Krakatau

ergens omstreeks het jaar
van de here jezus christus
ik geloof zo’n 2001 hij mag
het uitgerekend meer precies
weten gaat ineens mijn mobiel af
éne hannie van der l.
en of ik haar nog ken
kerkklokken in combinatie
met allah’s gekheid vanaf
een zooi minareten kunnen
niet luider aan de bel hangen
die stomme doos met inhoud
vislucht uit brielle waar ed en ik
nog een aantal keren gratis
en zeker voor nop hebben
voorgedragen in de ijssalon
ook hadden we teksten
geleverd voor een te maken
kerstbundel die na presentatie
bleek het lelijkste gedrocht
ooit op aarde verschenen met
handgeknipt hulstblaadje
plastic beschermvel en 24 rings
verzamelband wederom van plastic
bevattende allerlei teksten zowel
proza als poëzie zonder enige
selectie direct van origineel
gefotokopieerd een dikke 300 vel
zodra ik het geheel gewaar werd
de braakneigingen die opkwamen
deden mij bijna besluiten nooit
meer iets te produceren
of ik nog zin had in een optreden
nou zei ik dan wil ik er nu
wel eens geld voor
dat had ik nou nooit van jou verwacht
maar ik moet toch ergens van leven
we gaan aan het eind altijd met de pet rond
en je krijgt je reiskosten plus een fles wijn
daar kan ik het niet meer voor doen ik ben
momenteel zonder werk en ik moet gewoon eten
dat valt me erg van je tegen
als wij geld hadden gehad
dan hadden wij wel
een echte schrijver gevraagd

in dit opgedroogde land
als een gerimpeld bejaard gelaat
waar withete stenen stukjes zon
gevangen houden – wat een corny vergelijking -
ik moet mijn knar koel houden
ik ben ook cool
met mijn spiedende zonnebrilogen
en vliegend over dit schreeuwend scheurende land
lookin’ for somethin’ to score
dat mijn lijf op tilt zal laten slaan
bezerks
220 sidderend door mijn aderen
superfly T-shirt op 12 uur straight ahead
gevuld met minimaal vier liter pure dope
ik voel het aan mijn sensoren
this is gonna be a hell of a party
even de naald erin zetten en zuigen
AAAHHH
wat een shit wat een spul this is heavy stuff
meer meer meer more more more
het lijkt wel 100% pure alcohol
alsof ik aan een ethanolinfuus zit
WOW mijn brein begint te gonzen te zoemen
ik kan het gewoon horen
mijn lijf explodeert welhaast
er verzamelen zich dikke donderwolken om mij heen
hey man what happens
ik zie overal wit fel licht
de grote witte mug – ze komt me halen
ze lacht zo vredig zo sexy zo draaikonterig
fuck hell kingdom come

uit: Krakatau 14 – niet meer leverbaar

Achter beslagen ramen
bewegen mensen hun lichaam
zingen zot hun liedje mee

Ik wil me niet schamen
mijn schoonheid is zwijgzaam
de waarheid is met haar in zee

Hoe het ook hoort
achter beslagen ramen
het is geen decor voor mij

Leef enkel op een woord
dat niet past bij samen
mekkeren hoort in de wei

uit: Krakatau 14 – niet meer leverbaar

RECENSIE /. Tongebreek & Niemendal

Hij laat een Jezus aan het woord.

Breukers ging de weg van Maarten ’t Hart, Jan Wolkers, Jan Siebelink, de weg die ik ook bewandeld heb: reflectie op een achtergrond waarin het geloof een belangrijke rol speelde. Je gelooft zelf niet en toch is de religieuze wereld deel van je geworden: een haat-liefdeverhouding. Breukers laat Jezus zelf aan het woord, leeft zich in iemand in die het juk van moordende verwachtingen torste.

In het eerste deel beschrijft hij die: Verjaag de nacht van onze nood citeert hij Jeremia. In het tweede deel schetst hij de teleurstelling van Jezus in de mensheid. In een onderafdeling laat hij de verering en navolging zien als een onbedoeld gekissebis. Hier is de sleutel te zien van de bundel: Christus is de brenger van het woord, maar hoe het uitgelegd wordt, heeft hij niet in de hand. Net als een dichter is hij afhankelijkvan interpretatie. En door in de huid te kruipen van Christus geeft Breukers het dichterschap een extra lading, en door Christus menselijk te maken heeft hij het evangelie ook een extra (ont-)lading, die culmineert in het derde deel. Hier draait hij het evangelie om: de apostelen kregen volgens de Bijbel het vermogen om in alle talen te spreken, bij Breukers is het juist tegengesteld.

