Krakatau

De weg is smal en bochtig hier,
als er een tegenligger nadert
moet er iemand uitwijken.
Jij bent iemand die uitwijkt.

De ruiten beslaan, nu we even stilstaan.
Hier stond ik aan het hek, zeg je,
hier wachtte ik tot iedereen thuis was.
Jij bent iemand die wacht.

Je kijkt naar het hek, naar het huis
dat je meende te kennen en vraagt je af
of er daar iemand thuis is.
Maar je weet beter.

Je hebt er gewacht.
Je bent uitgeweken.

De tuin ademt vanmorgen geesten uit
die samenspannen, handen vasthouden,
maar dan worden ontbonden door

de naderende zon. Een krokus opent
zelfbewust zijn paarse mond. Onbeduidend
leven is hier niet te vinden.

Jij hebt je teruggetrokken in een regenbui,
weerbarstige gedachten van je af gewassen,
de twijfels uit je haar gekamd, je lippen

tot de tanden bewapend. Jij bijt de angst
wel van je af.

Ik zou een vreemd insect willen ontdekken
dat ik je nog kan tonen voordat wij
vertrekken. Dat we bij ons kunnen dragen

als een amulet, want
scalpels snijden aan twee kanten.

Misschien vind je de weg nog terug, naar zee.
Jij hoort door golfdalen te glijden, met hoge bogen
over kliffen heen te keilen, leunend op de wind
en met je lange neus omlaag gericht.

Jij bent een beest van zout en nat, te groot voor
dit benepen binnenland. Je vleugels zijn te lang,
te smal voor in de stad, ze lijken hier, tussen die
akelige daken, van onhandelbaar papier.

Ik hoop dat je de weg weer vindt, naar zee.
Want landerige meeuwen lachen je maar uit en
kraaien zeuren aan je doodvermoeide kop terwijl

je wiekt en bochelt door de veel te zoete lucht –
ze kennen je nu eenmaal niet, behalve bij gerucht.
Wat doe je hier, bezopen dier. Waar hoop je op?

Traagheid is een eigenschap
van iets dat goed is,
zei iemand al eens eerder.

De dichters van vandaag
reageren moeizaam op
de stuiptrekkende tijd,
zegt nu een ander.

Het bloed stroomt en spreekt
in strofen van beleefde tijd,
trekt aders vol morfine uit
zolderopgeruimde dozen
gelabeld met herinneringen.

Poëzie is van nature slow,
het wil de tijd liefst
doodzwijgen.

Er wordt niet minder gelezen,
maar wel steeds meer van
alsmaar minder. Er wordt
ook steeds minder van
weinig meer begrepen.

Daar is geen manifest voor
nodig hoor. Trek ten strijde
met papieren vlag en geslepen
potlood in de hand. Wapen u
tegen de kredietkritiek, toon
de tanden van de tijd.

Word dichter van uw slowland.

Als ik zo om mij heen kijk
denk ik: deze wereld is niet af.

Er zitten scheuren in de vloeren,
het stucwerk brokkelt aan de naden,
de trappen wankelen de hoogte in,
de waterleidingen staan op knappen.

En de bewoners hebben niet geleerd
dat om elkaar te leren begrijpen
ze eerst zichzelf moeten zien
zoals ze daadwerkelijk zijn.

Men prevelt aan de klaagmuren
dat alles beter is bij de buren,
of dat ze zoveel slechter zijn.

De Verenigde Naties zijn verdeeld,
de Verenigde Religies nog niet
eens in oprichting.

Er is niemand meer die wijn
kan maken uit water, niemand
doet water bij de wijn, er is
te veel zout, te weinig zoet.

Als evolutie het antwoord is,
waarom is die slak nog steeds
zo traag? Briljant ontworpen
met dat eigen huis, maar toch
ontbreekt er iets.

Ik zie vooral empirisch bewijs
voor gehaast creationisme.
Had dan godverdomme die laatste
dag ook nuttig besteed.

Ik laat me niet uit het veld slaan. (10x)
Ik weiger me te conformeren aan. (10x)
Ik kan geen nieuw geluid meer zien. (10x)
Wie schrijft die blijft telt eerst tot tien. (3x)

Ik geloof niet dat alles al gezegd is. (10x)
Ik geloof sowieso niets dat gezegd is. (10x)
Ik weet dat ik niets zeker weet. (10x)
Wie blijft die twijfelt of iets alles weet. (3x)

Ik ben niet wie je denkt dat ik ben. (10x)
Ik ben wie je denkt dat ik ook niet ben. (10x)
Ik besta zelfs als er niets bestaat. (10x)
Wie leest ziet juist wat er niet staat. (3x)

