoeg in het oogvocht zwemmen.

Er zijn veel klanten met brood en een pot augurken
die er niks meer bij kunnen hebben,
die het neersmijten op de rolband
en aan de rand van wat ze aankunnen
aanschuiven in de rij.

De manager weet: hun omzet telt ook mee.
En zij lopen pas door de schuifdeuren geheel tevreden
als er niets is geweest,

geen aanzet,
geen aanwijzing,
geen aandrang

tot een glimlach die vragen oproept
over richting en oorsprong.

I

Gezeten op het balkon
knarst alles, behalve het grind
van vroeger toen hij het
nog harkte en de tuin in een
zinloos wieden vorm gaf om

zich ‘s avonds in de schaduw
van de ondergaande zon
de rijkdom te beseffen van
haar voeten op zijn been,
haar enkels om te strelen.

II

Gezeten op het balkon
van het nieuwe appartement,
het huis verkocht, de tuin
werd hem te veel, zegt zij
zwijgt hij en kijkt minzaam

naar de dampende thee,
haar enkels enkel nog
vleesgeworden herinnering,
een rollade in sandalen,
haar voeten zijn niet meer.

vandaag ben ik gewikkeld in een genie
Onverstaanbare Redenen heet het
dat is wat ik begrepen heb
de volgende stappen liggen nog verscholen

mijn broednest vormt zich in zijn oog
werpt me daar uiteen tot taal

dat is beminnen zegt hij
ik laat hem dus maar doen
met alle schappen open

het glas valt om
het is vandaag

droog wie ik lees gauw op
zwier hem naar zichzelf

een wereld die nooit verzadigd is
geschapen op een stralende dag
als deze.

Sinds gisteravond laat je me achter met vragen
waar ik niet doorheen kan bijten.

Plots hangt mijn gebit met haken
en ogen aaneen, voelt elke tand vals

moet ik mijn beet lossen om niet
te verliezen wat wortelt in je vlees.

Papieren huid wordt zachter
en de mijne om een of andere reden ook

als ik in omslagen gewikkeld
-alleen de neus nog te zien-
leven in het lezen draag.

Zo gaat dat.
Zo.
Daar is de trap.

Hij kent het struikelen
Het tot evenwicht bijregelen van
wat overvloedig of te weinig is.

Ik treed hem na.
Breng me tot bijna vallen
terwijl, sober, het witste uitzicht

op het trouwste, meest lokkende kaft
even los en nutteloos aaneen hangt.

Maar deze avond in dit bed
helemaal onder de lamp

eet ik je op.

Hoe is het toch begonnen?
De bomen die vielen, de bloemen die …
Hoe heeft men de velden ontgonnen?
Hoe kwam dat licht van binnen?
Hoe is het toch begonnen?

Ik noem het maar Gods wil
bij gebrek aan beter.
Ik noem het maar…
wat ik maar wil.

Vlieg dan toch!
Hou niets meer vast.
Ik bedoel maar…
laat het toch gaan,
die wil.

In jouw ogen is alles mooi.
In jouw oogopslag ligt de kracht
van de natuur.
De prachtwolfsmelk bloeit wit en rood.

In esse blijven,
niet vergaan niet vergroeien
niet ontstaan niet verloren
niet verwekt wel bloeien,
niet vergaan.

Wenk mij en ik zal komen
lust, drijfveer van de liefde.
Wenk mij en ik zal komen.
Goud-geel-groen hart
slaapbol in rode vingers gevat.

Neem mij nog een keer mee,
op reis in het water van jouw voelen.
Neem mij nog één keer mee
naar de diepste grond van mijn jeugd.
Neem mij nog een keer mee,
daar waar ik ongespleten bestond.
Neem mij nog één keer mee,
God, heel deze wond.
Nog één keer wil ik bij je zijn,
mijzelf, alsof ik je niet verstond.

Van binnen leeft nog steeds deze aarde,
sta ik nog op deze grond.

Wat ik daar zaai zal groeien,
wat ik daar aantref blijft bloeien.
Niets valt er hier naast,
niets rust hierbuiten.
Niets, niets, dan een woning van gevoel.
Hoe kan ik je buitensluiten
terwijl jij alles bent wat ik,
wil zijn…

Begrijp je wat ik bedoel?

Dan zijn wij dicht bij elkaar,
dan zijn wij van elkaar,
dan, … zijn wij elkaars niets,
dan zijn wij…

Hoe is het toch begonnen?
De bomen die vielen, de bloemen die …
Hoe heeft men de velden ontgonnen?
Hoe kwam dat licht van binnen?
Hoe is het toch begonnen?

De maan glinstert
in de lucht
de maan danst
als was het een vlucht
stralen versplinterd
de hemel heeft geglansd.

Het hart bonsde
in mijn borst
liefde bloeit
teer waar ik naar dorst
in de lucht gonsde
gelijk sferisch vergroeid.