Al met al behelst de visie die Breukers hier voor ons ontvouwt twee kanten: de Christelijke interpretatie van wat er met Jezus is gebeurd ging met de feiten aan de haal, de wereld is door hem te nihilistisch bevonden, en de taal heeft ons daar goed bij helpen verdwalen. Het is knap hoe Breukers zijn visie op dit alles weet neer te zetten, een visie op dichterschap in een wereld die door de Verlosser verlaten is. Wat je erop af kunt dingen is dat hij redeneert vanuit een visie die hij zelf ontkracht: hij laat een Jezus aan het woord die allang vertrokken is, zijn belangstelling verloor. Maar de verhouding tussen hen gaat mank: ik lees te weinig over Breukers zelf, wat hij dan wél gelooft. Dus, Breukers, kom op met je volgende bundel.

Hanz Mirck

TONGEBREEK & NIEMENDAL
CHRÉTIEN BREUKERS
UITGEVERIJ DE WEIDEBLIK / LEXITON SERVICES BV, 2008
ISBN 978-90-77767-11-5
€ 22,50

Eerder gepubliceerd in Krakatau 52

Goed, zo richt je dus een mens in. Met engelengeduld
misschien wat liefde en een stofzuigerslang.
Zijn meest luie stoel voor het raam op het zuiden.
Ze doet wat spuug op haar wijsvinger en tipt brood-
kruimels van de grond, elke dag rond tweeën.

Tien ton aardappelschillen hangt woordeloos
op haar gladde rug. Ze houdt van hem want eenmaal
per week bakt hij de frites en doet zij alleen de sla.
Aangemaakt met bonus-walnootolie van AH. Hij houdt
zo erg van harde pitten. Barbecueën doen ze nooit,
ze zou niet weten wat ze op het vuur moest gooien.

(01-08-2006)

Eerder gepubliceerd in Krakatau 44

Nooit iets geschreven of
het was achter doorhalingen.

Nooit iets geweten of
het stond achter dikke rode strepen.

Ik ken meer liedjes dan
gedichten,
meer films dan romans.

Alles wat ik niet weet en
alles wat ik nooit schreef
vent ik uit als stroop en azijn
in verstokte mierenkolonies.

Ik ken de mores van het verkoopteam.

Ik wil niet sterven in een hotel.

Eerder gepubliceerd in Krakatau 44

Eelt – Benne van der Velde & Marco de Brabander .mp3

Tekst, zang, melodie, compositie: Benne van der Velde
Piano: Marco de Brabander.

Voor Sandra

knuffel wat eelt van mijn hart, lief
de dief ben je niet, maar wat scheelt het
je deelt lief en leed en je heelt het
verward me met hoe je me ziet

ik help je niet aan je gerief, lief
voeg vrij toe aan mij en je steelt het
dat beet aleens eerder, verdeelt het
dit hart hoort heel aan jouw zij

vrij niet, knuffel me
vrij niet, maar knuffel me
vrij niet, maar knuffel wat eelt van mijn hart

zo heet ik met liefde je lief, lief
geen grieven en niemand verspeelt het
mijn hart bij de hand, je wilt het
niet kwijt, en óf ik dat weet

vrij niet, knuffel me
vrij niet, maar knuffel niet
vrij niet, maar knuffel wat eelt van mijn hart

vrij niet, knuffel me
vrij niet, maar knuffel niet
vrij niet, maar knuffel wat eelt van dit hart

Nee Eduard Bastiaan,
jij bent niet langer de gespierde paardenslager.

Jij bent een man voor verse vis,
kalfslever, gegrilde ossentong,
gekerfde ribben en stoere polderbillen.

Bastiaan – vrienden van vroeger noemen
je nu Hansje – jij bent een opgeknoopte
ballenjongenworst geworden
volgepropt met geretoucheerde verlangens
naar een vette:

“You need the full package for the
playboy look. Eight thousand dollars my dear”

Hansje, je bent een bange Lippizaner
met blauw gevouwen kauwgomballen.

Dit verdraag ik nauwelijks,
dus draagt het licht zichzelf.
En kleur is nergens meer.

Ik had een toverstaf,
een glazen bol,
ik was de terrorist.

Nu zie ik niemand meer.

Het geluk lacht me toe als een
boer met kiespijn en er is niets
wat ik voor hem kan doen.

Breng me naar bed en zeg
dat ik slecht ben. Of lees
een verhaal voor en dek me toe.