Uw advertentie had hier niet misstaan. (1x)

er zwerft al maanden een zucht
door haar lichaam
zo sliep ze luchtig het bed zacht
tot het vijver werd

met kikkerbeet en karpers
die de kreukels in het hoeslaken
verder door de war kabbelde
een ooievaar deed een stapje terug

toen de deur wind binnenwiegde
boertjes door de brievenbus vielen
en een hoofdje uit de oven groeide

ze opende de koelkast in haar buik
er stond een man in
hij gaf haar een handje

er hangt een leugen in de boom
takken kijken bedrieglijk
over het pad
onder elke steen
schuilt een mening

een oorworm verliest zijn oor
kruipt de grond in
kraaien vliegen uit als strop
en pikken zijn schelp geluidleeg

achter bladeren
zitten beschuldigingen verstopt
de wind blaast ze alle kanten uit
maar ze houden hun nerven stijf

opa doet een speeltoestel na
ligt op zijn buik
in de tuin

tussen zijn ribben
zit al jaren een kind
dat niet meer
terug kan klimmen

hij hoort een ontsteking
in zijn oor als moeder
naar hem toeloopt
hem wat aarde voert

zijn hart is net een vetplant
als er weer oorlog
door zijn polsen stroomt

ik liep zo je ogen binnen
en kwam
nooit meer terug

regenbogen

in je
- je mag elke kleur kiezen
zolang het maar bruin is -
kleurige haar

dat als branding
op gladde ronde stenen
kapot sloeg op je schouders

even was er een glinstering
van herkenning
uit vorige seizoenen

vervaagde je en verdween
tussen grijze etalagepoppen
die bewogen

ik probeerde nog je essentie
te grijpen en vast te leggen

maar ik miste je

ik wil niet meer zigzaggen
door deze grauwe tarantula
van straten

de stad die zich gehuld
in neon prostitueert
aan de nacht

elders staan de bomen
op duiken twee ogen in
een dwarrelpoel

wij hebben geen weet
van elkaar

een man die kaartjes inneemt
- ik tik een uitbrander aan -

het gekietel van een lastige
vraag delicaat tiktak

een vloedgolf van
aangeschoten stekelbaarsjes
het vlooienspel van getijden
langs de hoogwaterlijn
een vuile streep boven
de vloedgeul

nieuwe berichten in
het opbergmandje

een knoop leggen in
de extra vraag die beslissing
moet brengen

en dan toch nog maar
een kaartje kopen

De stam begreep mij niet
toen ik zei dat het 2 na middernacht was en
alles dus voor niets was geweest
grepen ze me bij mijn nekvel en
verfden mijn gezicht met giftige twijgen.

Ik zag mijn reflectie in het kleurloze meer
een monster was ik geworden of
altijd geweest, grotesk maar ongevaarlijk
blind voor de wanhoop van mijn zuster
doof voor de jeremiaden van mijn vader.

In stenen op de weg las ik
dat ik ver van huis was of
nog verder weg moest geraken
ik nam een steen, bestudeerde
het bedrijvige leven eronder, verpletterde
de hiërarchie, nam een andere steen
smeet hem zonder veel strijdvaardigheid
naar een onheilsprofeet.

Ik raakte zijn zwangere hond
ze viel dood neer
we sneden haar open
onze messen ontmoetten elkaar in het midden
de puppies waren dood.

Ik heb je weer bedrogen
voornamelijk in wilde dromen
je moest je schamen
maar je kon niet zwijgen
alles moest een naam krijgen
de paarden en de daden in de stallen.

Het was erger dan het leek
ik heb geboet nooit genoeg
mijn knieën zijn nauwelijks geschaafd
mijn onbeschadigde ego neemt een boekje aan
ik lees en lees en lees, terug naar het eerste woord
ik kan me maar niet bekeren.

De kerk oogt weinig gastvrij
toch val ik binnen
als een dief in een keldergat
zit ik vast en blijf ik scheefgroeien.

De spelregels van mijn dromen zijn veranderd
wanneer ik wakker word is het nog steeds mes in rug en
kijken naar mij alsof ik een hondje uit het asiel ben
het hondje naast de statige dog die ze hebben geselecteerd
het hondje wordt overmorgen misschien gecremeerd.

Mijn verontwaardigde vader verwijt mij dat ik mak ben
maar hij is er niet wanneer ik op het oorlogspad ben
ik voer oorlog wanneer hij slaapt tegen vijanden die hij niet kan zien
omdat ze alleen van mij zijn, mij soms te bekend zijn.