Ik bemin u nu
ik ben totaal verdronken en verloren
zoals ik hier in de ruimte tussen de bomen hang

ik bemin u, ik bemin u nu
zoals ik hier sta en denk
zoals ik verlang en mijn liefde schenk

ik bemin totaal verloren
in het oneindige herboren
het licht witter dan wit
is het werkelijk dit?

Diotima
uit u ben ik geboren
in u slechts besta ik
ben ik witter dan wit?

Ze past goed bij haar
staat ze aan
ze kleurt… Lees verder
verschiet
versmalt
taille
wesp

ze zoemt
zomen
ze houdt
haar kousen
op.

wat wil ik
dat ze meer
aan heeft
dan
dat.

Ze zou zich
niets aan
moeten trekken

dan die zonnebril.

De deur gaat open en mijn blik
opzij
Het wit van de hond
snijdt
de omtrek van de hond
in het donker van de deur,
gromt en blaft

Zijn baasje met haar
precies zo
wit, het snijdt
de omtrek van haar en baard
in het schemer, bijna nacht

De man kijkt niet en
zegt geen gedag
Ik ook niet, ik weet precies
waar jullie wonen: bij dat raam,
begane grond
De kat
zegt wel gedag

Vult de leegte in tussen haar wenkbrauwen
Trekt de wimpers door
Voelt aan onzichtbare haartjes tussen tepels
en navel
Tekent de haargrens weer terug naar
waar die ooit begon
Deukt de billen in,
drukt ze voorzichtig plat
Stift de lippen, tekent wangen
Knipt de nagels, de vingernagels
Tuit de mond, fantaseert
een borstpartij
Je bent mij

Van boven gezien
Je bent een stip en ons
hand in hand
drukt zwaar op je schouder
Een rode nagel bedekt
je hoofd, wegdek
Ik zie je dan weer wel,
dan weer niet
Was je mond eerst
een stip, nu is het
een streep
met tanden, een lach

weer lees ik een uitspraak
van een minder licht

“van mij moge ze
heb niks te verbergen”

- preventief opsluiten
en castreren, dat
zal ze leren -

ik denk gewoon
meer als de ziener
de geboren leider

- grootheidswaan?
stalin verbleekt er
tot niets bij -

over een jaar of vijf
maximaal tien
laat ik eeuwig slapen
wie ik maar wil
efficiënter dan een sluipschutter
middels een op maat ontworpen virus
- mede mogelijk gemaakt
door uw dna-bank -

de mens
zal alsmaar
minder
waard worden

- of krijgen
voor z’n geld -

voor mij nooit meer
zo’n opblaasbare

wacht even

ik moet plassen

Die vrouw spreekt mij aan – zomaar op straat – en vertelt een verhaaltje over iets wat zich die morgen heeft voorgedaan op Zuid. Veel begrijp ik er niet van (ik weet eigenlijk niet eens precies waar Zuid ligt), maar ze heeft een prettige stem en ze kijkt me met heldere ogen aan en het lijkt alsof ze me kent. Zodat ik wereldburger ben met de wereldburgers in de wereldstad. Ik denk: die voelt gewoon mijn negerziel. Dan vraagt ze om geld voor de terugreis – want naar Zuid, dat is anders nog een teringeind lopen – en valt alles weer netjes op z’n plaats.

Het struikgewas dat Niemandsland overwoekerde is van-de-week door de hakselaar gegaan. De hopen snippers leveren nu vinnig commentaar door heel opzichtig de laatste adem uit te dampen. Precies op de plek waar ik ooit uit beleefdheid een groen uitgeslagen gehaktbal heb opgegeten. Want Niemandsland was natuurlijk ooit Iemandsland. Er was een standbeeld en er waren flats voor morsige mensen en er was géén struikgewas. Het is maar dat je het weet.

Daar links van de Brixton Bypass is een tentenkamp. Je mag er voor weinig slapen als je allerlei moeilijke papieren weet te overleggen en voor niks als je een blow rookt met de West-Indische opzichter. Eigenlijk wil ik bier, maar dat heeft ie dan weer niet, dus we roken, en dat werkt ook. Zo raken we verzeild in een discussie over een zelfverzonnen grap. Die gaat erover dat een zwarte hier eens de baas kan spelen over de Slaven, maar we komen er niet uit, want het schijnt te draaien om de precieze uitspraak. En daar schieten we allebei tekort.

Kleuren van gans, maan en sterren
verzuchten tot rimpels in het water
ik klem mijn armen om je heen
en druk mijn wang zachtjes tegen je borst
ik luister naar je fluister
van verhalen voor moeder eend en kroos.

Met gebogen hoofd waak je over ’t beeld
dat sinds eeuwen in je op –en uit vloeit
ligt opgeslagen in je aderen als hemelse visioenen

als drager van de tijd sta je aan de oever
en wat een berg is voor het dal, zo ben jij, boom voor mij.