Zij was het meisje van de Seringenlaan
de Seringenlaan van de Lindenheuvel
de Lindenheuvel aan de Bruinkool
de Bruinkool aan de Bergerweg

zij was het meisje van de Bloemenmarkt
van bidden in de Onze Lieve Vrouwekerk
van altijd durende bijstand
aan de Eikenlaan en de Kastanjelaan

zij was het meisje van de Egelantier
van de Elsenburg en de Resedastraat
de Portonnekuil en de Lindenlaan
van drie weesgegroetjes en het lof

zij was het meisje van de Valderenstraat
de Bosweg en de Hyacinthenlaan
van grasduinen en de Rozenlaan
en het kruis zonder naam aan het end

Elke dag dat ik verder van huis
naar de dingen keek, verder week
van water en zand, waarin ik schelpen
had gezocht en gevonden, ook al zeiden zij
mij zo veel niet meer en ging ik
op vreemde benen door een stad
steeds heb ik het gevoel gehad
dat de zee in mijn kielzog meende
dat ik op vissen liep. Daarom.

het leven
kreeg zin

zin in het einde

op een mooie dag als deze
waarschijnlijk vandaag
dan voel ik altijd iets
aan mijn water

het is vast
dat het niveau stijgt
door de bellen
uit mijn glas

maar daar los van
de dood is een klamme hand
als je dat wilt
of een beurt

maak je keuze
doe een gooi
en schreeuw
dit had je me eerder moeten vertellen

of is dat niet praktisch
etisch onverantwoord

voor als het reeds is geschied
en door niemand nog genoteerd

dan wil ik zeker in geen
geval de eerste wezen

er moet iets zijn
te verbeteren

gelijk een vrouw strak
aan de lijn

er zullen altijd klappen vallen
dat is mijn verdediging

vroeger hebben mijn ouders tien jaar hier gewoond
toen werd hun huis verkocht en ging ik in het hoekje zitten

ik droeg het opgeheven hoofd nog lang
verloor ogen in mijn biotoop

vader lag die dag in Californië
met een vis in zijn buik

het was winderig boven Amsterdam

Eerder gepubliceerd in Krakatau 46

De man murmelt iets over pekinees,
over nacht en dat de vrouw de pot op kon.
de vrieskou dwaalde in haar kruis.

verval op het station. het heeft eelt
aan handen, de pest aan wallen. kijkt naar
buiken borsten billen bielzen. piercings.

meer zit er niet in. tijd lijkt op de jaren
veertig van de twintigste eeuw.
wegens gebrek aan trein. ik zwijg.

Eerder gepubliceerd in Krakatau 46

Het ergste zullen we missen.
Peter de Groot

als mens
- mensen onder elkaar -
zitten we

eigenlijk gewoon altijd

in een verkeerd lichaam

wij moesten gemaakt worden
- hadden moeten zijn bekomen -
slak

geen gezeik meer over geslijm

seksualiteit

en dan hadden we natuurlijk geen naaktslak
willen zijn

- die landlopers kennen het juk niet
van huis -

we hebben
geen liefde – dat bezit je niet. je geeft neemt het, als het uitkomt -
stijl, smaak, itteligen, wijn,
hersens, dat is toch nooit erug

dat is allemaal waar

maar humor…

we lachen jouwwwwww kapotddtdtdtdtdttdtdtdtdtttdttdtdtttdt

DE
taal die jij
spreekt uitslaat

of ik

echt compleet

een andere wereld

en dan laat ik zelfs

je borsten

met rust

je visgeurkweekvijvergaatje ook

bij de haakjes

ik hou niet zo

van gehengel

Ik verplaats dingen
van a naar b
van a naar b
en terug
en soms
van a naar c
                     of d
dat kan ook
Verder kom ik niet,
niet verder dan c of d
En dat ook zelden.
Meestal alleen van a naar b
dat ik dingen verplaats
van a naar b, en terug.

Eerder gepubliceerd in Krakatau 51

Alstublieft. Ben terug. Op de handentast.
Past het dat ik u brief, mijn granieten afgooi
als een dief, en aan uw zwakheid ruik?

Hier zie: een handvol zemelen en enige grepen
ouderwetse meligheid. Kneed het tot een bol,
een bal, een knol of een knal of een wiewoud
van zeemgefleemde heb-je-even-voor-mij-refreinen.

Noem het Charels Voor De Zwijnen, Pjoek Pjoek of
Equinoxe Ben Kwijt De Tel van Jean-Michel Jarretel.

Pas op, onnozelaar, achter je in het bos bewoog een
sodemieter-toch-op-hellehond die achtereenvolgens
overging in
1. een vos
2. een wolf
3. bruine beer
en 4. een beukennootje.

Ach, mij kan niets gebeuren, het is een sodemieter-tochop
toch? Maar beukennootje. Zei je beukennootje?
Toch geen beukennootje? Neen, geen beukennootje!