De kruisboogschutter moet er eens hartelijk om lachen
‘Noem je dit een gedicht?’ kraait hij nauwelijks geïrriteerd
Zo worden we natuurlijk nooit rijk.

beter niet
     dan

te    laat

(in het

gezicht komen)

Als dan het laatste licht
uitgaat, liggen wij en kijken
naar de sterren. Soms
raken ze los. We houden ze
achter in een handvol
wensen, volgen de samenstand
van tekens; de dierlijke leest
waarvan de aard op ons lijf
geschreven staat:

als de horens stoten
schiet de hemel los
in een ander
vonkend perspectief.

De kamer die geruststellend lijkt
met biscuitjes in de schaal, de stoelen
gerangschikt voor bezoek.

De tekening nog aan de muur
geprikt, moet straks op wit satijn.

Omhelzingen die zich overdoen; buurvrouw
die mij zo komt halen: ze zeggen
dat ik het niet begrijp.

Ik speel mij groot om te kunnen blijven,
wordt de dame met blokken in haar sokken
reik zo op hoge voeten naar verdriet:

ik wil niet klein zijn voor de dood
die geen weet heeft dat ik mij vermis
in zoete koek en halve bakken troost

in een kamer die geruststellend is
maar omvalt als een houten toren.

je trok de man uit de kast (je had hem bewaard
voor later)
niet in het laatst om hem op te rakelen

maar lang had teveel plaats genomen
groeide uit de naden

de sleutel gebroken vertraagde hij
zich uit de voeten
de kast zakte van speling door

dat was nog behelpen
zoveel ruimte zonder vaste plek

Met de dood voor ogen lijkt alles mooi.

Peter de Groot

krijg toch een evenaar als moeder
- denk ik nu
de wind pompte zich de peuren op
de alcohol bloedde haar borsten
sneed het licht in bolletjes die
borrelden in mijn kraaiende kookoogjes

de vleesbloemen gaven zich bloot
ontdeden zich van hun maskers klein
spuiden het glimmende melk in
mijn begerige mond door haar gelipt
tot om en nabij haar knie een kop gaapte

een gruweldicht

mijn muts was gemaakt van oude kranten
mijn torso hulde zich met een vloerkleed
van het door nagels vastgespijkerde leer
mijn voeten laafden zich aan de pennen
die zich doopten in een hete inkt

zij dacht dat mijn wimpers waren verzegeld
mijn stem vervlogen de zerken toe te spelen
in een wazige wind van wortelkruid zogen
o rennen door het huis van viskuit en bogen

ik maakte haar een tweede gezicht van
de door wolken uitgekotste uitdragerij
van het winkeltje waar men shopt naar
ontmoetingen met de parfum
zij ving mij in de netten van stille ogen

zij dacht dat mijn wimpers waren verzegeld
mijn stem vervlogen de zerken toe te spelen
in een wazige wind van wortelkruid zogen
o rennen door het huis van viskuit en bogen

push-up bh’s beten in het vlees dat
van zijde was door eigen handen klaar
ik propte mij in het boek en likte aan
de gloeiende inkt tot de zon droop in
een spijtig neerbuigen naar actaeons hond

zij dacht dat mijn wimpers waren verzegeld
mijn stem vervlogen de zerken toe te spelen
in een wazige wind van wortelkruid zogen
o rennen door het huis van viskuit en bogen

Ik voel me als een geranium
in het vruchtwater van de vrouw van mijn dromen
Ik ben gearriveerd waar ik wil zijn,
maar ik ben er nooit gekomen.

De rozen blik die naar buiten straalt
herbergt van binnen anciënniteit.
Die als een donkere grijze wolk
de ochtendzon naar de achtergrond verdrijft.

Ik voel me als een erwt in een blik
geconserveerd door de dingen om me heen
Terwijl ik het liefste wil rotten
tot een pusserige, slijmerige drap.

Houdt de omgeving me vers en knapperig
De tijd tikt maar door sinds ik gedolven ben
uit het zaad van mijn vader en het ei van mijn moeder
wacht ik,

Als al het andere wil ik vergaan in
de zinloze toekomst van het evenzo zinloze leven
in het zo zinloze bestaan, waarvan ik het etiket
“Tenminste houdbaar tot…” niet goed kan lezen

“Tenminste” staat er in ieder geval op dus
ja, misschien duurt het nog wel langer.
Ik leg me er bij neer, en accepteer dat
mijn rotting nog lang uit blijft, ook al wordt het alsmaar wranger

En dan denk ik vaak, wat maakte mij een erwt?
en ben ik daardoor voor mezelf zo hard in plaats van slap?
Dus dan sluit ik mijn ogen en droom ik
van een bestaan als abrikoos op sap.

Met rood oranje bekleed sta jij
Fier met rechte nek in jouw stad om tien over zes
Terwijl ik je gade sla van tweeëntwintig hoog
Overmand met de warmte die de rijzende zon jou nu toedeelt

Zie ik hoe de maas onder jou door paradeert
In een willekeur van sensaties net als de diversiteit
Van het volk dat jou bemint.

Met woeste witte wolken kolken haar dijen langs jouw peilers
En langs de kade klotsen krommen haar vingers omhoog alsof ze je wil omhelzen
Haar buik glijdt sensueel onder de jouwe door
Al strelend jouw gewelf met het ochtendgloren dat op haar lendenen weerkaatst

Onverblind kijk jij trots tevree uit over jouw stad
Met tranen, tranen van geluk voed jij jouw Maas
Jouw liefde, jouw hart, jouw bestaansrecht.

Verzorg jij de vaste vrije overtocht voor jouw vrienden,
vijanden en volk van water en schepen, van lange reizen,
van handel en geld met zwarte handen van smeer, olie en kolen
is de rauwheid en noeste arbeid in jouw schoonheid verscholen.

En gerust aanschouw jij hoe jouw kind ontwaakt
En in de weerkaatsing van jouw borst zie ik je hart denken
Dit is mijn stad, je pronkt, dit……is mijn stad.

Met een knipper van zijn wimpers
vallen de seconden van de sterren
en is al wat opgeschreven werd
en ooit gedacht, overbodig.

Eén zonnevlam ontsteekt
een miljardtal jaren
in een duister gat, opgelicht,
waar de ratten door elkaar kruipen.

Met het uitstrekken van zijn arm
storten de universele gedachten in
en passen de wetten zich aan
aan het wentelen van zijn wiek.

Hij loopt over ongedachte gronden.
Wanneer hij zijn hoofd draait
om je aan te kijken, ontvlam je
als het doven van een ster. Ik heb je

gekend. Maar nu niet meer.
De kruimels van een asteroïde
zijn jouw restant. Ik laat je gaan
als een verdwaalde astronaut.

Wij nemen afscheid van elkaar,
van onszelf, onze belevenissen,
van iedere seconde in ons en om ons
heen. Zo worden we mee-

gezogen in een sterrenbestaan
om nieuwe werelden te ontdekken,
planeten te omgorden en te lachen
in het duister en soms het licht.

Het komt op en zal ondergaan
omdat er geen geraamte is

omdat de ziel weggelopen is
op een ongeïnspireerd, onbewaakt ogenblik

omdat het in het hart van de zaak
niet lucide is.

Niets is voor eeuwig, niet de zon, maan,
de sterren in hun baan, deze bol
die wij aarde noemen.

Niets is voor eeuwig, niet de boompjes en de beestjes,
mijn hart voor jou, of jouw liefde voor mij.

Niet de piramides van kennis
of de bossen van gevoel.

Niets is voor eeuwig, niets dan waarheid, leugen,
en de dag dat je beide kwijt was en je zo rot voelde.
Het was een gevoel dat je nooit meer verliet.

Niets is voor eeuwig, niet mijn botten
of jouw huid, niet mijn dromen of jouw
woorden, of jouw mooie hoofdje waarin je alles
nog even langer op wilt slaan, nu je
nog even langer op blijven mag.

Je wilt nog niet slapen gaan.
Ik weet precies hoe jij je voelt nu.
Niets is voor eeuwig,
zeg het nog maar eens. Wees zoet.

‘Elle est mignonne, la petite!’
De metro is vertrokken.
Is deze man een slaapplaats?
Het is koud op het perron.
Ze zijn met veel,
wie moet je kiezen?

Kies de leider,
hij staat het stevigst stinkt
het minst naar drank.
‘Ta première fois, princesse?’
Nooit zeggen wie je bent, al doet het zeer.
Laat alles toe, maar binnen.

Het is de kunst je ziel dwars door het vuile bed te drukken.
Het stinkt naar pis, je druipt van kwijl; je bent er niet.
Glimlach tot hij slaapt, heb hem dan lief.
Geloof vervolgens stellig dat hij het zo niet heeft bedoeld.
Slaap licht, zoveel je kunt.
Eet voor de dag begint, n’importe quoi.

Draag onderhuids je paspoort
en de route naar de Notre Dame die altijd open is.

Besloten te blijven. Vergat nog te vergrendelen.
Vertrek. En keer weer terug.
Besloot te blijven. Vergrendelde.

Ach, deze deur is tegen geen zuchtje wind bestand.
De eerste wolf die blaast wordt door mij hartelijk ontvangen.
Kom! mijn strooien dak, mijn strooien dak mag weg opdat
mijn haren waaien, mijn huid zich roert en al mijn
onderdelen trillen op hun grond totdat de muren vallen.
Jericho! juicht mijn onbezonnen onbezonnen onbezonnen
hart.

Besloten te blijven. Bleef. Bleef meer. Bleef nog eens.
Ging. Besloot niet af te sluiten.