Eerder gepubliceerd in Krakatau 51

je bent er zo goed in
jezelf
je omgeving
de hele wereld in het juiste perspectief te zien

van elk schandaal
elke scheldpartij
elke schreeuwlelijk
elke schare halve zolen
zie jij de essentie
de ontbrekende schakel

en bij een familiefeest
valt altijd je oog (ook dat nog)
op de stille neefjes en nichtjes
die hun verhalen niet kwijt kunnen

en luistert ze uit tot de laatste punt

zelfs je geliefde kan telkens weer rekenen
op jouw ongekend zuivere en onbevooroordeelde blik

waarvoor ze je even zo vaak
met haar harde hand
tot bloedens toe tot de orde roept

Hij zit in een café
tegenover haar
ergens in te roeren met een lepeltje
en zijn bijbehorende blik, die aanwaait,
is die van moedeloze concentratie op het roeren.
Ze kijkt hem aan alsof ze het begrijpt,
alsof de volgende cirkel van het lepeltje
ook de hare is, universeel is,
een voorspel op wat komen gaat.
Stijlvast roert hij door: als dit communicatie
mag heten, dan wil hij alleen nog maar communicatie!
Wanneer hij meer en meer gedachten weg laat lekken
door het lepeltje
en merkt dat zij
met hem mee lekt,
dan
begint hij te geloven
dat hij keihard punten pakt
voor de roerende wijze waarop hij haar verovert.

Punten die hij bijschrijft in een supergeheim dossier.

Mijn ervaringen met de liefde – tekst Daniël Dee – muziek Peter de Groot .mp3

waar komt het altijd weer op neer
vrouwen mijn ogen schitteren als zich daarin spiegelen
vrouwen die mijn mond openen gelijk de poorten van hades
zodat mijn tong eruit rolt een rode loper van loopsheid
gedreven lichtzinnig alarmerend afkeurend fraai duister
pathologisch neurotisch gestoord narrig en de liefhebbers
kwijlend in het verse groene gras gekweeld gekwijnd en geknakt
en boven al de onhandelbare vrouwen
de onhandelbare vrouwen
de onhandelbare vrouwen

ik heb gejaagd als een puppy een vlinder
in mijn ongebreideld enthousiasme
beet ik soms per ongeluk een vleugel stuk

de liefde paradeerde arrogant voorbij
liet mij staan gillend achter dranghekken
als een veertienjarige groupie take that
zonder mij een blik waardig te gunnen

sporadisch scheen ik geluk te vangen
doch de hoogconjunctuur verwaaide en
in het verleden behaalde resultaten
bieden geen garantie voor de toekomst

nu is een vleugje voldoende
om mij in blaffen of grommen
hysterisch te doen uitbarsten

de kermis van de liefde
een suikerspin met cyaankali een spookhuis
met kwelgeesten een eeuwig draaiende draaimolen
een schiettent met mij als schietschijf
botsauto’s met altijd een fatale afloop

verstikkend aan een teveel
verloren door gebrek
en wat ik ervoor laat
en wat ervan komt
en wat het allemaal kapot maakt
en wat al niet meer
    al niet meer niet meer

de liefde en ik
we hebben het geprobeerd
maar we liggen elkaar niet zo goed

en uit de duisternis
begon plots een onzichtbaar publiek te zingen
onhoorbaar voor het menselijk oor
we weten het we weten het we weten het

Daniël Dee
[uit: 3D, uitgeverij Passage, Groningen 2002]

DICHT SLAM RAP – SITE
DICHT SLAM RAP – HYVES

Donderdag 29 januari 2009
Aanvang: 20:00 u.
Restaurant En Garde!
Markt 34, Boxtel

De programmering begint dit jaar
op 20 juni met de Nacht der Kerken,
en sluit op 19 september.

Het bestuur van de Stichting
Stadspodium stelt zich de volgende indeling voor:

* woensdagmiddagen zijn voor de kinderen
* vrijdagnamiddagen voor het winkelende publiek
* zaterdagmiddagen voor het jonge uitgaanspubliek
* zondagmiddagen voor de geinteresseerde burger.

Heeft u een activiteit te bieden die kinderen
tussen 8 en 12 jaar aantrekt? Of jongere kinderen?

Of richt u zich liever op het jonge
uitgaanspubliek met bijvoorbeeld urban activiteiten?

Of biedt u een activiteit vanuit een specifieke
culturele/etnische achtergrond?

Of wilt u een breder publiek trekken dan u nu doet?

Neem dan contact op!

Speciaal gemaakt voor Krakatau

wie mij ter wereld bracht heeft me omhoog geheven
heeft goed gekeken naar de vorm van mijn amandelogen
en heeft toen gezegd: het is een alfabet, maar ook een mens

sinds dat moment heeft het jaren geduurd
tot ik mijzelf een jongen maakte uit karton
die trok ik aan als ik naar school ging

hoeveel dagen zijn er al verstreken
hoeveel woorden heb ik al geleefd
hoeveel keer hebben die letters mij al
ingeademd, uitgeademd, ingeademd

hoe vaak heb ik al gezegd:
maak je geen zorgen, want ik heb inkt in alle kleuren zwart
ik heb de tranen van mijn moeder
en als ik in die lange nachten voor mijn spiegel sta
gebruik ik ze om mijn gezicht te tatoeëren